ตอนที่ 3
สมุดของคนลืม
ลลินกัดลิ้นตัวเองจนรู้สึกถึงรสเลือด
ความเจ็บแปลบทำให้สติกลับมาได้ชั่วครู่ เธอใช้จังหวะนั้นพลิกตัวตกจากเตียงลงไปบนพื้นไม้ กลิ่นบนพื้นเบาบางกว่าบนหมอน แต่ก็ยังพอให้หัวหมุน
"คิดสิ ลลิน คิด" เธอพึมพำ
ดอกนิทราดำแพ้กลิ่นเปรี้ยวจัด ป้าบุษเคยสอนไว้ มะนาว ส้มซ่า หรือน้ำส้มสายชูอะไรก็ได้ที่จะตัดกลิ่นหวานนั้นออก
เธอคลานไปที่กระเป๋าผ้าใบเล็กที่ทิ้งไว้ข้างประตู ในนั้นมีขวดตัวอย่างน้ำหอมอยู่ห้าหกขวดที่เธอพกติดตัวไว้ตลอด นิ้วที่ชาไปครึ่งหนึ่งควานหาขวดที่ต้องการ
รุ่งอรุณกลางสวน ขวดที่สี่ ขวดเดียวกับที่ท่านหญิงมาลินีใช้
กลิ่นเปิดของมันคือส้มซ่า เปรี้ยวจี๊ดจนแสบจมูก
ลลินกัดจุกขวดออกด้วยฟัน แล้วเทน้ำหอมทั้งขวดลงบนผ้าเช็ดหน้า ปิดจมูกตัวเองไว้แน่น กลิ่นส้มพุ่งเข้าโพรงจมูกจนน้ำตาไหล แต่ความมึนงงก็ค่อยๆ ถอยออกไป
เธอเพิ่งยืนได้ ยังไม่ทันก้าวขาแรก ประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออก
ดยุกคีรินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น ในมือมีดาบเล่มยาวที่ชักออกจากฝักแล้ว เสื้อคลุมหายไป เหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ติดกระดุมไม่ครบ ผมยาวหลุดจากเชือกรัด
"ปิดจมูก!" ลลินร้อง "ในห้องมีกลิ่นนิทราดำ!"
"ข้าไม่ได้กลิ่นอะไร" เขาตอบ แล้วเดินตรงเข้ามาในห้องราวกับมันเป็นแค่ห้องธรรมดา
ใช่สิ ลลินเพิ่งนึกได้ คนที่ไม่มีกลิ่นวิญญาณ ก็ไม่ถูกมนตร์กลิ่นส่วนใหญ่เล่นงาน มนตร์ต้องการกลิ่นของเหยื่อเป็นตัวยึดเกาะ ร่างที่ว่างเปล่าอย่างเขาจึงเหมือนกำแพงที่ไม่มีรอยแตกให้เถาวัลย์เกาะ
เขาไม่ได้รับผลอะไรเลย
ดยุกกวาดตามองห้องครั้งเดียว แล้วเดินไปที่เตียง กระชากหมอนขึ้นมาฉีกด้วยปลายดาบ ขนเป็ดฟุ้งกระจาย และกลางกองขนเป็ดนั้นมีถุงผ้าเล็กๆ สีดำขนาดเท่ากำปั้นเด็ก
"นั่นแหละ" ลลินพูดเสียงอู้อี้ผ่านผ้าเช็ดหน้า "ถุงกลิ่น มีคนยัดไว้ในหมอน"
ดยุกหยิบมันขึ้นมา ปาออกไปนอกหน้าต่างอย่างแม่นยำ ลลินได้ยินเสียงมันตกลงในบ่อน้ำในสวนดังจ๋อม จากนั้นเขาก็กระชากผ้าห่มที่อาบกลิ่นนั้นตามไปอีกผืน แล้วเปิดหน้าต่างทุกบานจนลมกลางคืนพัดเข้ามาเต็มห้อง
"ภูมิ!" เขาตะโกน
"มาแล้วขอรับ!" เสียงตอบดังมาจากบันได ก่อนชายหนุ่มจะโผล่มาในชุดนอนลายเป็ดเหลือง มีกระทะเหล็กในมือแทนอาวุธ "มีอะไร ใครบุก ข้าพร้อม!"
ลลินคงจะหัวเราะ ถ้าขาของเธอไม่อ่อนจนต้องนั่งลงกับพื้นอีกครั้ง
◇◇◇
ห้องหนังสือของดยุกอยู่ชั้นสาม มันอบอุ่นด้วยไฟในเตาผิง และเต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน ลลินนั่งห่มผ้าขนสัตว์อยู่บนเก้าอี้นวม ถือถ้วยนมอุ่นผสมน้ำผึ้งที่ภูมิชงให้ ขณะที่ภูมิเองถูกส่งไปปลุกคนรับใช้ทั้งบ้านมาสอบสวน
ดยุกคีรินทร์ยืนพิงขอบหน้าต่าง กอดอก มองเธอ
"ใครรู้บ้างว่าฉันจะมาพักห้องนั้น" ลลินถามขึ้นก่อน
"ภูมิ ข้า แม่บ้านสองคน และคนสวนที่ขนผ้าห่มขึ้นไป" เขาตอบ "คนทั้งหมดอยู่กับข้ามาเกินห้าปี"
"แต่หนึ่งในนั้นต้องเป็นคนยัดถุงนิทราดำ หรือไม่ก็มีคนแอบเข้ามา"
"หรืออาจไม่ใช่ทั้งสองอย่าง" เขาว่า "ถุงกลิ่นอาจถูกวางไว้ในผ้าห่มก่อนมันจะถูกส่งมาที่นี่ ข้าสั่งซื้อเครื่องนอนชุดใหม่จากร้านในเขตบนเมื่อวานนี้"
ลลินนิ่งไป "ท่านซื้อเครื่องนอนใหม่ให้ฉัน"
"ห้องนั้นไม่มีใครนอนมาสิบปี"
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก แต่ลลินกลับรู้สึกอุ่นวาบที่หน้าอกอย่างประหลาด เธอรีบก้มลงจิบนมเพื่อซ่อนแก้ม
"แล้วทำไมท่านถึงมาทันล่ะ ห้องท่านอยู่ชั้นสาม"
ดยุกเงียบไปนิดหนึ่ง แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบสมุดเล่มหนาปกหนังสีดำขึ้นมาวางตรงหน้าเธอ
"เพราะข้าไม่ได้นอน ข้ากำลังเขียนสิ่งนี้"
ลลินเปิดสมุด หน้าแรกๆ เป็นลายมือที่คุ้นตาจากสัญญา เป็นระเบียบ ตัวเล็ก อัดแน่น แต่ละหน้ามีวันที่กำกับไว้ด้านบน และใต้วันที่คือรายการยาวเหยียด
วันที่สิบสี่ เดือนดอกบัว
ตื่นตีห้า ฝึกดาบกับภูมิ ภูมิชนะหนึ่งครั้ง เขาจะพูดถึงมันไปอีกสามวัน อย่าใส่ใจ
ม้าสีดำชื่อเงาหมอก ม้าสีขาวชื่อน้ำค้าง อย่าเรียกสลับกัน น้ำค้างจะงอน
พบเสนาบดีคลัง เขาโกหกเรื่องงบป้อมชายแดน ภูมิบอกว่าหูเขาแดงตอนพูด
ภูมิชอบขนมเปี๊ยะไส้ถั่ว ซื้อให้เมื่อเขาทำงานหนัก
ลลินเปิดไปเรื่อยๆ รายการแบบนี้มีทุกวัน ทุกหน้า ไม่มีวันไหนขาด บางวันมีแค่สามบรรทัด บางวันยาวหลายหน้า ชื่อคน หน้าตา สิ่งที่พูด สิ่งที่สัญญา สิ่งที่ห้ามลืม
เธอเปิดไปที่หน้าล่าสุด หมึกยังไม่แห้งสนิท
วันนี้
ลงนามสัญญากับลลินแห่งร้านกลิ่นจันทร์ ผมสีน้ำตาลอ่อน ตาสีน้ำผึ้ง มีไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้าย ส่วนสูงประมาณไหล่ข้า พูดเร็ว กล้าเถียง ไม่กลัวข้า
นางบอกว่าข้าไม่มีกลิ่น นางพูดถูก นางเป็นคนแรกที่รู้โดยข้าไม่ต้องบอก
นางกินขนมเปี๊ยะไปสามชิ้น ภูมิแอบดู ภูมิชอบนาง ข้าคิดว่าข้าก็...
ประโยคสุดท้ายถูกขีดฆ่าทิ้งด้วยเส้นหมึกหนาสามเส้น
ลลินเงยหน้าขึ้น ดยุกมองไปทางอื่น
"ท่านจดทุกอย่างเลยเหรอเจ้าคะ"
"ทุกอย่างที่ข้าไม่อยากลืม" เขาตอบ "ทุกคืนข้าเขียน ทุกเช้าข้าอ่าน ถ้าไม่ทำแบบนี้ บางวันข้าจะตื่นมาโดยไม่รู้ว่าข้าอยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าภูมิเป็นใคร"
ลลินลูบหน้ากระดาษเบาๆ ตอนอยู่ในคุก เธอคิดว่าชายคนนี้เย็นชาเพราะไม่มีหัวใจ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้ว เขาไม่ได้เย็นชา เขาแค่เหนื่อย เหนื่อยกับการต้องพยายามจำว่าตัวเองรักอะไร เกลียดอะไร และเป็นใคร ทุกเช้าที่ลืมตาตื่น
ไม่แปลกที่เขาไม่ค่อยยิ้ม การยิ้มต้องจำได้ก่อนว่ามีเรื่องอะไรให้ยิ้ม
"ฉันจะช่วยท่านจด" เธอพูดออกไปก่อนจะทันคิด "ฉันหมายถึง... ฉันได้กลิ่นอารมณ์ของคนอื่น ถ้าท่านอยากรู้ว่าใครโกหก ใครเสียใจ ใครรักท่านจริงๆ ฉันบอกได้ ท่านก็จดลงไป"
ดยุกหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเทาในแสงไฟดูอ่อนลงกว่าตอนอยู่ในคุก
"ทำไมเจ้าถึงอยากช่วย" เขาถาม "เราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงหนึ่งวัน"
"ก็เพราะเราเป็นคู่หมั้นกันไงเจ้าคะ" ลลินยักไหล่ "ถึงจะปลอมก็เถอะ ป้าบุษสอนว่าถ้าจะทำอะไร ทำให้สุด"
มุมปากของเขาขยับอีกครั้ง คราวนี้ชัดกว่าเดิม
ถ้าภูมิอยู่ตรงนี้ คงตะโกนว่าท่านดยุกยิ้มแล้ว แต่ภูมิไม่อยู่ ลลินจึงได้เห็นมันคนเดียว และเธอตัดสินใจว่าจะไม่บอกใคร
◇◇◇
ใกล้รุ่ง ภูมิกลับมารายงานว่าคนรับใช้ทุกคนไม่มีใครมีพิรุธ และร้านเครื่องนอนที่ดยุกสั่งซื้อปิดร้านไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานเย็น เจ้าของร้านหายตัวไปโดยไม่บอกใคร
"บังเอิญเกินไปขอรับ" ภูมิสรุป ใบหน้าที่มักยิ้มแย้มตอนนี้เคร่งเครียด "มีคนรู้ว่าท่านดยุกจะพาคุณหนูกลับมา และลงมือเร็วมาก ทั้งที่ข่าวการหมั้นยังไม่ได้ประกาศ"
"คนที่รู้ว่าข้าไปที่คุก มีแค่คนในกองตระเวน" ดยุกพูด
"และคนที่อยากให้ฉันตายตั้งแต่ในห้องโถงงานเลี้ยง" ลลินเสริม "ถ้าฉันถูกแขวนคอ คดีท่านหญิงมาลินีก็จะปิดลงทันที ไม่มีใครต้องสืบต่อ แต่ท่านมาเอาตัวฉันไป เขาเลยต้องรีบปิดปากฉันก่อนที่ฉันจะพูดเรื่องสาวใช้คนนั้นอีก"
ห้องเงียบลง เปลวไฟในเตาผิงกระเพื่อม
"เจ้าพักผ่อนก่อน" ดยุกพูดในที่สุด "ห้องข้างห้องข้าว่างอยู่ ภูมิจะเฝ้าหน้าประตูทั้งคืน"
"ห้องข้างห้องท่าน" ลลินทวน "แบบนั้นไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอเจ้าคะ"
"เราเป็นคู่หมั้นกัน" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเดียวกับที่เธอใช้เมื่อครู่ "ถึงจะปลอมก็เถอะ"
ภูมิสำลักน้ำลายตัวเองจนไอโขลก
◇◇◇
ลลินไม่ได้นอนทันที
เธอรอจนได้ยินเสียงประตูห้องของดยุกปิดลง รอจนได้ยินเสียงกรนเบาๆ ของภูมิที่หลับไปทั้งที่นั่งพิงประตู แล้วจึงย่องกลับขึ้นไปที่ห้องหนังสือ
เธอไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้ เธอแค่ลืมผ้าเช็ดหน้าไว้บนเก้าอี้ ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวที่ป้าบุษปักชื่อให้
แต่ตอนที่ก้มลงเก็บ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสมุดปกดำที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ
ลมจากหน้าต่างพัดหน้ากระดาษให้พลิกกลับไปทางด้านหน้าของเล่ม ไปจนถึงหน้าแรกสุดที่ปกด้านในของสมุด
ที่นั่นไม่มีวันที่ ไม่มีรายการ มีแค่ประโยคเดียว เขียนด้วยหมึกสีแดงเข้ม ลายมือเดียวกับของดยุก แต่หนักมือจนปลายปากกาฉีกกระดาษ ราวกับคนเขียนกลัวว่าตัวเองจะลืมมันมากกว่าสิ่งใด
ห้ามไว้ใจหอปรุงหลวง ไม่ว่าเจ้าจะลืมอะไรไปก็ตาม ห้ามไว้ใจพวกเขา
และด้านล่างนั้น อีกบรรทัดหนึ่ง หมึกซีดจางกว่ามาก เหมือนถูกเขียนไว้เมื่อนานมาแล้ว
นางมีกลิ่นลิลลี่ขาว
