ตอนที่ 8
ดอกไม้ที่บานตอนเที่ยงคืน
"นางท้าฉัน" ลลินพูด น้ำเสียงเรียบจนน่ากลัว
"ในทางเทคนิค นางท้าท่านดยุกขอรับ" ภูมิแก้ "คุณหนูแค่บังเอิญอยู่ในเส้นทาง"
"นางท้าฉัน" ลลินพูดซ้ำ แล้ววางช้อนลงกระแทกจาน "ได้ ถ้าจะแข่ง ฉันก็จะแข่ง แล้วฉันจะชนะด้วย"
ดยุกมองเธอข้ามโต๊ะ "เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าร่วม ข้าปฏิเสธคำขอของปริยาได้ ฝ่าบาทไม่บังคับข้า"
"ไม่ใช่เรื่องของท่านหญิงปริยาเจ้าค่ะ" ลลินตอบ "เราต้องการสวนจันทรากับหอจดหมายเหตุ ถ้าไม่เข้าประกวด เราจะต้องขออนุญาตหอปรุงหลวง ซึ่งหมายถึงต้องขอท่านมหาปรุงเศวตา"
ทั้งโต๊ะเงียบลง ทุกคนรู้ว่านั่นหมายถึงอะไร
"และอีกอย่าง" ลลินเสริม ยกคางขึ้นสูง "ฉันไม่ยอมให้ใครมาเลือกคู่หมั้นให้ท่านแทนฉันหรอกเจ้าค่ะ ถึงจะปลอมก็เถอะ"
ภูมิสำลักโจ๊ก ส่วนดยุกก้มหน้าลงจิบชา และลลินก็สาบานได้ว่าเห็นหูของเขาแดงขึ้นนิดหนึ่ง
◇◇◇
กฎของการประกวดนั้นเรียบง่ายแต่โหดร้าย ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนต้องปรุงน้ำหอมหนึ่งขวดภายใต้หัวข้อที่ประกาศในวันแข่ง โดยต้องนำวัตถุดิบมาเอง และปรุงต่อหน้าคณะกรรมการภายในหนึ่งชั่วยาม
หัวข้อจะเป็นอะไรก็ได้ ปีที่แล้วคือ "ความกล้าหาญ" ปีก่อนหน้าคือ "การให้อภัย" นักปรุงที่เก่งจึงต้องเตรียมวัตถุดิบให้หลากหลายที่สุด และที่สำคัญที่สุด ต้องมีหัวกลิ่นที่ดีพอจะทำให้กรรมการจดจำ
"ฉันต้องการดอกนิลจันทรา" ลลินพูด ขณะนั่งอยู่หน้ากองตำราที่ขนมาจากห้องหนังสือของดยุก "มันเป็นดอกไม้ที่บานแค่ตอนเที่ยงคืนของคืนข้างขึ้นสิบสี่ค่ำ หัวกลิ่นของมันทำให้มนตร์ทุกชนิดแรงขึ้นเป็นสองเท่า"
"หาซื้อได้ที่ไหน" ดยุกถาม
"ซื้อไม่ได้เจ้าค่ะ ถ้าเด็ดแล้วต้องกลั่นภายในครึ่งชั่วยาม ไม่อย่างนั้นกลิ่นจะหายหมด ต้องไปเก็บเองจากที่ที่มันขึ้น"
"และมันขึ้นที่ไหน"
ลลินชี้ไปที่แผนที่ในตำรา จุดเล็กๆ บนเนินเขาทางตะวันตกของเมือง "หุบผาหมอก ห่างจากเมืองครึ่งวันเดินทาง ว่ากันว่ามีหมาป่าด้วย"
ดยุกลุกขึ้นยืนทันที "ข้าจะไปกับเจ้า"
"ท่านไม่ต้อง..."
"เจ้าจะเดินทางคนเดียวตอนกลางคืนในที่ที่มีหมาป่า" เขาพูด "และข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้า"
"ถึงจะปลอม..."
"ถึงจะปลอมก็เถอะ" เขาพูดต่อให้ แล้วเดินออกไปสั่งภูมิให้เตรียมม้า
ลลินมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป แล้วซบหน้าลงกับตำราเล่มหนา
ประโยค "ถึงจะปลอมก็เถอะ" ที่เธอเป็นคนเริ่มพูด เริ่มฟังดูอันตรายขึ้นทุกวัน
◇◇◇
หุบผาหมอกสมชื่อ
ทันทีที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า หมอกสีขาวหนาก็ลอยขึ้นมาจากพื้นดิน ห่อหุ้มทุกอย่างจนมองเห็นได้ไม่เกินสิบก้าว แสงจันทร์ข้างขึ้นสิบสี่ค่ำส่องลงมาเป็นสีเงินพร่าเลือน ทำให้ต้นไม้ทุกต้นดูเหมือนผีที่ยืนรออยู่
ลลินเดินตามหลังดยุกไปตามทางแคบๆ โคมไฟในมือเธอส่องแสงได้ไม่ไกล ม้าทั้งสองตัวถูกผูกไว้ที่ปากหุบ เพราะทางข้างในชันเกินไป
"ท่านเห็นทางไหมเจ้าคะ" เธอกระซิบ
"ไม่" เขาตอบ "แต่ข้าเคยเดินทัพในพายุหิมะ หมอกแค่นี้ไม่ต่างกันมาก"
"มันต่างเจ้าค่ะ พายุหิมะไม่มีหมาป่า"
"ผาหิมะมีหมาป่าตัวใหญ่กว่าที่นี่สองเท่า"
"นั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลยเจ้าค่ะ"
เธอได้ยินเขาหัวเราะเบาๆ ในความมืด และแปลกที่เสียงนั้นทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นจริงๆ
ทั้งสองเดินไปจนถึงลานหินกว้างกลางหุบ ที่นั่นหมอกบางลง และในแสงจันทร์ ลลินเห็นต้นไม้เตี้ยๆ หลายสิบต้นที่มีดอกตูมสีครามเข้มห้อยระย้า
"นั่นไง" เธอกระซิบด้วยความตื่นเต้น "นิลจันทรา! ยังไม่บาน เรามาทันเวลา"
ทั้งสองนั่งรอบนก้อนหินเรียบใกล้กองต้นไม้ ลลินเตรียมเครื่องกลั่นขนาดพกพาที่ยืมมาจากป้าบุษ หม้อทองแดงเล็กๆ ที่ต้มด้วยเทียนไข หลอดแก้วคดเคี้ยว และขวดรองรับ
ระหว่างรอ อากาศเย็นลงเรื่อยๆ ลลินห่อตัวในเสื้อคลุมบางๆ แต่ฟันก็ยังกระทบกันดังกึกๆ
แล้วจู่ๆ เสื้อคลุมขนสัตว์สีดำผืนใหญ่ก็ตกลงบนไหล่ของเธอ
"ท่านจะหนาว" เธอประท้วง
"ข้าโตมาที่ผาหิมะ" เขาตอบ "นี่สำหรับข้าคือฤดูร้อน"
ลลินดึงเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น มันยังมีไออุ่นจากตัวเขาหลงเหลืออยู่ ไม่มีกลิ่นของเขา แน่นอนสิ เขาไม่มีกลิ่น แต่ไออุ่นนั้นก็ทำให้แก้มเธอร้อนผ่าวได้ไม่แพ้กัน
"เล่าเรื่องผาหิมะให้ฟังหน่อยได้ไหมเจ้าคะ" เธอถาม "ฉันไม่เคยไปทางเหนือเลย"
ดยุกเงียบไปนิดหนึ่ง แล้วเริ่มเล่า เสียงทุ้มต่ำของเขาดังแข่งกับเสียงลมในหุบเขา เขาเล่าถึงยอดเขาที่ขาวโพลนตลอดปี ป่าสนที่สูงจนบังดวงอาทิตย์ ทะเลสาบที่แข็งตัวจนเด็กๆ เล่นสเก็ตได้ และแสงเหนือที่ระบายท้องฟ้าเป็นสีเขียวและม่วงในคืนที่หนาวที่สุด
"ข้าจำแสงเหนือได้" เขาพูด "แปลกดี ข้าลืมชื่อคนรับใช้ไปแล้วหลายคน แต่ข้ายังจำแสงเหนือได้ชัดเจน"
"เพราะมันสวยมากไงเจ้าคะ" ลลินพูด "ของที่สวยมากๆ มันฝังลึกลงไปในใจ ลึกจนลืมไม่ลง"
เขาหันมามองเธอ แสงเทียนจากเครื่องกลั่นสะท้อนในดวงตาสีเทา
"ข้าหวังว่าเจ้าจะพูดถูก" เขาพูดเบาๆ
ตอนนั้นเองที่ดอกนิลจันทราดอกแรกเริ่มบาน
มันคลี่กลีบออกช้าๆ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นคลายมันออก กลีบสีครามเข้มกลายเป็นสีเงินที่เรืองแสงอ่อนๆ ในความมืด แล้วดอกที่สอง ดอกที่สาม ทั้งลานหินกลายเป็นทะเลแสงสีเงินระยิบระยับ กลิ่นหอมเย็นสดชื่นเหมือนน้ำค้างบนใบหญ้าลอยฟุ้งไปทั่วหุบเขา
ลลินลืมหายใจ
"สวยจัง" เธอกระซิบ
"ใช่" ดยุกตอบ
แต่ตอนที่ลลินหันไปมองเขา เขาไม่ได้มองดอกไม้
เขากำลังมองเธอ
เวลาเหมือนหยุดนิ่ง แสงสีเงินจากดอกไม้ส่องลงบนใบหน้าของทั้งสอง ใกล้กันจนลลินเห็นขนตายาวของเขา ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ เขาค่อยๆ เอนเข้ามาใกล้อีกนิด และลลินก็ไม่ได้ถอยหนี
ห่างกันแค่ลมหายใจเดียว
เสียงหอนยาวดังขึ้นจากขอบหุบเขา
ทั้งสองผละออกจากกันทันที ดยุกลุกขึ้นยืน มือจับด้ามดาบในพริบตา ส่วนลลินหน้าแดงจนแทบระเบิด
"เก็บดอกไม้" เขาพูดเสียงต่ำ "ข้าจะดูทางให้"
ลลินเก็บดอกนิลจันทราใส่ตะกร้าด้วยมือที่สั่น ไม่รู้ว่าเพราะกลัวหมาป่า หรือเพราะเรื่องที่เกือบเกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอกลั่นมันทันทีตรงนั้น จนได้หัวกลิ่นสีเงินใสแจ๋วมาครึ่งขวดเล็ก ล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำ
หมาป่าไม่ได้โผล่มาให้เห็น มีแค่เสียงหอนอยู่ไกลๆ ตลอดทางกลับ แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลยจนถึงคฤหาสน์
◇◇◇
สิบสามวันต่อมา ลลินแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน
เธอทดลองสูตรนับสิบ ใช้ห้องครัวเก่าด้านหลังคฤหาสน์เป็นห้องปรุง ทุกขวดที่ทำเสร็จถูกเก็บไว้ในตู้ไม้โอ๊คที่ดยุกสั่งให้ช่างทำกุญแจสามชั้น หัวกลิ่นนิลจันทราถูกเก็บไว้ในกล่องเหล็กอีกชั้นหนึ่ง
ทุกคืนในสิบสามวันนั้น ดยุกจะเดินลงมาที่ห้องปรุงตอนสองยาม พร้อมถาดชาร้อนสองถ้วยที่ชงเองอย่างงุ่มง่าม บางคืนชาจืดสนิทเพราะลืมใส่ใบชา บางคืนขมจนลลินต้องแลบลิ้น แต่เขาก็ไม่เคยลืมมา
"ท่านไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันก็ได้นะเจ้าคะ" ลลินบอกในคืนที่ห้า
"ข้านอนไม่หลับ" เขาตอบ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมข้างโต๊ะ "สอนข้าหน่อย ชื่อกลิ่นพวกนี้"
ลลินจึงสอน เธอยื่นขวดให้เขาทีละขวด แม้รู้ว่าเขาไม่ได้กลิ่นอะไรเลย นี่คือกานพลู ร้อนเหมือนไฟในเตา นี่คือตะไคร้ เปรี้ยวเหมือนเสียงหัวเราะของเด็ก นี่คือไม้จันทน์ นุ่มเหมือนผ้าห่มของยาย ดยุกฟังอย่างตั้งใจ ทวนคำเธอเบาๆ แล้วจดทุกอย่างลงสมุด
"ทำไมท่านต้องจดชื่อกลิ่นที่ท่านไม่ได้กลิ่นด้วยเจ้าคะ"
"เผื่อวันหนึ่งข้าได้กลิ่นคืน" เขาตอบ "ข้าจะได้รู้ว่าต้องเรียกมันว่าอะไร"
ลลินหยุดมือที่กำลังคน แล้วหันไปมองเขา ใต้แสงตะเกียงในห้องครัวเก่า ชายที่ทั้งเมืองเรียกว่าปีศาจน้ำแข็งกำลังเขียนคำว่า ตะไคร้ เปรี้ยวเหมือนเสียงหัวเราะของเด็ก ด้วยลายมือที่ตั้งใจที่สุดในโลก
เธอตัดสินใจตรงนั้นเลยว่า ต่อให้ต้องปรุงไปจนนิ้วพัง เธอก็จะทำให้วันนั้นมาถึง
คืนก่อนวันแข่ง เธอเข้านอนพร้อมรอยยิ้ม ทุกอย่างพร้อมแล้ว
เช้าวันแข่ง เธอเดินลงไปที่ห้องปรุงเพื่อเก็บของ
ประตูตู้ไม้โอ๊คเปิดอ้า กุญแจสามชั้นถูกงัดเสียหาย พื้นห้องเจิ่งนองไปด้วยน้ำหอมนับสิบขวดที่ถูกทุบแตกละเอียด กลิ่นทุกกลิ่นที่เธอปรุงมาตลอดสองสัปดาห์ตีกันเป็นกลิ่นเหม็นเน่าที่ทำให้แสบตา
และกล่องเหล็กที่เก็บหัวกลิ่นนิลจันทราก็ว่างเปล่า
การแข่งขันจะเริ่มในอีกสองชั่วยาม
