ตอนที่ 7
หลังคาใต้ดาว
ลลินไม่มีเวลาให้กลัว
เธอคุกเข่าลงข้างเขาทันที มือหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้า อีกมือหนึ่งจับไหล่กว้างที่สั่นเทาไว้ไม่ให้ล้มลงไปในน้ำพุ คนรอบลานเริ่มมุงเข้ามา มีเสียงกระซิบว่า "ดยุกผาหิมะนี่" และ "เป็นลมหรือ" ดังขึ้นเป็นระลอก
"ถอยไปหน่อยเจ้าค่ะ ขอที่ให้เขาหายใจ" ลลินตะโกน น้ำเสียงเด็ดขาดจนคนแถวหน้าถอยไปเองโดยอัตโนมัติ
ปัญหาคือ เขาไม่มีกลิ่น และมนตร์กลิ่นส่วนใหญ่ต้องการกลิ่นของคนไข้เป็นตัวยึดเกาะ เธอไม่รู้ว่าน้ำหอมสงบใจในกระเป๋าจะได้ผลกับเขาหรือเปล่า มันไม่เคยได้ผลกับก้อนหินมาก่อน และตอนนี้เขาก็แทบไม่ต่างจากก้อนหินในสายตาของมนตร์
แต่เมื่อคืนก่อน ตอนผูกตรากลิ่น เธอได้กลิ่นหิมะกับไม้สนจางๆ อยู่ชั่ววินาที
ถ้ามันไม่ใช่ริบบิ้นล่ะ ถ้ามันมาจากเขาจริงๆ ล่ะ
ลลินตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอดึงริบบิ้นผ้าเก่าออกจากอกเสื้อ แล้วหยดน้ำหอมสงบใจลงบนมันสองหยด ก่อนจะยื่นไปไว้ใต้จมูกของเขา
"หายใจเจ้าค่ะ" เธอพูดเบาๆ ข้างหูเขา "หายใจเข้าช้าๆ ไม่ต้องจำอะไรทั้งนั้น แค่หายใจตามฉัน เข้า... ออก..."
ร่างที่สั่นเทายังคงสั่น หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ ลลินเริ่มคิดว่ามันไม่ได้ผล
ลมหายใจที่สาม ไหล่ของเขาคลายลง
ลมหายใจที่สี่ มือที่กุมขมับค่อยๆ ลดลง
ลมหายใจที่ห้า ดวงตาสีเทาเงยขึ้นมาสบกับเธอ และมันไม่ว่างเปล่าอีกแล้ว
"ลลิน" เขาพูดเสียงแหบ
ลลินไม่รู้ตัวว่ากลั้นหายใจอยู่ จนกระทั่งลมทั้งหมดในปอดหลุดออกมาเป็นเสียงสะอื้น
◇◇◇
ภูมิมาถึงพร้อมรถม้าในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป หลังจากน้ำหวานวิ่งไปตามตัวที่จุดนัดพบ องครักษ์หนุ่มประคองเจ้านายขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่ลลินไม่เคยเห็น
"ครั้งนี้นานแค่ไหนขอรับ" ภูมิถามเสียงต่ำระหว่างทางกลับคฤหาสน์
"ประมาณสิบลมหายใจ" ลลินตอบ "เขาจำฉันไม่ได้ จำตลาดไม่ได้ แต่ถามหาท่าน"
ภูมิหลับตาลง กลิ่นขนมปังทาเนยของเขาไหม้เกรียมด้วยความกังวล "เดือนที่แล้วมันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว เดือนนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว และแต่ละครั้งก็นานขึ้น"
"ข้าอยู่ตรงนี้ ภูมิ" ดยุกพูดขึ้น เขานั่งพิงผนังรถม้า หลับตาอยู่ "ข้าได้ยินที่เจ้าพูด"
"ข้ารู้ขอรับ ข้าพูดให้ท่านได้ยินนั่นแหละ" ภูมิตอบ น้ำเสียงพยายามจะติดตลก แต่ไม่สำเร็จ
ลลินมองริบบิ้นในมือ มันยังมีกลิ่นน้ำหอมสงบใจติดอยู่ และใต้นั้น กลิ่นหิมะกับไม้สนแผ่วเบาเหมือนทุกครั้ง
ทำไมมันถึงได้ผล
◇◇◇
คืนนั้น ลลินนอนไม่หลับ
เธอปีนออกทางหน้าต่าง ไต่ไปตามระเบียงจนถึงหลังคาแบนของปีกตะวันออก เป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่คิดไม่ออก เธอจะขึ้นไปนั่งบนหลังคาร้านกลิ่นจันทร์ มองดาว แล้วปล่อยให้ลมพัดเอาความกังวลไปทีละนิด
แต่คืนนี้ หลังคามีคนจับจองไว้ก่อนแล้ว
ดยุกคีรินทร์นั่งอยู่ตรงขอบหลังคา เข่าข้างหนึ่งชันขึ้น สมุดปกดำวางอยู่บนตัก ปากกาขนนกในมือ แสงจันทร์ข้างขึ้นสาดลงบนใบหน้าด้านข้างของเขาจนดูเหมือนรูปปั้นเงิน
"เจ้าปีนหลังคาเก่งกว่าภูมิ" เขาพูดโดยไม่หันมา
"ท่านได้ยินเสียงฉันเหรอเจ้าคะ"
"เจ้าเหยียบกระเบื้องแผ่นที่สามจากปล่องไฟ มันโยก"
ลลินหน้าแดง แล้วเดินไปนั่งข้างเขา ห่างกันพอประมาณ ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป ลมกลางคืนพัดเอากลิ่นต้นสนในสวนลอยขึ้นมา
"ท่านจดอะไรอยู่"
ดยุกยื่นสมุดให้เธอดูโดยไม่ลังเล เหมือนว่าหลังจากวันนี้ เขาเลิกคิดจะซ่อนอะไรจากเธอแล้ว
วันที่แปดของสัญญา
ไปตลาดล่างกับลลิน กินแกงจืดของป้าบุษสองชาม ป้าบุษว่าข้าผอม
น้ำหวานเรียกลลินว่าปีศาจแมว ลลินหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ
ข้าชอบขนมครก ลลินบอกให้จด
ซื้อพวงมาลัยมะลิให้นาง นางยิ้ม
ลืมอีกครั้งที่ลานน้ำพุ ประมาณสิบลมหายใจ ภูมิบอกว่าข้าไล่นางไม่ให้แตะ
ข้าขอโทษ ลลิน
บรรทัดสุดท้ายเขียนตัวใหญ่กว่าบรรทัดอื่น เหมือนเขาตั้งใจให้ตัวเองในวันพรุ่งนี้เห็นมันชัดๆ
"ท่านไม่ต้องขอโทษ" ลลินพูด เสียงสั่นนิดๆ "ท่านไม่ได้ตั้งใจ"
"ข้ารู้ว่าข้าไม่ได้ตั้งใจ" เขาตอบ "แต่เจ้ากลัว ภูมิบอกว่าเจ้าร้องไห้"
"ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฝุ่นเข้าตา"
"ที่ลานน้ำพุมีน้ำพุ ไม่มีฝุ่น"
ลลินหันไปค้อนเขา แล้วก็หัวเราะออกมาทั้งที่ตาแดงๆ เขามองเธอหัวเราะ และมุมปากนั้นก็ขยับอีกครั้ง
ทั้งสองนั่งเงียบกันอยู่พักหนึ่ง ดวงดาวกะพริบอยู่เหนือหัว เสียงจิ้งหรีดดังแว่วมาจากสวน
"ตอนที่ข้าลืม" ดยุกพูดขึ้นช้าๆ "มันไม่ได้เจ็บ มันแค่... ว่าง เหมือนเดินเข้าไปในห้องที่ทุกอย่างถูกขนออกไปหมด ข้ารู้ว่าเคยมีบางอย่างอยู่ตรงนั้น แต่ไม่รู้ว่าอะไร ข้าเลยกลัว และเมื่อข้ากลัว ข้าก็ผลักทุกคนออกไป"
"แล้วตอนนี้ล่ะเจ้าคะ"
"ตอนนี้ข้าจำได้" เขาตอบ แล้วหันมามองเธอตรงๆ "ข้าจำได้ว่าก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมา ข้าได้กลิ่นอะไรบางอย่าง"
ลลินนิ่งไป "ท่าน... ได้กลิ่น?"
"ข้าไม่แน่ใจว่าเรียกว่ากลิ่นได้หรือเปล่า ข้าไม่ได้กลิ่นอะไรมาสิบสองปี ข้าลืมไปแล้วว่ามันรู้สึกอย่างไร" เขาขมวดคิ้ว "แต่มันเหมือน... มีใครเปิดหน้าต่างในห้องที่ว่างเปล่านั้น แล้วลมเย็นๆ ก็พัดเข้ามา"
ลลินกำริบบิ้นในมือแน่น เธอยื่นมันให้เขาดู
"ฉันใช้นี่เจ้าค่ะ ริบบิ้นที่ฉันมีมาตั้งแต่จำความได้ มันมีกลิ่นหิมะกับไม้สน ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่ฉันกลัว มันช่วยได้เสมอ"
ดยุกรับริบบิ้นไปพิจารณา นิ้วยาวลูบไปตามลายปักดอกไม้ห้ากลีบสีเงินที่จางจนแทบมองไม่เห็น เขานิ่งไปนาน นานจนลลินคิดว่าเขาอาจจะลืมอีกครั้ง
"ข้าคิดว่าข้าเคยเห็นมัน" เขาพูดในที่สุด "แต่ข้าจำไม่ได้ว่าที่ไหน"
เขาคืนริบบิ้นให้เธอ ปลายนิ้วของทั้งสองแตะกันชั่วขณะ เย็น และอุ่นในเวลาเดียวกัน
"ลลิน" เขาเรียก "เหลืออีกเก้าสิบสองวัน"
"ฉันรู้เจ้าค่ะ"
"ถ้าเจ้าทำไม่สำเร็จ..."
"ฉันจะทำสำเร็จ" ลลินพูดแทรก น้ำเสียงหนักแน่นกว่าที่ตัวเองคาดไว้ "ฉันไม่ได้พูดเพื่อปลอบใจท่าน ฉันพูดเพราะฉันตัดสินใจแล้ว ท่านจะได้กลิ่นคืน ท่านจะได้จำทุกอย่าง แล้วฉันจะเป็นคนแรกที่บอกท่านว่ากลิ่นท่านเป็นยังไง ฉันสัญญาไว้แล้วในรถม้า จำได้ไหมเจ้าคะ"
"ข้าจดไว้" เขาตอบ
"งั้นก็อย่าลืมล่ะ"
เขามองเธอ ใต้แสงจันทร์ ดวงตาสีเทาคู่นั้นไม่เย็นชาเลยสักนิด
"ข้าจะพยายาม" เขาพูดเบาๆ
◇◇◇
เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิพุ่งเข้ามาในห้องอาหารพร้อมม้วนกระดาษที่มีตราประทับของราชสำนัก
"แย่แล้วขอรับ! ไม่สิ ดีแล้วขอรับ! ไม่สิ ข้าไม่รู้ว่าดีหรือแย่!"
"ภูมิ ใจเย็นๆ" ลลินที่กำลังตักโจ๊กเข้าปากพูด "หายใจก่อน"
ภูมิกางกระดาษออก "ประกาศจากหอปรุงหลวง! อีกสิบสี่วัน จะมีการประกวดปรุงกลิ่นหลวงประจำปี ผู้ชนะจะได้รับรางวัลเป็นสิทธิ์เข้าออกสวนจันทราและหอจดหมายเหตุของหอปรุงหลวงได้ตลอดหนึ่งปี!"
ช้อนในมือลลินหยุดค้างกลางอากาศ
สวนจันทราคือสวนพฤกษศาสตร์ส่วนพระองค์ ที่ปลูกพืชหายากที่สุดในอาณาจักร หลายชนิดไม่มีขึ้นที่ไหนอีกในโลก ถ้าจะมีส่วนผสมใดที่คืนกลิ่นวิญญาณให้คนได้ มันต้องอยู่ในสวนนั้น และหอจดหมายเหตุก็เก็บตำรามนตร์กลิ่นทุกเล่มที่เหลือรอดจากการเผา
"แต่การประกวดเปิดให้แค่นักปรุงที่มีใบรับรองจากหอปรุงหลวงไม่ใช่เหรอ" เธอถาม
"ปกติใช่ขอรับ" ภูมิชี้ไปที่บรรทัดหนึ่งในประกาศ "แต่ปีนี้มีข้อยกเว้นพิเศษ ผู้ได้รับการเสนอชื่อจากราชวงศ์ หรือจากตระกูลขุนนางชั้นหนึ่ง สามารถเข้าร่วมได้"
ดยุกคีรินทร์วางถ้วยชาลง "ตระกูลผาหิมะเป็นขุนนางชั้นหนึ่ง"
"ใช่ขอรับ แต่ยังมีอีกเรื่อง" ภูมิกลืนน้ำลาย แล้วอ่านบรรทัดสุดท้ายด้วยเสียงอ่อยๆ "ผู้เข้าร่วมที่ได้รับการเสนอชื่อปีนี้ มีแล้วหนึ่งคน คือท่านหญิงปริยาแห่งตระกูลสุรเดช และนางประกาศต่อหน้าราชสำนักเมื่อวานว่า..."
"ว่าอะไร" ลลินถาม
ภูมิมองเธอด้วยสายตาเห็นใจ
"ว่าถ้านางชนะ นางจะขอพระราชทานรางวัลพิเศษจากฝ่าบาท คือขอให้ฝ่าบาทพิจารณาการหมั้นหมายของท่านดยุกใหม่อีกครั้ง โดยให้นางเป็นผู้เลือกแทน"
