ตอนที่ 1
กลิ่นของคำโกหก
ถ้าจะมีสิ่งใดที่ลลินเกลียดที่สุดในนครอำพัน สิ่งนั้นไม่ใช่ฝนที่ตกตอนบ่ายจนตลาดล่างกลายเป็นโคลน ไม่ใช่แมวจรที่ชอบมานอนบนกระบะดอกมะลิของป้าบุษ และไม่ใช่ลูกค้าที่ต่อราคาจนเหลือครึ่งเดียว
สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือกลิ่นของคำโกหก
มันมีกลิ่นคล้ายนมบูดผสมเหล็กขึ้นสนิม ลอยขึ้นมาจากคนพูดทุกครั้งที่ปากกับใจไม่ตรงกัน และไม่ว่าจะเป็นโกหกเล็กๆ อย่าง "ฉันจ่ายเงินไปแล้วนี่" หรือโกหกใหญ่ๆ อย่าง "ข้าไม่เคยแตะต้องลูกสาวท่าน" จมูกของเธอก็จับได้หมด
"ลลิน! ขวดสีครามสามขวดนั่นห่อหรือยัง" เสียงป้าบุษดังมาจากหลังร้าน
"ห่ออยู่จ้ะป้า!" เด็กสาวตะโกนกลับ มือพันริบบิ้นสีทองรอบคอขวดแก้วอย่างคล่องแคล่ว "นี่ห่อสวยจนท่านหญิงต้องร้องไห้ด้วยความประทับใจแน่ๆ"
ร้านกลิ่นจันทร์เป็นร้านน้ำหอมเล็กๆ ที่เบียดอยู่ระหว่างร้านขายปลาเค็มกับร้านตีเหล็ก ฟังดูไม่น่าจะไปด้วยกันได้ แต่คนในตลาดล่างรู้ดีว่าถ้าอยากได้น้ำหอมที่ช่วยให้หลับสบาย ลดไข้เด็ก หรือทำให้คนรักใจอ่อนหลังทะเลาะกัน ต้องมาที่นี่
เพราะในอาณาจักรสุคนธา น้ำหอมไม่ได้มีไว้แค่ให้ตัวหอม
ทุกชีวิตเกิดมาพร้อม "กลิ่นวิญญาณ" กลิ่นเฉพาะตัวที่ผูกอยู่กับลมหายใจ ความทรงจำ และอารมณ์ นักปรุงกลิ่นจะสกัดหัวกลิ่นจากพืชที่ปลูกใต้แสงจันทร์ในแต่ละข้างขึ้นข้างแรม แล้วผสมเข้ากับเจตนาของตัวเอง ผลลัพธ์จึงกลายเป็นมนตร์ บางขวดทำให้สงบ บางขวดทำให้กล้า บางขวดสมานบาดแผล และบางขวดซึ่งผิดกฎหมาย ทำให้คนตกหลุมรักคนที่ไม่ควรรัก
ขวดสีครามสามขวดในมือลลินคือน้ำหอม "รุ่งอรุณกลางสวน" ที่ท่านหญิงมาลินีแห่งตระกูลวรางกูรสั่งไว้สำหรับงานเลี้ยงวันเกิดคืนนี้ กลิ่นเปิดเป็นส้มซ่าเย็น กลิ่นใจเป็นดอกแก้วแรกแย้ม และกลิ่นรากเป็นไม้หอมอุ่นๆ ใครได้สูดแล้วจะรู้สึกเหมือนตื่นมาในเช้าที่ไม่มีเรื่องให้กังวล
ลลินใช้เวลาปรุงมันถึงเจ็ดคืน และนิ้วชี้ข้างซ้ายของเธอยังมีรอยหนามกุหลาบป่าที่ตำเข้าไปเมื่อคืนก่อน
"ไปส่งเองเลยนะ" ป้าบุษเดินออกมาพลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน หญิงวัยหกสิบมีผมสีดอกเลาที่มวยไว้แน่นและดวงตาที่มองทะลุทุกข้อแก้ตัว "ท่านหญิงขอให้คนปรุงนำไปถวายด้วยตัวเอง เผื่อแขกอยากถามเรื่องสูตร"
"หนูน่ะหรือ ไปงานเลี้ยงขุนนาง" ลลินชี้หน้าตัวเอง "ป้า ชุดที่ดีที่สุดของหนูยังมีรอยน้ำมันหมูเลยนะ"
"เพราะงั้นถึงได้ซื้อชุดใหม่ไว้ให้ไง" ป้าบุษโยนห่อผ้าใส่มือเธอ "สีฟ้าอ่อน เข้ากับตาเจ้า อย่าทำเลอะก่อนถึงงานล่ะ"
ลลินอ้าปากค้าง แล้วกระโดดกอดคอหญิงชราจนเกือบล้มทั้งคู่
◇◇◇
คฤหาสน์ตระกูลวรางกูรตั้งอยู่บนเนินสูงของเขตบน เขตที่ถนนปูด้วยหินขาวและไม่มีกลิ่นปลาเค็มให้ได้ยิน ลลินเดินผ่านประตูเหล็กดัดลายเถาวัลย์ด้วยหัวใจเต้นแรง ชุดสีฟ้าอ่อนที่ป้าบุษซื้อให้พลิ้วไปตามก้าวเท้า เธอคิดว่าตัวเองดูดีพอใช้ได้ จนกระทั่งเห็นสาวๆ ในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองเดินผ่านไป
"ไม่เป็นไร" เธอกระซิบกับตัวเอง "เรามาส่งของ ไม่ได้มาประกวดนางงาม"
ห้องโถงใหญ่สว่างไสวด้วยโคมแก้วนับร้อย กลิ่นในห้องตีกันจนจมูกของเธอแทบเวียนหัว มีทั้งกลิ่นอวดดีที่ฉุนเหมือนพริกไทย กลิ่นอิจฉาที่เปรี้ยวเหมือนมะนาวเน่า และกลิ่นเบื่อหน่ายของสามีที่ถูกภรรยาลากมา ซึ่งมีกลิ่นคล้ายฝุ่นในห้องเก็บของ
นี่คือเหตุผลที่ลลินไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะ
"เจ้าคือคนปรุงจากร้านกลิ่นจันทร์หรือ" เสียงนุ่มนวลดังขึ้น
ท่านหญิงมาลินีเป็นหญิงวัยสามสิบกว่าที่งามสง่า ดวงตาของนางอ่อนโยน และกลิ่นอารมณ์ที่ลอยออกมาก็หอมหวานเหมือนขนมไข่เพิ่งออกจากเตา ลลินชอบนางทันที
"เจ้าค่ะท่านหญิง" ลลินย่อตัวคำนับอย่างที่ซ้อมมาทั้งบ่าย "รุ่งอรุณกลางสวนสามขวดตามที่สั่งเจ้าค่ะ"
ท่านหญิงรับขวดหนึ่งไปเปิดจุก แล้วยกขึ้นสูด ใบหน้าของนางผ่อนคลายราวกับดอกไม้แย้มบาน "งามเหลือเกิน... ข้าได้ยินว่าร้านเล็กๆ ในตลาดล่างปรุงได้ดีกว่าหอปรุงหลวงบางคนเสียอีก ข้าไม่เชื่อ จนได้กลิ่นนี้"
แขกรอบข้างเริ่มหันมามอง บางคนยิ้ม บางคนเลิกคิ้ว และมีคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไกลออกไปใกล้ม่านกำมะหยี่สีแดง เป็นสาวใช้ในชุดสีเทา นางไม่ได้มองลลิน แต่มองขวดในมือท่านหญิง
ลลินไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงสังเกต แต่กลิ่นที่ลอยมาจากหญิงคนนั้นทำให้ขนแขนเธอลุกชัน
มันคือกลิ่นของความกลัว ผสมกับกลิ่นอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน เย็นเฉียบ ขาวซีด เหมือนดอกไม้ที่ถูกแช่ในน้ำแข็ง
"ข้าจะใช้มันคืนนี้เลย" ท่านหญิงมาลินีพูด แล้วแตะน้ำหอมที่ข้อมือทั้งสองข้าง
สามลมหายใจผ่านไป
ท่านหญิงยังยิ้มอยู่
ห้าลมหายใจ
รอยยิ้มนั้นค่อยๆ จางลงเหมือนภาพวาดที่โดนน้ำ
เจ็ดลมหายใจ ขวดสีครามหลุดจากมือนาง แตกกระจายบนพื้นหินอ่อน และร่างของท่านหญิงมาลินีก็ทรุดลงตามมา
"ท่านหญิง!"
เสียงกรีดร้องดังลั่นห้องโถง ลลินพุ่งเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ก่อนศีรษะจะกระแทกพื้น แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในตัวเธอเย็นเฉียบไม่ใช่ใบหน้าซีดขาวของท่านหญิง
แต่เป็นกลิ่น
เมื่อครู่ ท่านหญิงมาลินียังหอมหวานเหมือนขนมไข่อุ่นๆ แต่ตอนนี้ กลิ่นวิญญาณของนางเบาบางลงไปครึ่งหนึ่ง ราวกับมีใครเอาช้อนตักออกไปทั้งก้อน
"นางวางยา!" ใครบางคนตะโกน "แม่ค้าน้ำหอมนั่นวางยาท่านหญิง!"
"ไม่ใช่!" ลลินเงยหน้าขึ้น "น้ำหอมของฉันไม่มีพิษ ฉันปรุงเองทุกหยด..."
"จับตัวนางไว้!"
ทหารยามสองคนกระชากแขนเธอออกจากร่างของท่านหญิง ลลินดิ้นสุดแรง สายตาของเธอกวาดไปทั่วห้องเพื่อหาสาวใช้ชุดเทาคนนั้น
นางยังยืนอยู่ตรงม่าน ใบหน้าซีดเหมือนกระดาษ
"คนนั้น!" ลลินตะโกน "สาวใช้ชุดเทาตรงนั้น นางรู้อะไรบางอย่าง ฉันได้กลิ่น..."
"ได้กลิ่น?" ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางหัวเราะเยาะ เขาคือพี่ชายของท่านหญิงมาลินี ลลินจำได้จากตราประจำตระกูลบนอก "นางนี่ช่างกล้า จะโยนความผิดให้คนรับใช้ด้วยข้ออ้างว่าได้กลิ่นหรือ"
"ข้า... ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้าค่ะ" สาวใช้พูดเสียงสั่น "ข้าเพิ่งเข้ามาเติมน้ำชาเท่านั้นเอง"
กลิ่นนมบูดผสมสนิมลอยฟุ้งขึ้นมาทันที เข้มข้นจนลลินแทบสำลัก
"นางโกหก" ลลินพูดเสียงแหบ "ทุกคำที่นางพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องโกหก"
แต่ไม่มีใครฟัง
ในนครอำพัน คนจากตลาดล่างพูดอะไรก็เป็นแค่เสียงลม
◇◇◇
คุกใต้ดินของกองตระเวนเมืองมีกลิ่นของตะไคร่น้ำ ปัสสาวะหนู และความสิ้นหวังที่หมักหมมมาหลายสิบปี ลลินนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้องขัง ชุดสีฟ้าอ่อนที่ป้าบุษซื้อให้ตอนนี้เปื้อนเลือดของท่านหญิงมาลินี และฝุ่นจากพื้นคุก
ป้าบุษบอกว่าอย่าทำเลอะก่อนถึงงาน เธอไม่ได้ทำเลอะก่อนถึงงาน แต่ทำเลอะหลังจากนั้น ฟังดูไม่ได้ดีขึ้นสักเท่าไหร่
"พรุ่งนี้เช้าจะมีการไต่สวน" ผู้คุมพูดขณะเลื่อนชามข้าวต้มจืดชืดเข้ามาทางช่องประตู "แต่ข้าบอกไว้ก่อนเลยนะหนู วางยาขุนนางในเขตบนน่ะ โทษคือแขวนคอ ไม่มีใครรอดหรอก"
กลิ่นของเขาไม่มีกลิ่นโกหก เขาพูดตามที่เชื่อจริงๆ
นั่นแย่กว่าเดิมอีก
ลลินเอนศีรษะพิงผนังเย็นเฉียบ ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงริบบิ้นผ้าเก่าซีดเส้นหนึ่งออกมา มันเป็นสิ่งเดียวที่เธอมีติดตัวตั้งแต่ป้าบุษเก็บเธอมาเลี้ยงเมื่อสิบสองปีก่อน เธอจำอะไรก่อนหน้านั้นไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นชื่อพ่อแม่ บ้านเกิด หรือหน้าตาของใครสักคน
แต่ริบบิ้นนี้มีกลิ่น
กลิ่นของหิมะบนยอดเขา ผสมกับไม้สนที่เพิ่งถูกผ่า เย็นสดชื่นแต่อบอุ่นอย่างประหลาด เหมือนอ้อมกอดของใครบางคนในคืนที่หนาวที่สุด ตลอดสิบสองปีมันควรจะจางหายไปนานแล้ว แต่กลับยังอยู่ แผ่วเบา ทว่าดื้อรั้นเหมือนเจ้าของ
ทุกครั้งที่กลัว ลลินจะสูดกลิ่นนี้ แล้วบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
"ไม่เป็นไร" เธอกระซิบ "ไม่เป็นไรนะลลิน พรุ่งนี้เราจะอธิบายให้ศาลฟัง แล้วเขาก็..."
เสียงประตูเหล็กชั้นนอกเปิดออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะ ไม่ใช่เสียงฝีเท้าลากๆ ของผู้คุม
ลลินเงยหน้าขึ้น
ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องขังของเธอ
เขาสูงจนต้องก้มศีรษะเล็กน้อยใต้คานเพดาน สวมเสื้อคลุมสีดำขลิบเงินที่ปักลายเกล็ดหิมะไว้ที่บ่า ผมสีดำสนิทยาวประบ่ารวบไว้หลวมๆ ใบหน้าคมคายราวกับถูกแกะสลักจากหินอ่อน และดวงตาของเขาเป็นสีเทาอ่อนเหมือนท้องฟ้าก่อนพายุหิมะ
แต่สิ่งที่ทำให้ลลินลืมหายใจไม่ใช่ความหล่อเหลา
เป็นเพราะเขาไม่มีกลิ่น
ไม่มีเลย ไม่มีกลิ่นอารมณ์ ไม่มีกลิ่นความทรงจำ ไม่มีแม้แต่กลิ่นรากที่ทุกชีวิตต้องมี เขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนช่องว่างในอากาศ เหมือนหน้ากระดาษที่ไม่มีใครเขียนอะไรลงไป ตลอดยี่สิบปีของชีวิต ลลินไม่เคยเจอใครที่ไร้กลิ่นสนิทแบบนี้มาก่อน
แม้แต่ศพยังมีกลิ่น
"เจ้าคือลลิน คนปรุงจากร้านกลิ่นจันทร์" เขาพูด เสียงทุ้มต่ำ เรียบ และเย็นเหมือนน้ำในลำธารฤดูหนาว
"ท่าน... เป็นใคร"
ชายคนนั้นไม่ตอบ เขามองเธอด้วยสายตาที่ประเมิน เหมือนพ่อค้ากำลังพิจารณาว่าสินค้าชิ้นนี้คุ้มราคาหรือไม่
"ในห้องโถงเมื่อคืน เจ้าบอกว่าสาวใช้คนนั้นโกหก" เขาพูด "เจ้ารู้ได้อย่างไร"
"ฉันได้กลิ่น" ลลินตอบตามจริง ในเมื่อพรุ่งนี้อาจถูกแขวนคอ การโกหกก็ไม่มีประโยชน์อะไร "คนโกหกมีกลิ่นเหมือนนมบูดกับเหล็กสนิม ฉันได้กลิ่นมาตั้งแต่จำความได้ ไม่มีใครเชื่อหรอก แต่มันเป็นเรื่องจริง"
"ข้าเชื่อ"
ลลินกะพริบตา
"แล้วข้าล่ะ" เขาถามต่อ "เจ้าได้กลิ่นอะไรจากข้า"
เธอลังเลอยู่นาน ก่อนจะตอบเบาๆ
"ไม่มีอะไรเลย ท่านไม่มีกลิ่น... ไม่มีกลิ่นวิญญาณเลยสักนิด"
ครั้งแรกตั้งแต่เขาปรากฏตัว มุมปากของชายคนนั้นขยับ มันไม่ใช่รอยยิ้มเสียทีเดียว ออกจะคล้ายความพอใจของนักล่าที่เพิ่งเจอเหยื่อที่ตามหามานาน
"ถูกต้อง" เขาพูด "ไม่มีใครในนครนี้รู้ นอกจากคนสามคน และตอนนี้ก็มีเจ้าเป็นคนที่สี่"
เขายื่นมือผ่านซี่กรงเหล็ก ปลายนิ้วยาวเรียวที่มีรอยด้านจากด้ามดาบหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
"ข้าชื่อคีรินทร์ ดยุกแห่งผาหิมะ"
ลลินรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางกระหม่อม
ดยุกแห่งผาหิมะ แม่ทัพผู้รักษาชายแดนเหนือ คนที่ทั้งนครอำพันลือกันว่าเย็นชาเหมือนปีศาจน้ำแข็ง ไม่เคยยิ้ม ไม่เคยร้องไห้ และฆ่าศัตรูในสนามรบโดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสี เด็กๆ ในตลาดล่างโดนแม่ขู่ว่า "ถ้าไม่นอน ดยุกผาหิมะจะมาจับไปแช่แข็ง"
และเขากำลังยืนอยู่หน้าห้องขังของเธอ
"เจ้ามีทางเลือกสองทาง" ดยุกคีรินทร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังอ่านรายการสินค้า "ทางแรก เจ้ารอการไต่สวนพรุ่งนี้ แล้วถูกแขวนคอตอนเที่ยง ทางที่สอง..."
เขาหยุด สายตาสีเทาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ
"เจ้าหมั้นกับข้า แล้วเจ้าจะรอด"
