ตอนที่ 4
ลิลลี่ขาวในวังหลวง
ข่าวการหมั้นหมายของดยุกแห่งผาหิมะแพร่ไปทั่วนครอำพันเร็วกว่าไฟไหม้ทุ่งหญ้าหน้าแล้ง
ภายในสามวัน ลลินได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับตัวเองมาแล้วอย่างน้อยเจ็ดแบบ บางคนว่าเธอเป็นแม่มดที่ใช้น้ำหอมเสน่ห์มัดใจดยุก บางคนว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสของเจ้านายต่างแคว้น และอีกแบบที่น้ำหวานเพื่อนรักเอามาเล่าให้ฟังจนหัวเราะท้องแข็ง คือเธอเป็นปีศาจแมวที่แปลงร่างมาหลอกกินวิญญาณดยุก
"แมวเหรอ" ลลินถามขณะนั่งอยู่บนรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าไปวังหลวง "ทำไมต้องแมว"
"เพราะเจ้าชอบกินปลาไง" น้ำหวานตอบผ่านหน้าต่างรถม้า หญิงสาวผมเปียยาวในเสื้อสีส้มสดใสเดินตามมาจนถึงประตูเขตบน มือหอบตะกร้าดอกไม้ที่ยังไม่ได้ขาย "แล้วเจ้าก็ข่วนคนเก่งด้วย"
"ฉันข่วนแค่ลูกค้าที่ไม่จ่ายเงิน"
"นั่นแหละที่ข้าพูด"
ลลินแลบลิ้นใส่เพื่อน น้ำหวานแลบกลับ แล้วรถม้าก็แล่นผ่านประตูไป ทิ้งเพื่อนสาวไว้ข้างหลังพร้อมเสียงตะโกนว่า "อย่าทำขายหน้าตลาดล่างนะ!"
ฝั่งตรงข้ามของรถม้า ดยุกคีรินทร์นั่งอ่านเอกสารอยู่เงียบๆ เขาสวมเครื่องแบบทางการสีดำปักดิ้นเงิน ผมรวบเรียบร้อย ดูเหมือนรูปปั้นที่ถูกปลุกให้มีชีวิต
"เพื่อนเจ้าเสียงดัง" เขาพูดโดยไม่ละสายตาจากกระดาษ
"น้ำหวานน่ะเหรอ เสียงดังแต่ใจดีนะเจ้าคะ กลิ่นของนางเหมือนน้ำตาลมะพร้าวเคี่ยว"
ดยุกเงยหน้าขึ้น "เจ้าบอกได้หมดทุกคนเลยหรือ ว่ากลิ่นเป็นอย่างไร"
"เกือบทุกคน" ลลินตอบ "ภูมิเหมือนขนมปังปิ้งทาเนย ป้าบุษเหมือนชาร้อนกับขิง แม่บ้านแหม่มในคฤหาสน์เหมือนผ้าที่ตากแดดจนแห้ง ส่วนท่าน..."
เธอหยุด
"ข้าไม่มีกลิ่น" เขาพูดต่อให้
"ฉันกำลังจะบอกว่า สักวันฉันจะรู้ว่ากลิ่นท่านเป็นยังไง" ลลินเชิดหน้า "แล้วฉันจะเป็นคนแรกที่บอกท่าน"
ดยุกมองเธออยู่นาน นานจนลลินเริ่มสงสัยว่ามีเศษขนมติดหน้าหรือเปล่า จากนั้นเขาก็ก้มลงอ่านเอกสารต่อ แต่ลลินสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้พลิกหน้ากระดาษเลยจนรถม้าถึงวัง
◇◇◇
วังหลวงของอาณาจักรสุคนธาสร้างจากหินสีน้ำผึ้งที่สะท้อนแสงแดดจนเรืองรอง ทุกทางเดินมีกระถางดอกไม้ ทุกลานมีน้ำพุที่ผสมหัวกลิ่นไว้ในน้ำ เดินไปไหนก็หอมไปหมด
สำหรับคนทั่วไป มันคือสวรรค์ แต่สำหรับจมูกของลลิน มันคือสนามรบ
ข้าราชการที่เดินผ่านไปมาปล่อยกลิ่นอารมณ์ทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ความทะเยอทะยานที่ฉุนเหมือนพริกไทยดำ ความระแวงที่เหม็นอับเหมือนห้องปิดตาย และความประจบประแจงที่หวานเลี่ยนจนเลี่ยนลิ้น ลลินต้องหายใจทางปากเป็นระยะเพื่อไม่ให้ปวดหัว
"เจ้าไหวไหม" ดยุกถามเสียงต่ำ
"ไหวเจ้าค่ะ แค่... ที่นี่คนโกหกเยอะกว่าตลาดล่างอีก"
"นั่นเป็นคำชมที่ดีที่สุดที่ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับวังหลวง" เขาว่า แล้วยื่นแขนให้เธอเกาะ "ทำตัวเป็นคู่หมั้นที่ดีหน่อย มีคนกำลังมอง"
ลลินวางมือบนแขนเขา เนื้อผ้าเครื่องแบบเย็น แต่ใต้นั้นอุ่น เธอรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงจากการถือดาบมาหลายปี และหัวใจก็กระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล
ต้องเป็นเพราะกลิ่นในวังแน่ๆ มันทำให้คนเวียนหัว
ท้องพระโรงกว้างขวางเกินกว่าที่ลลินเคยเห็นในชีวิต เพดานสูงลิบประดับด้วยโคมระย้าที่ทำจากขวดน้ำหอมนับพันขวด แต่ละขวดสะท้อนแสงเป็นสีต่างๆ เหมือนสายรุ้งที่แตกกระจาย บนบัลลังก์ทองปลายห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งเอนหลังอยู่
พระเจ้าธราธิป กษัตริย์หนุ่มแห่งสุคนธา อายุราวยี่สิบสาม ใบหน้าหล่อเหลาแบบคนที่ไม่เคยลำบาก ทว่าดวงตาของเขาดูง่วงซึม เหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากฝันยาว
และกลิ่นของเขาก็แปลก
มันควรจะเป็นกลิ่นที่ชัดเจน กษัตริย์ทุกพระองค์ได้รับการปรุงกลิ่นวิญญาณให้แข็งแรงตั้งแต่ประสูติ แต่กลิ่นของพระเจ้าธราธิปกลับเบาบาง ขุ่นมัว เหมือนน้ำในแก้วที่ถูกผสมน้ำเปล่าลงไปทีละน้อยจนเจือจาง
"คีรินทร์ พี่ชายข้า" กษัตริย์หนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ข้าได้ยินข่าวแล้ว ในที่สุดเจ้าก็ยอมหมั้นจนได้ แถมยังเลือกเองด้วย ข้านึกว่าเจ้าจะแต่งงานกับดาบของเจ้าไปจนตาย"
"ฝ่าบาท" ดยุกโค้งคำนับ ลลินรีบย่อตัวตาม "นี่คือลลิน คู่หมั้นของกระหม่อม"
"คนปรุงจากตลาดล่าง" ใครบางคนพูดขึ้นจากข้างบัลลังก์ เสียงหวานใสเหมือนกระดิ่งแก้ว "คนที่ถูกกล่าวหาว่าวางยาท่านหญิงมาลินีใช่ไหมเพคะ"
หญิงสาวที่พูดก้าวออกมาจากแถวขุนนาง นางงดงามจนลลินต้องกะพริบตาสองรอบ ผมดำยาวสลวยประดับปิ่นมุก ชุดสีชมพูกลีบบัวปักลายนกยูง ดวงตาเรียวคมที่มองลลินเหมือนมองเศษดินบนพื้นรองเท้า
ท่านหญิงปริยาแห่งตระกูลสุรเดช หนึ่งในสามตระกูลที่ราชสำนักเสนอให้ดยุกเลือก ภูมิเตือนไว้ล่วงหน้าแล้วตอนอยู่ในคฤหาสน์
กลิ่นของนางคือกุหลาบหนามเข้มข้น ทว่าใต้นั้นมีกลิ่นอีกชั้นหนึ่งที่ลลินแปลกใจ มันไม่ใช่ความอิจฉา แต่เป็นความเศร้า ความเหงาที่เหมือนกลิ่นห้องที่ไม่มีใครเข้าไปนานแล้ว
"ถูกกล่าวหา ไม่ได้แปลว่าผิดนะเพคะท่านหญิง" ลลินตอบด้วยรอยยิ้มที่หวานพอกัน "เหมือนกับที่หน้าตาสวย ไม่ได้แปลว่าใจสวยเสมอไป"
ท้องพระโรงเงียบกริบ
ข้างตัวเธอ ลลินรู้สึกได้ว่าแขนของดยุกเกร็งขึ้นนิดหนึ่ง เธอเหลือบมอง และเห็นว่าเขากำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้ มันไม่ใช่ความโกรธ
มันน่าจะเป็นเสียงหัวเราะ
กษัตริย์หนุ่มกลับหัวเราะออกมาเต็มเสียง "ดี! ดีมาก! คีรินทร์ เจ้าได้คนที่ปากคมพอๆ กับดาบของเจ้า ข้าชอบนาง"
ท่านหญิงปริยาหน้าแดงก่ำ กลิ่นกุหลาบหนามของนางฉุนขึ้นจนลลินเกือบจาม
"ฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญเช่นนี้ หม่อมฉันก็พลอยยินดีเพคะ"
เสียงใหม่ดังขึ้นจากด้านหลังบัลลังก์ นุ่มนวล อบอุ่น และมีอำนาจในแบบที่ทำให้ทุกคนในห้องหันไปมอง
หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากหลังม่านไหมสีขาว นางสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกไม้ด้วยดิ้นเงิน ผมสีดำขลับเกล้าสูง ใบหน้างดงามแบบที่ไม่อาจบอกอายุได้ อาจยี่สิบห้า อาจสี่สิบ ดวงตาของนางเป็นสีดำสนิทและอบอุ่นเหมือนน้ำชาในถ้วยกระเบื้อง
"ท่านมหาปรุงเศวตา" ดยุกพึมพำ น้ำเสียงของเขาเย็นลงจนลลินรู้สึกได้
ผู้นำหอปรุงหลวง นักปรุงกลิ่นที่เก่งที่สุดในอาณาจักร คนที่นักปรุงทุกคนในตลาดล่างพูดถึงด้วยความเคารพ รวมถึงลลินด้วย เมื่อตอนเด็ก เธอเคยฝันว่าวันหนึ่งจะได้เข้าหอปรุงหลวงและเรียนกับนาง
และตอนนี้ นางกำลังเดินตรงมาหาเธอ
"เจ้าคือลลินสินะ" ท่านมหาปรุงยิ้ม รอยยิ้มของนางอ่อนโยนเหมือนแม่ที่มองลูก "ข้าได้ยินเรื่องรุ่งอรุณกลางสวนแล้ว ข้าไปดูเศษขวดที่แตกในงานเลี้ยงมาด้วยตัวเอง สูตรนั้นงดงามมาก ส้มซ่ากับดอกแก้ว ข้าไม่เคยคิดจะจับคู่กันแบบนั้น"
"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ" ลลินตอบ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
"และข้าก็ไม่เชื่อว่าเจ้าวางยา" ท่านมหาปรุงพูดต่อ หันไปทางกษัตริย์ "ฝ่าบาท หม่อมฉันตรวจเศษน้ำหอมนั้นแล้ว ไม่มีพิษเพคะ สิ่งที่ทำร้ายท่านหญิงมาลินีมาจากที่อื่น หม่อมฉันจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด"
ลลินแทบน้ำตาไหล หลังจากโดนกล่าวหามาหลายวัน ในที่สุดก็มีคนที่มีอำนาจเชื่อเธอ และเป็นคนที่เธอเคารพที่สุดด้วย
เธอสูดลมหายใจลึก อยากจดจำกลิ่นของช่วงเวลานี้ไว้
แล้วเธอก็ชะงัก
เพราะเธอไม่ได้กลิ่นอะไรจากท่านมหาปรุงเลย
ไม่ใช่ว่านางไม่มีกลิ่นแบบดยุก ลลินได้กลิ่นลิลลี่ขาวที่หอมสะอาดจากเสื้อผ้าของนางชัดเจน แต่กลิ่นอารมณ์ กลิ่นที่บอกว่านางรู้สึกอย่างไร ดีใจ ห่วงใย หรือโกหก กลับไม่มีเลยแม้แต่น้อย
มันเหมือนนางสวมหน้ากากที่ทำจากกลิ่นลิลลี่ทั้งตัว ปิดทับทุกสิ่งไว้ข้างใต้
ลิลลี่ขาว
ประโยคสีจางในสมุดของดยุกผุดขึ้นมาในหัวของลลินทันที
นางมีกลิ่นลิลลี่ขาว
"เจ้าเป็นอะไรไปหรือ หน้าซีดเชียว" ท่านมหาปรุงถาม มือขาวเนียนยื่นมาแตะแก้มของลลินเบาๆ ปลายนิ้วนั้นเย็นเหมือนกลีบดอกไม้ที่ถูกเก็บไว้ในห้องน้ำแข็ง
ลลินฝืนยิ้ม "คงตื่นเต้นเกินไปเจ้าค่ะ ได้เจอท่านตัวจริงเป็นครั้งแรก"
"น่ารักจริง" ท่านมหาปรุงหัวเราะเบาๆ แล้วถอยออกไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันไปหาดยุกที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น "ท่านดยุก หม่อมฉันมีข้อเสนอเล็กน้อย คนที่มีพรสวรรค์อย่างคู่หมั้นของท่านไม่ควรถูกขังไว้ในคฤหาสน์ หอปรุงหลวงยินดีต้อนรับนางเข้าเป็นศิษย์ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้"
ทั้งท้องพระโรงฮือฮา การได้เป็นศิษย์หอปรุงหลวงคือความฝันของนักปรุงทุกคนในอาณาจักร มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะได้มาโดยไม่ผ่านการสอบสามรอบ
ลลินหันไปมองดยุก
ใบหน้าของเขาไม่ขยับเลย แต่มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเธอ กำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
