ตอนที่ 9

น้ำหอมจากตลาดล่าง

ลลินยืนอยู่กลางซากแก้วแตกนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งเสียงฝีเท้ารีบร้อนดังมาจากทางเดิน

ดยุกคีรินทร์มาถึงก่อน ตามด้วยภูมิที่ยังใส่รองเท้าข้างเดียว ทั้งคู่หยุดชะงักที่ประตู

"ใครทำ" เสียงของดยุกเย็นยะเยือกกว่าลมหนาวบนผาหิมะ

"ไม่รู้เจ้าค่ะ" ลลินตอบ เสียงของเธอเบาจนตัวเองแทบไม่ได้ยิน "กลิ่นทุกอย่างตีกันหมด ฉันแยกไม่ออกว่ามีใครเข้ามา"

ภูมิเดินสำรวจรอบห้อง ก้มดูกุญแจที่ถูกงัด "ฝีมือมืออาชีพขอรับ ไม่ใช่คนในบ้านแน่ๆ คนในบ้านรู้ว่ากุญแจสำรองอยู่ที่ไหน ไม่ต้องงัด"

"ข้าจะไปบอกฝ่าบาทให้เลื่อนการแข่ง" ดยุกหันหลังจะเดินออกไป

"ไม่ต้องเจ้าค่ะ"

ทั้งสองคนหันมามองเธอ

ลลินยืดตัวขึ้น ปัดเศษแก้วออกจากชายกระโปรง สูดลมหายใจลึก กลิ่นเหม็นเน่าในห้องทำให้แสบจมูก แต่ก็ทำให้เธอตื่นเต็มตาด้วย

"ถ้าเลื่อนแข่ง คนที่ทำเรื่องนี้จะรู้ว่าเขาทำสำเร็จ" เธอพูด "และฉันจะดูเหมือนคนขี้แพ้ที่ต้องพึ่งคู่หมั้น ฉันไม่ยอม"

"แต่เจ้าไม่มีวัตถุดิบเหลือเลย" ดยุกพูด

"ฉันมีเจ้าค่ะ" ลลินยิ้ม รอยยิ้มแบบที่แม่ค้าตลาดล่างใช้ตอนเห็นลูกค้าพยายามโกงตาชั่ง "ฉันมีตลาดล่างทั้งตลาด ภูมิ ท่านขี่ม้าเร็วที่สุดใช่ไหม"

◇◇◇

ลานประกวดตั้งอยู่ในสวนหน้าหอปรุงหลวง หอคอยหินสีขาวสูงเจ็ดชั้นที่ยอดหลังคาประดับด้วยดอกลิลลี่สลักจากหยก โต๊ะปรุงยี่สิบโต๊ะเรียงรายเป็นครึ่งวงกลม หน้าโต๊ะคือแท่นกรรมการห้าที่นั่ง และที่นั่งตรงกลางเป็นของท่านมหาปรุงเศวตา

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ขนวัตถุดิบมาเป็นหีบๆ หัวกลิ่นหายากในขวดคริสตัล ไม้หอมจากต่างแดน ดอกไม้ที่ปลูกในเรือนกระจกส่วนตัว โต๊ะของท่านหญิงปริยาดูเหมือนร้านเครื่องประดับมากกว่าโต๊ะปรุง

ส่วนโต๊ะของลลิน มีตะกร้าหวายหนึ่งใบ

ในตะกร้านั้นคือของที่ภูมิควบม้าไปขนมาจากตลาดล่างในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ขิงแก่หนึ่งแง่งกับใบชาจากร้านป้าบุษ น้ำตาลมะพร้าวเคี่ยวหนึ่งถ้วยจากบ้านน้ำหวาน ขนมปังปิ้งที่ภูมิซื้อจากเตาข้างทาง เปลือกส้มจากแผงผลไม้ ผ้าฝ้ายผืนเก่าที่ตากแดดจนกรอบจากแม่บ้านแหม่ม และพวงมาลัยมะลิที่แห้งกรอบแล้ว พวงที่ดยุกซื้อให้ในวันนั้น ซึ่งลลินแขวนไว้หัวเตียงมาตลอด

เสียงหัวเราะเยาะดังมาจากโต๊ะข้างๆ

"มาซื้อกับข้าวหรือมาแข่ง" นักปรุงหนุ่มคนหนึ่งพูด เพื่อนของเขาหัวเราะคิกคัก

ลลินไม่สนใจ เธอมองขึ้นไปบนอัฒจันทร์ ที่ซึ่งดยุกนั่งอยู่แถวหน้า ใกล้ที่ประทับของกษัตริย์ เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้พยักหน้า แต่เขามองเธอ มองตรงมาที่เธอคนเดียว เหมือนในลานแห่งนี้ไม่มีใครอื่น

แค่นั้นก็พอแล้ว

ท่านมหาปรุงเศวตาลุกขึ้นยืน เสียงในลานเงียบลงทันที

"หัวข้อของปีนี้" นางประกาศ เสียงหวานใสกังวานไปทั่วลาน "คือ บ้าน"

◇◇◇

นักปรุงส่วนใหญ่ตีความหัวข้อตามแบบที่ราชสำนักชอบ บ้านคือวังหลวง บ้านคือความยิ่งใหญ่ของอาณาจักร บ้านคือคฤหาสน์หินอ่อนที่มีน้ำพุและสวนกุหลาบ พวกเขาหยิบหัวกลิ่นราคาแพงมาผสมกันจนกลิ่นหรูหราฟุ้งไปทั้งลาน

ลลินหลับตา

บ้านของเธอคืออะไร

บ้านคือเสียงป้าบุษตะโกนเรียกตอนเช้า คือกลิ่นชาร้อนกับขิงที่ต้มไว้ในหม้อดินทุกวัน คือน้ำหวานที่วิ่งมาเล่าข่าวลือพร้อมน้ำตาลมะพร้าวติดปลายนิ้ว คือผ้าห่มที่ตากแดดจนหอมกรอบ คือขนมปังปิ้งที่ภูมิกินทุกเช้าแล้วทำเศษหล่นเต็มโต๊ะ

และตอนนี้ บ้านยังเป็นพวงมาลัยมะลิแห้งๆ จากคนที่ไม่เคยเดินตลาด แต่กินขนมครกชิ้นสุดท้ายของเธอไป

เธอเริ่มลงมือ

ขิงถูกฝานบาง แช่ในน้ำมันอุ่นจนส่งกลิ่นเผ็ดร้อน ใบชาถูกคั่วกับเปลือกส้มจนหอมควัน น้ำตาลมะพร้าวถูกละลายเป็นชั้นฐาน ทำให้ทุกอย่างหวานนุ่มลง ผ้าฝ้ายตากแดดถูกนำมาบีบเอากลิ่นแดดที่ติดอยู่ในเส้นใยด้วยวิธีที่ป้าบุษสอน และขนมปังปิ้งถูกนำมาอังไฟจนกลิ่นอบอวล

สุดท้าย เธอหยิบกลีบมะลิแห้งๆ จากพวงมาลัยขึ้นมาทีละกลีบ บดมันอย่างเบามือที่สุด แล้วโปรยลงไปเป็นชั้นกลิ่นใจ

เธอหลับตาและใส่เจตนาลงไป

ไม่ใช่เจตนาให้ใครยิ่งใหญ่ ไม่ใช่เจตนาให้ใครประทับใจ

แต่เป็นเจตนาให้ใครก็ตามที่ได้กลิ่น รู้สึกเหมือนมีคนรอเขาอยู่

ความเย็นวาบแผ่ไปทั่วอกของเธอ ลึกกว่าทุกครั้งที่เคยปรุง เธอรู้สึกถึงกลิ่นวิญญาณของตัวเองไหลลงไปในขวดเล็กๆ นั้น มากกว่าที่ควรจะให้ แต่เธอไม่หยุด

เมื่อลืมตาขึ้น ของเหลวในขวดเป็นสีทองอำพันใส เหมือนแสงแดดตอนเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างร้านกลิ่นจันทร์

◇◇◇

กรรมการทดสอบน้ำหอมทีละโต๊ะ ส่วนใหญ่ได้รับคำชมสุภาพ บางโต๊ะได้แค่พยักหน้า โต๊ะของท่านหญิงปริยาได้รับเสียงปรบมือ น้ำหอมของนางชื่อ "วังกุหลาบ" งดงามหรูหรา ราวกับเดินเข้าไปในห้องโถงที่ประดับด้วยดอกไม้นับพัน

แต่ลลินได้กลิ่นสิ่งที่คนอื่นไม่ได้กลิ่น ใต้ความหรูหรานั้น ห้องโถงในน้ำหอมของนางว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ในนั้นเลยสักคน มันคือบ้านที่สวยที่สุดและเหงาที่สุดเท่าที่ลลินเคยได้กลิ่น

ลลินเหลือบมองท่านหญิงปริยา และเห็นว่านางกำลังกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ

ในที่สุดกรรมการก็มาถึงโต๊ะของเธอ ชายชราสองคนกับหญิงวัยกลางคนอีกคนมองตะกร้าหวายด้วยสายตาเอ็นดูปนสงสาร ท่านมหาปรุงเศวตาเดินมาเป็นคนสุดท้าย

"ชื่อของมันคือ ร้านกลิ่นจันทร์เจ้าค่ะ" ลลินพูด แล้วยื่นขวดให้

กรรมการคนแรกแตะน้ำหอมลงบนแถบกระดาษ แล้วยกขึ้นสูด

เขานิ่งไป

กรรมการคนที่สองสูดต่อ แล้วยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

"ข้า..." หญิงวัยกลางคนพูดเสียงสั่น "ข้าได้กลิ่นครัวของแม่ข้า... ข้าไม่ได้กลับบ้านมายี่สิบปี..."

กลิ่นทองอำพันลอยกระจายออกไปทั่วลาน คนที่นั่งแถวหน้าบนอัฒจันทร์เริ่มเงียบลงทีละคน ทหารยามคนหนึ่งเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ นักปรุงหนุ่มที่หัวเราะเยาะเธอเมื่อเช้านั่งนิ่งราวกับถูกสาป

บนที่ประทับ กษัตริย์ธราธิปหลับตาลง กลิ่นที่เคยขุ่นมัวของเขาใสขึ้นชั่วขณะ เหมือนมีใครเปิดหน้าต่างให้ห้องที่อับชื้น

และดยุกคีรินทร์

เขานั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะหน้าอกของตัวเองช้าๆ เหมือนคนที่เพิ่งรู้สึกถึงอะไรบางอย่างเป็นครั้งแรก

ท่านมหาปรุงเศวตาเป็นคนสุดท้ายที่สูดกลิ่น นางสูดนานกว่าทุกคน แล้ววางแถบกระดาษลง

"น่าสนใจมาก" นางพูดเบาๆ ด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา "เจ้าใส่กลิ่นวิญญาณของตัวเองลงไปมากทีเดียวนะลูก ระวังด้วย คนที่ให้มากเกินไป มักจะลืมว่าตัวเองเป็นใคร"

ลลินพยักหน้ารับ ยิ้มตอบ และไม่ได้กลิ่นอะไรจากนางเลยเหมือนเดิม

◇◇◇

ร้านกลิ่นจันทร์ชนะการประกวดด้วยคะแนนเอกฉันท์จากกรรมการสี่ในห้าคน

คนที่ไม่ได้ให้คะแนนคือท่านมหาปรุงเศวตา นางให้เหตุผลว่าเพราะลลินอยู่ภายใต้การคุ้มครองของคู่หมั้น จึงไม่อยากให้มีคำครหาว่าลำเอียง ทุกคนต่างชื่นชมความเที่ยงธรรมของนาง

ท่านหญิงปริยาได้อันดับสอง นางไม่ได้มาแสดงความยินดี แต่ตอนที่ลลินเดินผ่าน นางพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"บ้านของเจ้า มีคนรอเจ้าอยู่จริงๆ สินะ"

กลิ่นกุหลาบหนามของนางในตอนนั้นไม่มีหนามเลย มีแต่ความเหงา

ลลินไม่ทันได้ตอบ นางก็เดินจากไปแล้ว

◇◇◇

สามวันต่อมา ประตูหอจดหมายเหตุเปิดให้ลลินเข้าไปเป็นครั้งแรก

มันอยู่ชั้นใต้ดินของหอปรุงหลวง ห้องโถงยาวที่มีชั้นหนังสือสูงลิบ เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่า หมึกจาง และฝุ่นที่สะสมมาหลายร้อยปี ภูมิได้รับอนุญาตให้ตามเข้ามาในฐานะผู้ติดตาม ส่วนดยุกต้องรออยู่ข้างนอกเพราะเป็นข้าราชการทหาร ไม่มีสิทธิ์เข้าหอของนักปรุง

"เราหาอะไรกันขอรับ" ภูมิกระซิบ

"อะไรก็ได้เกี่ยวกับดอกจันทร์สีเงิน" ลลินตอบ "หรือวิธีคืนกลิ่นวิญญาณ"

ทั้งสองค้นอยู่ทั้งวัน ตำราส่วนใหญ่เป็นสูตรปรุงทั่วไป บันทึกการปลูกดอกไม้ และรายงานการประชุมของหอปรุงที่น่าเบื่อจนภูมิหลับไปสองรอบ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับการคืนกลิ่นเลย ราวกับว่าเรื่องนี้ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์ไปทั้งหมด

จนกระทั่งใกล้ค่ำ ลลินดึงสมุดทะเบียนเล่มบางๆ ออกมาจากชั้นล่างสุด มันถูกยัดไว้หลังตำราปลูกกล้วยไม้ราวกับมีใครพยายามซ่อนมัน

ปกหนังซีดจางเขียนว่า ทะเบียนตระกูลนักปรุงที่ถูกถอดถอน

เธอเปิดมันออก หน้ากระดาษส่วนใหญ่ว่างเปล่า มีแค่ไม่กี่ชื่อที่ถูกบันทึกไว้ตลอดหลายร้อยปี

และหน้าสุดท้าย ลงวันที่เมื่อสิบสองปีก่อน

ตระกูลบุปผาจันทร์ แห่งหมู่บ้านเชิงผา ชายแดนเหนือ

ข้อหา ฝึกวิชาขโมยกลิ่น

คำสั่ง ล้างตระกูล เผาหมู่บ้าน ไม่เหลือผู้รอดชีวิต

ผู้ลงนามรับรองคำสั่ง ผู้ช่วยมหาปรุงเศวตา

ใต้ข้อความนั้นมีภาพวาดตราประจำตระกูล ลายเส้นละเอียดประณีต แม้จะผ่านมานานแต่ก็ยังชัดเจน

ดอกไม้ห้ากลีบ สีเงิน

เหมือนกับลายบนริบบิ้นในอกเสื้อของลลินทุกเส้น

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น