ตอนที่ 6
คู่หมั้นปลอมไปตลาด
"ท่านไม่เคยเดินตลาดเลยเหรอเจ้าคะ"
ลลินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อหู ขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ปากทางเข้าตลาดล่างในเช้าวันพักผ่อน รอบตัวคือฝูงชนที่เบียดเสียด เสียงแม่ค้าตะโกนขายของ กลิ่นปลาย่าง ขนมครก และดอกมะลิลอยปะปนกันจนเป็นกลิ่นที่ลลินเรียกว่า "บ้าน"
"ข้าเคยเดิน" ดยุกคีรินทร์ตอบ เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดาสีเทาเข้มตามคำแนะนำของลลิน แต่ก็ยังดูโดดเด่นเหมือนหงส์หลงเข้ามาในเล้าเป็ด "ตอนนำทัพผ่านเมืองชายแดน"
"นั่นไม่นับเจ้าค่ะ"
"ทำไมไม่นับ"
"เพราะตอนนั้นคนเขาคงวิ่งหนีท่านกันหมด" ลลินหัวเราะ แล้วคว้าแขนเสื้อเขาลากเข้าไปในตลาด "มาเถอะเจ้าค่ะ ภูมิบอกว่าท่านต้องออกมาให้คนเห็นว่าเราเป็นคู่หมั้นที่รักกันจริงๆ ข่าวลือเรื่องปีศาจแมวจะได้จบสักที"
ความคิดนี้เป็นของภูมิทั้งหมด องครักษ์หนุ่มยืนยันว่าคู่หมั้นที่ไม่เคยออกไปไหนด้วยกันจะทำให้คนสงสัย และวิธีที่ดีที่สุดในการปิดปากข่าวลือคือการให้คนเห็นกับตา ลลินแอบสงสัยว่าภูมิแค่อยากให้เจ้านายได้พักบ้าง เพราะกลิ่นขนมปังทาเนยของเขาตอนพูดมีกลิ่นวานิลลาของความหวังปนอยู่ด้วย
แต่เธอก็ไม่ได้ขัด เพราะเธอเองก็อยากกลับบ้าน
◇◇◇
ร้านกลิ่นจันทร์ยังอยู่ที่เดิม ระหว่างร้านปลาเค็มกับร้านตีเหล็ก ทันทีที่ลลินก้าวเท้าเข้าร้าน เสียงร้องดังลั่นก็ดังขึ้น
"ลลิน!"
ป้าบุษพุ่งออกมาจากหลังร้านเร็วกว่าที่หญิงอายุหกสิบควรจะทำได้ กอดเธอแน่นจนกระดูกลั่น กลิ่นชาร้อนกับขิงที่ลลินคุ้นเคยห่อหุ้มเธอไว้ทั้งตัว ทำให้น้ำตาที่กลั้นมาหลายวันไหลพรากออกมา
"เด็กบ้า! เด็กดื้อ! ข้าไม่ได้นอนมาสามคืน" ป้าบุษตีหลังเธอเบาๆ ไปพลางร้องไห้ไปพลาง "แล้วนี่เจ้าไปหมั้นกับใครมา ข้าได้ยินข่าวแล้วเกือบหัวใจวาย"
"ป้าจ๋า หนูอธิบายได้..."
แล้วป้าบุษก็เงยหน้าขึ้น เห็นชายร่างสูงที่ต้องก้มหัวลอดประตูร้านเข้ามา
หญิงชราผละออกจากลลิน ยืดตัวตรง เช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ แล้วเดินตรงไปหาดยุกแห่งผาหิมะ แหงนหน้ามองเขาที่สูงกว่านางเกือบสองศอก
"เจ้าคือคนที่เอาหลานข้าออกมาจากคุก"
"ขอรับ" ดยุกตอบ แล้วทำสิ่งที่ทำให้ลลินอ้าปากค้าง เขาโค้งคำนับป้าบุษ ลึกและนอบน้อมกว่าที่เขาโค้งให้กษัตริย์เสียอีก "ข้าคือคีรินทร์ ขออภัยที่ไม่ได้มาแนะนำตัวเร็วกว่านี้"
ป้าบุษจ้องเขาอยู่นาน แล้วพยักหน้า "ดี มีมารยาท ผอมไปหน่อย กินข้าวกินปลาบ้างหรือเปล่า"
"ข้า... กินขอรับ"
"ไม่พอ" ป้าบุษตัดสิน แล้วเดินกลับเข้าหลังร้าน "นั่งลง ข้าจะทำแกงจืดให้กิน"
ดยุกหันมามองลลินด้วยสายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันคล้ายกับความงุนงงของทหารที่เพิ่งถูกแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามจับเป็นเชลยโดยไม่ทันได้ชักดาบ
ลลินหัวเราะจนน้ำตาเล็ด
◇◇◇
ดยุกแห่งผาหิมะกินแกงจืดของป้าบุษไปสองชาม ข้าวสามจาน และไข่เจียวที่ลลินทอดให้อีกหนึ่งแผ่น ป้าบุษนั่งเฝ้าดูด้วยสีหน้าพอใจเหมือนแม่ไก่ดูลูกไก่
"เขากินเก่งนะ" ป้าบุษกระซิบกับลลิน "ดีกว่าผู้ชายที่ทำกระดากกินน้อยๆ"
"ป้า เขาไม่ใช่..." ลลินเริ่มจะพูดว่าเขาไม่ใช่คู่หมั้นจริง แต่สัญญาข้อสี่ห้ามบอกใคร เธอจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ "เขาไม่ค่อยได้กินอาหารบ้านๆ น่ะจ้ะ"
ระหว่างที่ลลินล้างจานอยู่หลังร้าน เสียงของป้าบุษลอยมาจากโต๊ะด้านหน้า เบาลงกว่าเดิม แต่จมูกและหูของเด็กตลาดล่างไวพอจะจับได้ทุกคำ
"ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีเหตุผลอะไรถึงเลือกหลานข้า" ป้าบุษพูด "และข้าก็ไม่ถาม เด็กคนนั้นไม่เคยมีอะไรเป็นของตัวเองเลยนอกจากริบบิ้นเก่าๆ เส้นหนึ่งกับจมูกที่ทำให้นางเจ็บมากกว่าสุข ถ้าเจ้าทำให้นางร้องไห้ ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นดยุกหรือเป็นปีศาจ ข้าจะเอาครกตำน้ำพริกไปเคาะหัวเจ้าจนกว่าจะจำได้"
ลลินกลั้นหายใจ รอฟังว่าเขาจะตอบอย่างไร ชายที่ทั้งเมืองบอกว่าไม่เคยก้มหัวให้ใคร
"ข้าจำอะไรไม่ค่อยได้ขอรับ" เสียงทุ้มต่ำของเขาตอบ เรียบและจริงใจ "แต่ข้าจะจดคำของท่านไว้ แล้วอ่านมันทุกเช้า"
ความเงียบผ่านไปครู่หนึ่ง แล้วลลินก็ได้ยินเสียงป้าบุษหัวเราะ เสียงหัวเราะแบบที่ป้าใช้กับลูกค้าที่ถูกใจเท่านั้น
"เติมแกงอีกชามไหม"
"ขอรับ"
ลลินก้มหน้าลงล้างจานต่อ ฟองสบู่ท่วมถึงข้อศอก และเธอไม่รู้ว่าทำไมขอบตาถึงร้อนผ่าวขึ้นมาเฉยๆ
หลังมื้ออาหาร น้ำหวานโผล่มาพร้อมตะกร้าดอกไม้และสายตาอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม นางจ้องดยุกตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไม่ปิดบัง ก่อนจะกระซิบข้างหูลลินเสียงดังพอที่คนทั้งร้านจะได้ยิน
"หล่อกว่าในข่าวลืออีก ปีศาจแมวอย่างเจ้าโชคดีเหลือเกิน"
"น้ำหวาน!"
ดยุกเลิกคิ้ว "ปีศาจแมว?"
"ข่าวลือเจ้าค่ะ ไม่ต้องสนใจ" ลลินรีบตัดบท ลากเขาออกจากร้านก่อนที่น้ำหวานจะเล่าเรื่องที่น่าอายกว่านี้ เช่นตอนที่ลลินอายุสิบสองแล้วตกลงไปในบ่อปลาดุกเพราะไล่จับผีเสื้อ
ทั้งสองเดินเล่นไปตามแผงต่างๆ ลลินพาเขาไปชิมขนมครกของยายแดง ลูกชิ้นปิ้งของลุงเปี๊ยก และน้ำมะพร้าวเผาที่หวานที่สุดในตลาด ดยุกกินทุกอย่างที่เธอยื่นให้โดยไม่บ่น ถึงแม้หน้าจะยังนิ่งเหมือนเดิม แต่ลลินสังเกตว่าเขากินขนมครกเร็วเป็นพิเศษ
"ท่านชอบขนมครก" เธอชี้
"ข้าไม่ได้บอกว่าชอบ"
"แต่ท่านกินชิ้นสุดท้ายของฉันไปด้วย"
ดยุกมองถาดขนมครกที่ว่างเปล่าในมือ แล้วมองเธอ "ข้าขอโทษ"
"ไม่ต้องขอโทษเจ้าค่ะ" ลลินหัวเราะ "ท่านต้องจดไว้ในสมุดต่างหาก วันนี้ คีรินทร์ชอบขนมครก"
เธอคาดว่าเขาจะทำหน้านิ่งหรือพูดว่าไร้สาระ แต่เขากลับพยักหน้าจริงจัง "ข้าจะจด"
แล้วตอนที่แม่ค้าข้างทางเห็นพวกเขาสองคนเดินด้วยกันแล้วร้องทักว่า "คู่นี้น่ารักจังเลย ซื้อพวงมาลัยให้แฟนหน่อยไหมพ่อหนุ่ม" ดยุกคีรินทร์ก็ซื้อพวงมาลัยมะลิมาหนึ่งพวงโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วยื่นให้ลลิน
"ไว้เป็นหลักฐาน" เขาพูด "ว่าเรามาตลาดด้วยกัน"
ลลินรับพวงมาลัยมา กลิ่นมะลิหอมเย็นลอยขึ้นจมูก หัวใจของเธอเต้นแรงกว่ากลองในงานวัด และเธอได้แต่ภาวนาว่าเขาจะไม่ได้ยินมัน
"ท่านยิ้มนะเจ้าคะ" เธอบอก
"ข้าไม่ได้ยิ้ม"
"ยิ้มเจ้าค่ะ ตรงมุมปาก ขยับนิดเดียว ฉันเห็น"
ดยุกจับมุมปากตัวเองด้วยท่าทีระแวง ราวกับมันทรยศเขา ลลินหัวเราะจนต้องเกาะแขนเขาไว้ไม่ให้ล้ม และนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะตอบ สั้นๆ ต่ำๆ แทบจะเป็นแค่ลมหายใจแรงๆ แต่มันคือเสียงหัวเราะ
ลลินอยากเก็บเสียงนั้นใส่ขวดไว้
◇◇◇
ทุกอย่างเกิดขึ้นตอนที่พวกเขาเดินผ่านลานน้ำพุกลางตลาด
เด็กชายคนหนึ่งวิ่งชนขาของดยุก ถุงขนมในมือหล่นกระจาย เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาหวาดกลัว แต่ดยุกแค่ก้มลงเก็บขนมใส่ถุงคืนให้
"ขอบคุณขอรับ" เด็กชายพูด แล้ววิ่งต่อไป
ดยุกยืนขึ้น
แล้วเขาก็ไม่ขยับอีกเลย
"ท่านดยุก?" ลลินแตะแขนเขา "เป็นอะไรเจ้าคะ"
เขาหันมามองเธอ และวินาทีนั้นลลินรู้สึกเหมือนมีใครเทน้ำแข็งลงบนหลัง ดวงตาสีเทาของเขาว่างเปล่า ไม่ใช่ว่างเปล่าแบบคนเหม่อ แต่ว่างเปล่าแบบคนที่มองคนแปลกหน้า
"เจ้าเป็นใคร" เขาถาม
"ฉัน... ฉันลลินไงเจ้าคะ"
"ข้าไม่รู้จักเจ้า" เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือเลื่อนไปที่เอวตามสัญชาตญาณ หาดาบที่ไม่ได้พกมา "ที่นี่ที่ไหน ภูมิอยู่ที่ไหน"
ผู้คนรอบลานน้ำพุเริ่มหันมามอง ลลินพยายามจับแขนเขาอีกครั้ง แต่เขาสะบัดออก
"อย่าแตะข้า"
แล้วร่างสูงใหญ่นั้นก็เซไปข้างหน้า มือกุมขมับแน่น ใบหน้าซีดขาวราวกับเลือดถูกดูดออกจนหมด เขาทรุดลงคุกเข่าข้างขอบน้ำพุ หายใจหอบถี่
"คีรินทร์!"
ลลินเรียกชื่อเขาโดยไม่ทันคิด เรียกโดยไม่มีคำนำหน้า เป็นครั้งแรก
แต่เขาไม่ตอบ
และพวงมาลัยมะลิที่เขาซื้อให้ก็ร่วงจากมือเธอ ตกลงบนพื้นหินข้างตัวเขา
