ตอนที่ 5
เสียงกระซิบของคนป่วย
"คู่หมั้นของกระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณา" ดยุกคีรินทร์ตอบ ก่อนที่ลลินจะทันเปิดปาก "แต่นางยังมีคดีติดตัว หากเข้าหอปรุงหลวงในตอนนี้ จะมีคนครหาว่าท่านมหาปรุงช่วยปกปิดความผิด กระหม่อมไม่อยากให้ชื่อเสียงของหอปรุงต้องมัวหมองเพราะเรื่องของเรา"
คำตอบสุภาพไร้ที่ติ ถูกต้องตามธรรมเนียมทุกตัวอักษร ไม่มีใครในท้องพระโรงหาข้อโต้แย้งได้
ท่านมหาปรุงเศวตายิ้มกว้างขึ้นอีกนิด "ท่านดยุกรอบคอบเสมอ ถ้าเช่นนั้น เมื่อคดีสิ้นสุดลง ประตูหอปรุงจะเปิดรอนางเสมอ"
นางหันมาหาลลิน "จำไว้นะ ลูก ถ้ามีอะไรให้ข้าช่วย มาหาข้าได้ทุกเมื่อ"
ลลินพยักหน้า ยิ้มตอบ และทำทุกอย่างที่คนปกติควรทำ ทั้งที่ข้างในหัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก
◇◇◇
"ท่านจำได้ไหม" ลลินถามทันทีที่รถม้าแล่นพ้นประตูวัง "ว่าทำไมท่านถึงเขียนเรื่องลิลลี่ขาวไว้ในสมุด"
ดยุกที่นั่งตรงข้ามหันมามองเธอ แววตาของเขาไม่เปลี่ยน แต่ความเงียบที่ยืดยาวออกไปบอกอะไรบางอย่าง
"เจ้าอ่านสมุดข้า"
"ลมมันพัดเปิดเองเจ้าค่ะ ฉันแค่... ไม่ได้หลับตา"
เขาถอนหายใจเบาๆ เป็นครั้งแรกที่ลลินได้ยินเขาถอนหายใจ "ข้าไม่รู้ ข้าเขียนมันตั้งแต่ปีแรกที่เสียกลิ่น ตอนนั้นข้ายังจำได้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้... ข้ารู้แค่ว่าข้าเชื่อตัวเองในตอนนั้น"
"ท่านมหาปรุงไม่มีกลิ่นอารมณ์เลย" ลลินพูดเสียงเบา "ไม่ใช่ไร้กลิ่นแบบท่าน แต่เหมือนนางปิดมันไว้ ฉันไม่เคยเจอใครทำแบบนั้นได้มาก่อน แม้แต่ป้าบุษที่ปรุงเก่งที่สุดที่ฉันรู้จักก็ยังทำไม่ได้"
"แล้วเจ้าคิดอย่างไร"
ลลินกัดริมฝีปาก ส่วนหนึ่งของเธอยังอยากเชื่อว่าคนที่เธอเคยฝันอยากเป็นศิษย์คือคนดี นางพูดปกป้องเธอต่อหน้ากษัตริย์ นางชมสูตรของเธอ แต่อีกส่วนหนึ่ง ส่วนที่เติบโตมาในตลาดล่างและรู้ว่าคนที่ยิ้มหวานที่สุดมักล้วงกระเป๋าเก่งที่สุด กำลังส่งเสียงเตือนดังลั่น
"ฉันคิดว่า" เธอพูดช้าๆ "คนที่ต้องซ่อนความรู้สึกเก่งขนาดนั้น ต้องมีอะไรให้ซ่อนเยอะมากแน่ๆ"
ดยุกพยักหน้าครั้งเดียว "งั้นเราจะไปหาคนที่อาจรู้ว่ามันคืออะไร"
"ใคร"
"ท่านหญิงมาลินี นางฟื้นแล้วเมื่อเช้านี้"
◇◇◇
คฤหาสน์ตระกูลวรางกูรเงียบเชียบผิดกับคืนงานเลี้ยงราวฟ้ากับดิน ม่านทุกบานถูกรูดปิด ทางเดินอบอวลด้วยกลิ่นสมุนไพรบำรุงที่หมอหลวงสั่งให้จุดไว้ทั้งวันทั้งคืน
พี่ชายของท่านหญิง ท่านเจ้าคุณวรางกูร ไม่ได้ต้อนรับพวกเขาด้วยความยินดี แต่ก็ไม่กล้าขัดดยุกแห่งผาหิมะ เขาได้แต่จ้องลลินด้วยสายตาที่ถ้าฆ่าคนได้ เธอคงตายไปแล้วสามรอบ
"เจ้ามีเวลาเท่าที่น้ำชาหนึ่งกาจะเย็น" เขาพูดห้วนๆ "แล้วข้าจะให้คนอยู่ในห้องด้วยตลอดเวลา"
"ได้เจ้าค่ะ" ลลินตอบ กลิ่นของเจ้าคุณเป็นกลิ่นเหล็กร้อนของความโกรธ แต่ใต้นั้นมีกลิ่นเกลือของน้ำตาที่ยังไม่แห้ง เขาไม่ได้เกลียดเธอเพราะเป็นคนเลว เขาแค่กลัวจะเสียน้องสาวไป
ลลินเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
ท่านหญิงมาลินีนอนอยู่บนเตียงกลางห้องที่มืดสลัว ใบหน้าที่เคยอิ่มเอิบตอนนี้ซูบตอบ ดวงตาเปิดอยู่แต่มองเพดานอย่างว่างเปล่า สาวใช้วัยกลางคนนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง คอยเช็ดหน้าให้เป็นระยะ
ลลินคุกเข่าลงข้างเตียง แล้วสูดหายใจเข้าช้าๆ
กลิ่นวิญญาณของท่านหญิงยังคงเป็นกลิ่นขนมไข่ แต่มันไม่อุ่นอีกแล้ว เหมือนขนมที่ถูกทิ้งไว้ข้ามคืนจนเย็นชืด และที่แย่กว่านั้นคือกลิ่นใจ กลิ่นของความทรงจำ ขาดแหว่งเป็นช่วงๆ เหมือนผ้าที่ถูกหนูแทะ
"ท่านหญิงจำอะไรไม่ค่อยได้เจ้าค่ะ" สาวใช้พูดเสียงสั่น "เมื่อเช้านางถามว่าข้าเป็นใคร ข้าอยู่กับนางมายี่สิบปี..."
ลลินกลืนก้อนแข็งในลำคอ เธอเอื้อมมือไปจับมือเย็นเฉียบของท่านหญิง แล้วสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือ
ตรงจุดที่ท่านหญิงแตะน้ำหอมรุ่งอรุณกลางสวนในคืนนั้น มีรอยจางๆ สีเงินขนาดเท่าเหรียญ ถ้าไม่สังเกตดีๆ จะคิดว่าเป็นแค่รอยแป้ง
ลลินก้มลงดมใกล้ๆ
และได้กลิ่นนั้นอีกครั้ง กลิ่นเดียวกับที่ลอยมาจากสาวใช้ชุดเทาในคืนงานเลี้ยง เย็นเฉียบ ขาวซีด เหมือนดอกไม้ในน้ำแข็ง
"มีอะไรหรือ" ดยุกที่ยืนอยู่ปลายเตียงถาม
"มีคนทาอะไรบางอย่างไว้ที่ข้อมือท่านหญิงก่อนงานเลี้ยงเจ้าค่ะ" ลลินตอบ "มันไม่ได้ทำงานเอง มันรอ รอให้มีกลิ่นอื่นมากระตุ้น พอท่านหญิงแตะน้ำหอมของฉันลงไป มันก็ทำงาน"
"ทำงานอย่างไร"
ลลินลังเล แล้วพูดคำที่นักปรุงทุกคนรู้ดีว่าห้ามพูดเล่น
"ขโมยกลิ่น"
สาวใช้ข้างเตียงสะดุ้งจนผ้าเช็ดหน้าหลุดมือ
วิชาขโมยกลิ่นเป็นวิชาต้องห้ามที่สุดในอาณาจักร มันคือการดูดเอากลิ่นวิญญาณของคนอื่นใส่ขวด แล้วเอาไปใช้เป็นของตัวเอง คนที่ถูกขโมยจะค่อยๆ ลืม ไร้อารมณ์ และถ้าถูกขโมยจนถึงกลิ่นราก ก็จะตาย ตามกฎหมาย ใครที่ใช้วิชานี้มีโทษประหารทั้งตระกูล
"ไม่มีใครใช้วิชานั้นมาเป็นร้อยปีแล้ว" ดยุกพูด
"ใช่เจ้าค่ะ ตำราทุกเล่มถูกเผาไปตั้งแต่สมัยพระเจ้าปู่ทวด" ลลินว่า "แต่รอยนี้... ป้าบุษเคยวาดภาพให้ฉันดูตอนเด็ก เพื่อให้จำไว้ว่าถ้าเห็นต้องรีบหนี มันคือรอยของกลิ่นที่ถูกเปิดช่องให้ไหลออก"
◇◇◇
ลลินใช้เวลาที่เหลือจนน้ำชาเย็นทำสิ่งเดียวที่ทำได้
เธอหยิบขวดน้ำหอมเปล่าขวดเล็กจากกระเป๋า หยดน้ำมันไม้จันทน์ลงไปสามหยด ตามด้วยน้ำดอกส้มหนึ่งหยด และกลีบกุหลาบมอญที่ขยี้จนช้ำ เธอหลับตา ตั้งใจถึงเช้าวันหนึ่งที่ฝนเพิ่งหยุดตก บ้านที่มีคนรอ และขนมไข่ที่เพิ่งออกจากเตา
นี่คือมนตร์ปลอบกลิ่น มันไม่ได้คืนสิ่งที่หายไป แต่มันจะห่อหุ้มกลิ่นที่เหลืออยู่ไว้ ไม่ให้รั่วไหลเพิ่ม
ทุกครั้งที่ปรุงมนตร์ นักปรุงต้องใช้กลิ่นวิญญาณของตัวเองเป็นเชื้อเล็กน้อย ลลินรู้สึกถึงความเย็นวาบแผ่วๆ ในอก เหมือนคนที่ยื่นเทียนไปต่อไฟให้เทียนเล่มอื่น เปลวไฟของตัวเองจะไหววูบไปนิดหนึ่ง
เธอแตะน้ำหอมนั้นลงบนรอยสีเงินที่ข้อมือของท่านหญิง
รอยนั้นจางลงอย่างช้าๆ และกลิ่นขนมไข่ที่เย็นชืดก็อุ่นขึ้นนิดหนึ่ง แค่นิดเดียว แต่ลลินสาบานได้ว่ามันอุ่นขึ้น
ดวงตาที่ว่างเปล่าของท่านหญิงมาลินีกะพริบ
จากนั้นค่อยๆ เลื่อนลงมามองลลิน
"เจ้า..." เสียงของนางแหบแห้งเหมือนกระดาษทรายถูกัน "เด็กที่ปรุง... รุ่งอรุณ..."
"เจ้าค่ะท่านหญิง ข้าเอง" ลลินกุมมือนางแน่น "ท่านหญิงจำได้ไหมเจ้าคะ ว่าใครเป็นคนทาอะไรที่ข้อมือท่าน ก่อนงานเลี้ยง"
ท่านเจ้าคุณวรางกูรที่ยืนอยู่หน้าประตูก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าตึงเครียด แต่ไม่ได้ห้าม
ริมฝีปากซีดของท่านหญิงขยับ สั่น และขยับอีกครั้ง ลลินต้องก้มลงไปจนหูแทบแนบปากของนาง
"ของขวัญ..." นางกระซิบ "ครีม... ทามือ... ของขวัญจาก..."
"จากใครเจ้าคะ"
ดวงตาของท่านหญิงเบิกกว้างขึ้นทันใด ราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่น่ากลัวลอยอยู่เหนือไหล่ของลลิน มือที่ลลินกุมไว้บีบแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
"ดอกจันทร์..." นางพูดเสียงแหบพร่า "ดอกจันทร์สีเงิน... นางตามหา... ดอกจันทร์สีเงิน..."
"ใครตามหา ท่านหญิง ใคร..."
แต่ร่างนั้นอ่อนปวกเปียกลงไปบนหมอนเสียแล้ว ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจยังสม่ำเสมอ แต่ไม่ว่าลลินจะเรียกเท่าไหร่ นางก็ไม่ตอบอีก
ห้องเงียบงัน
ท่านเจ้าคุณวรางกูรยืนนิ่งเหมือนถูกสาป ก่อนจะทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง มือหยาบกร้านจับมือน้องสาวไว้ "นี่เป็นครั้งแรก... ครั้งแรกที่นางพูดตั้งแต่ฟื้น..."
กลิ่นเหล็กร้อนของความโกรธในตัวเขาจางหายไป เหลือแต่กลิ่นเกลือของน้ำตา
เขาเงยหน้ามองลลิน ครั้งนี้ไม่ใช่ด้วยสายตาที่อยากฆ่า
"ขอบใจ" เขาพูดเสียงแหบ "ข้า... ขอโทษสำหรับคืนนั้น"
◇◇◇
แดดบ่ายสาดส่องลงบนถนนเขตบนเมื่อลลินกับดยุกเดินออกมาจากคฤหาสน์ เธอยังรู้สึกเย็นวาบในอกจากการปรุงมนตร์ และขาก็ยังสั่นนิดๆ แต่ใจกลับเบาขึ้นกว่าตอนเช้า
"ดอกจันทร์สีเงิน" ดยุกพูดขึ้น "เจ้ารู้ไหมว่าหมายถึงอะไร"
"ไม่รู้เลยเจ้าค่ะ" ลลินส่ายหน้า "ในตำราไม่มีดอกไม้ชื่อนี้ ดอกจันทร์มีแต่สีขาวกับสีเหลือง"
เธอพูดตามจริง แต่ทันทีที่พูดจบ มือของเธอก็เลื่อนไปแตะอกเสื้อโดยไม่รู้ตัว ตรงที่ริบบิ้นผ้าเก่าซ่อนอยู่
ริบบิ้นที่มีลายปักจางๆ จนแทบมองไม่ออก ลายปักที่เธอเห็นมาทั้งชีวิตและคิดมาตลอดว่าเป็นดอกไม้ธรรมดาๆ
ดอกไม้ห้ากลีบ ปักด้วยด้ายสีเงิน
