ตอนที่ 2
สัญญาร้อยวัน
"หมั้น... หมั้นอะไรนะเจ้าคะ"
ลลินถามซ้ำ เผื่อว่าหูของเธอจะเพี้ยนไปเพราะกลิ่นปัสสาวะหนู แต่ดยุกคีรินทร์ไม่ได้พูดซ้ำ เขาแค่ยืนรอ ราวกับเวลาของเขามีค่าเกินกว่าจะใช้อธิบายสิ่งเดียวกันสองรอบ
"ท่านล้อเล่นใช่ไหม" เธอลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปใกล้กรงจนแทบชิด "ท่านเป็นดยุก ฉันเป็นแม่ค้าน้ำหอมที่ถูกจับข้อหาวางยาขุนนาง ถ้าท่านหมั้นกับฉัน คนทั้งเมืองจะหัวเราะจนท้องแข็ง"
"ข้าไม่สนว่าใครจะหัวเราะ" เขาตอบ "ข้าต้องการคู่หมั้น และข้าต้องการนักปรุงที่ได้กลิ่นสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ เจ้าเป็นทั้งสองอย่างได้"
"ทำไม"
คำถามสั้นๆ นั้นทำให้เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ทำสิ่งที่ลลินไม่คาดคิด เขานั่งลงบนม้านั่งไม้ผุๆ หน้าห้องขัง วางศอกบนเข่า และมองเธอในระดับสายตาเดียวกัน
"เพราะข้ากำลังจะตาย"
◇◇◇
เขาเล่าด้วยประโยคที่สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับคำแต่ละคำมีราคาต้องจ่าย
เมื่อสิบสองปีก่อน ตอนเขาอายุสิบสาม เขาสูญเสียกลิ่นวิญญาณไปในคืนหนึ่ง เขาจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จำได้แค่ไฟ ควัน และความหนาว ตั้งแต่นั้นมา ร่างกายของเขาไม่มีกลิ่น และสิ่งที่ตามมากับการไร้กลิ่นคือการลืม
"กลิ่นใจผูกกับความทรงจำ" เขาพูด "เมื่อไม่มีกลิ่น ความทรงจำก็ไม่มีที่ยึดเกาะ ช่วงแรกข้าลืมแค่เรื่องเล็กๆ ชื่อม้า สีของห้อง หน้าคนรับใช้ แต่สองปีหลังมานี้ ข้าลืมเร็วขึ้น บางเช้าข้าตื่นมาและจำไม่ได้ว่าเมื่อวานพูดอะไรกับใครไว้"
"แล้วกลิ่นราก..." ลลินพูดเสียงเบา
"หมอหลวงบอกว่ากลิ่นรากของข้าถูกพยุงด้วยมนตร์บางอย่างที่ติดตัวมาตั้งแต่คืนนั้น แต่มันกำลังจะหมด" เขาเงยหน้ามองช่องลมเล็กๆ บนผนัง ที่ซึ่งแสงจันทร์ลอดเข้ามาเป็นเส้นบาง "คืนจันทร์เงินปีนี้ อีกร้อยวันข้างหน้า มันจะหมดลง ข้าจะลืมทุกอย่าง แล้วหัวใจจะหยุดเต้น"
ลลินนิ่งไป เธอเคยเห็นคนป่วยที่กลิ่นวิญญาณจางลงตามวัย คุณยายข้างร้านที่ค่อยๆ ลืมชื่อหลาน จนวันหนึ่งก็ลืมหายใจ แต่เธอไม่เคยเห็นใครที่ว่างเปล่าเท่าชายตรงหน้า
และเขายังนั่งอยู่ตรงนี้ พูดคุยกับเธอ ราวกับว่าเรื่องนี้เป็นแค่ปัญหาภาษีที่ต้องจัดการ
"แล้วการหมั้นเกี่ยวอะไรด้วยเจ้าคะ"
"ราชสำนักต้องการให้ข้าแต่งงานก่อนจันทร์เงิน" เขาตอบ "ฝ่าบาทยกตระกูลใหญ่สามตระกูลมาให้เลือก ทุกตระกูลต้องการผาหิมะ ไม่ใช่ข้า ถ้าข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว พวกเขาจะถอยไปชั่วคราว และถ้าคู่หมั้นของข้าเป็นนักปรุงกลิ่น ก็จะไม่มีใครสงสัยว่าทำไมนางต้องอยู่ใกล้ข้าตลอดเวลา ใกล้พอจะทดลองปรุงยาให้ข้าได้ทุกวัน"
"ท่านไม่ไปหาหอปรุงหลวงล่ะ พวกเขาเก่งที่สุดในอาณาจักร"
ดวงตาสีเทาเย็นลงอีกระดับหนึ่ง "ข้าไม่ไว้ใจหอปรุงหลวง"
"ทำไม"
"ข้าจำไม่ได้"
คำตอบนั้นฟังดูน่าขัน แต่ลลินไม่ได้หัวเราะ เพราะไม่ว่าจะพยายามดมแค่ไหน เธอก็ไม่ได้กลิ่นอะไรจากเขา ทั้งกลิ่นจริงและกลิ่นโกหก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่จมูกของเธอไร้ประโยชน์ และเธอต้องเลือกว่าจะเชื่อใครสักคนจากคำพูดของเขาอย่างเดียว
มันน่ากลัวกว่าที่คิด
"ถ้าฉันตกลง" เธอพูดช้าๆ "ท่านจะทำยังไงกับข้อหาวางยา"
"ข้าเป็นดยุก คู่หมั้นของดยุกจะไม่ถูกไต่สวนในศาลกองตระเวน แต่จะถูกส่งไปศาลหลวง ซึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามเดือนในการเรียกพยาน" เขาตอบ "ระหว่างนั้น เจ้าจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า และข้าจะให้คนสืบหาคนร้ายตัวจริง"
"แล้วถ้าฉันปรุงยาให้ท่านไม่สำเร็จล่ะ"
"ข้าก็ตาย" เขาพูดเรียบๆ "และเจ้าก็จะไม่มีใครคุ้มครองอีก"
"โอ้โห ปลอบใจเก่งจังเลยนะเจ้าคะ"
คิ้วข้างหนึ่งของดยุกกระตุกขึ้นเล็กน้อย ลลินคิดว่ามันอาจเป็นความประหลาดใจ หรืออาจเป็นแค่แสงไฟที่วูบไหว
"ข้าไม่ได้มาปลอบใจ" เขาว่า "ข้ามาเสนอสัญญา"
เขาล้วงกระดาษม้วนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ กางออกให้เธอดูผ่านซี่กรง ตัวอักษรบนนั้นเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้ม ลายมือเป็นระเบียบจนน่ากลัว
สัญญาหมั้นหมายระหว่างคีรินทร์แห่งผาหิมะ กับลลินแห่งร้านกลิ่นจันทร์
หนึ่ง ระยะเวลาหนึ่งร้อยวัน นับจากวันลงนาม สิ้นสุดในคืนจันทร์เงิน
สอง ฝ่ายหญิงจะปรุงน้ำหอมเพื่อคืนกลิ่นวิญญาณให้ฝ่ายชายอย่างสุดความสามารถ
สาม ฝ่ายชายจะคุ้มครองฝ่ายหญิง สืบหาความจริงเพื่อล้างมลทิน และให้ค่าตอบแทนเป็นทองหนึ่งพันเหรียญเมื่อครบกำหนด ไม่ว่าผลจะเป็นเช่นไร
สี่ ทั้งสองฝ่ายจะแสดงตนเป็นคู่หมั้นต่อหน้าผู้อื่น และจะไม่เปิดเผยเงื่อนไขของสัญญานี้
ห้า เมื่อครบกำหนด การหมั้นจะถูกยกเลิก ทั้งสองฝ่ายเป็นอิสระต่อกัน
"ทองหนึ่งพันเหรียญ" ลลินพึมพำ มันพอจะซื้อร้านกลิ่นจันทร์ทั้งร้าน รวมร้านปลาเค็มกับร้านตีเหล็กข้างๆ ด้วย และยังเหลือพอซ่อมหลังคาที่รั่วทุกหน้าฝน ป้าบุษจะได้ไม่ต้องตื่นมาเอากะละมังรองน้ำตอนตีสามอีก
"ข้อห้าละเจ้าคะ" เธอถาม "ถ้าท่านลืมสัญญานี้ล่ะ"
"ข้าจะไม่ลืม เพราะข้าจดไว้แล้ว" เขาตอบทันที "และสัญญานี้จะผูกด้วยตรากลิ่น"
ตรากลิ่นคือการผูกสัญญาด้วยมนตร์ ทั้งสองฝ่ายต้องหยดน้ำหอมที่ผสมเลือดของตัวเองลงบนกระดาษ ใครผิดสัญญาจะรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจทุกครั้งที่หายใจ จนกว่าจะชดใช้ ในตลาดล่าง พ่อค้าใช้ตรากลิ่นตอนกู้ยืมเงินก้อนใหญ่ ไม่มีใครกล้าผิดสัญญาที่ผูกด้วยตรากลิ่น
"แต่ท่านไม่มีกลิ่น ท่านจะผูกได้ยังไง"
"เลือดของข้ายังมี" เขาว่า แล้วดึงกริชเล่มเล็กออกจากเอว กรีดปลายนิ้วตัวเองโดยไม่แม้แต่กะพริบตา หยดเลือดสีแดงสดตกลงบนมุมกระดาษ
จากนั้นเขาก็ยื่นกริชให้เธอ
ลลินรับมันมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เธอมองเลือดของเขาบนกระดาษ แล้วมองหน้าคนที่บอกว่ากำลังจะตาย คนที่ไม่มีกลิ่นให้เธออ่าน คนที่ทั้งเมืองบอกว่าเป็นปีศาจ
เธอนึกถึงคำของผู้คุม ทางแรกคือเชือกแขวนคอตอนเที่ยงพรุ่งนี้
เธอนึกถึงป้าบุษที่คงกำลังร้องไห้อยู่ที่ร้าน
แล้วเธอก็นึกถึงท่านหญิงมาลินีที่กลิ่นวิญญาณถูกตักออกไปครึ่งหนึ่งต่อหน้าต่อตา ใครทำ ทำไม และจะมีคนต่อไปไหม
"ฉันมีเงื่อนไขเพิ่มข้อเดียว" เธอพูด
"ว่ามา"
"ฉันจะช่วยท่านหาคนที่ทำร้ายท่านหญิงมาลินีด้วย ไม่ใช่แค่ล้างมลทินตัวเอง ฉันอยากรู้ว่าใครขโมยกลิ่นของนาง"
ดยุกคีรินทร์มองเธอนิ่ง แล้วพยักหน้าครั้งเดียว เขาหยิบปากกาขนนกมาเติมข้อหกลงไปด้วยลายมือที่เป็นระเบียบเหมือนเดิม
ลลินกรีดปลายนิ้วตัวเอง เจ็บแปลบจนต้องกัดริมฝีปาก หยดเลือดของเธอตกลงข้างหยดเลือดของเขา จากนั้นเธอก็ล้วงขวดน้ำหอมจิ๋วที่ซ่อนไว้ในชายกระโปรง เป็นน้ำหอมพกที่นักปรุงทุกคนมีติดตัว แล้วแตะลงบนเลือดทั้งสองหยด
กระดาษสว่างวาบเป็นสีเงินอ่อน ตัวอักษรทั้งหมดเรืองแสงชั่วครู่ ก่อนจะจางลงจนเป็นปกติ
ทว่าในวินาทีที่แสงสว่างที่สุด ลลินได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
แผ่วเบา จางจนแทบไม่มีอยู่จริง เย็นเหมือนหิมะ อุ่นเหมือนไม้สน
เธอเงยหน้ามองเขาทันที แต่ดยุกกำลังม้วนสัญญาเก็บเข้าอกเสื้อด้วยท่าทีเฉยเมย และกลิ่นนั้นก็หายไปแล้ว ราวกับไม่เคยเกิดขึ้น
ลลินบอกตัวเองว่าคงเป็นริบบิ้นในอกเสื้อของเธอเอง
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ
◇◇◇
คฤหาสน์ของดยุกแห่งผาหิมะในนครอำพันไม่ได้ใหญ่โตเท่าที่ลลินจินตนาการ มันเป็นอาคารหินสีเทาสามชั้นที่ตั้งอยู่ท้ายสุดของถนนเขตบน รายล้อมด้วยต้นสนที่ไม่ควรขึ้นในอากาศอบอุ่นแบบเมืองหลวง แต่ก็ขึ้นอยู่ได้อย่างดื้อรั้น
"ยินดีต้อนรับสู่รังปีศาจน้ำแข็งขอรับ!"
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงคนหนึ่งเปิดประตูต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบสามสิบสองซี่ เขาสวมเครื่องแบบองครักษ์ แต่กระดุมเม็ดบนสุดติดผิดรู
"ภูมิ" ดยุกเอ่ยเสียงเรียบ
"ขอรับ ท่านดยุก ข้ารู้ ข้ารู้" ชายหนุ่มโค้งคำนับลลินอย่างเกินจริง "ข้าคือภูมิ องครักษ์ประจำตัวท่านดยุก หัวหน้าคนรับใช้ชั่วคราว คนทำอาหารฉุกเฉิน และผู้เดียวในบ้านนี้ที่รู้วิธีทำให้ท่านดยุกยิ้ม ซึ่งยังไม่เคยสำเร็จสักครั้ง ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ ว่าที่ท่านดัชเชส!"
"ว่าที่... อะไรนะ" ลลินหน้าแดงซ่าน
"ก็คู่หมั้นของท่านดยุกไงขอรับ" ภูมิกะพริบตาใส่เธอ กลิ่นของเขาลอยมาเป็นกลิ่นขนมปังปิ้งทาเนย อบอุ่น ซื่อตรง และร่าเริงจนลลินอดยิ้มตามไม่ได้ "ข้ารอวันนี้มาตั้งสิบปี ในที่สุดท่านดยุกก็พาผู้หญิงกลับบ้านสักที ถึงจะพามาจากคุกก็เถอะ"
"ภูมิ" เสียงของดยุกต่ำลงอีกนิด
"ขอรับๆ ห้องของคุณหนูอยู่ชั้นสองปีกตะวันออก ข้าเตรียมไว้แล้ว มีน้ำร้อน มีชุดนอน มีขนมด้วย"
ลลินหันไปมองดยุก "ท่านรู้ว่าฉันจะตกลงตั้งแต่ก่อนไปที่คุกเหรอ"
"ข้าไม่รู้" เขาตอบ เดินผ่านเธอเข้าไปในโถงทางเข้า "แต่ข้าเตรียมไว้"
แล้วเขาก็หายขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามอง
◇◇◇
ห้องที่ภูมิเตรียมไว้ให้กว้างกว่าทั้งร้านกลิ่นจันทร์รวมกัน มีเตียงสี่เสาที่นุ่มจนลลินจมลงไปครึ่งตัว มีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟของเมืองทั้งเมือง และมีโต๊ะข้างเตียงที่วางจานขนมเปี๊ยะไส้ถั่วกับชาดอกเก๊กฮวยไว้อย่างเรียบร้อย
ลลินกินขนมเปี๊ยะไปสามชิ้น ดื่มชาไปสองถ้วย อาบน้ำร้อนจนตัวแดง และในที่สุดก็ล้มตัวลงนอนในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม
เธอคิดว่าคงนอนไม่หลับ คืนนี้เกิดเรื่องมากเกินไป เธอเพิ่งรอดจากเชือกแขวนคอ เพิ่งหมั้นกับปีศาจน้ำแข็ง และเพิ่งรู้ว่าเหลือเวลาอีกร้อยวันในการรักษาโรคที่ไม่มีใครเคยรักษาได้
แต่ความอ่อนเพลียมีพลังมากกว่าความกังวล เปลือกตาของเธอหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
เธอเกือบจะหลับไปแล้ว
จนกระทั่งได้กลิ่น
มันลอยมาจากที่ไหนสักแห่งในห้อง หวานจัด หวานเกินไป เหมือนน้ำผึ้งที่ถูกต้มจนไหม้ ใต้ความหวานนั้นมีกลิ่นขมเฝื่อนซ่อนอยู่ กลิ่นที่ลลินจำได้ดีเพราะป้าบุษเคยให้ดมตอนเธออายุสิบขวบ พร้อมคำเตือนว่า "ถ้าได้กลิ่นนี้เมื่อไหร่ วิ่ง"
กลิ่นดอกนิทราดำ
สูดเข้าไปมากพอ คนจะหลับ และไม่ตื่นอีกเลย
ลลินพยายามลุกขึ้น แต่แขนขาหนักเหมือนถูกถ่วงด้วยหิน กลิ่นหวานไหม้นั้นเข้มข้นขึ้น มันลอยออกมาจากหมอน จากผ้าห่ม จากทุกที่ที่เธอแตะ
ใครสักคนในบ้านหลังนี้ต้องการให้เธอตาย
และเธอเพิ่งมาถึงได้ไม่ถึงสองชั่วยาม
