ตอนที่ 10

เด็กหญิงในคืนไฟไหม้

ลลินไม่รู้ว่าเดินออกมาจากหอจดหมายเหตุได้อย่างไร

เธอจำได้ลางๆ ว่าซ่อนสมุดทะเบียนไว้ในเสื้อ จำได้ว่าภูมิถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า และจำได้ว่าตอบว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ขาของเธอเหมือนเดินอยู่บนเมฆ

ดยุกรออยู่ที่ลานด้านนอก พิงเสาหินอ่อน เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นเธอ และไม่ต้องถามอะไรเลย เขาแค่เดินมาจับแขนเธอไว้ แล้วพาขึ้นรถม้า

ตลอดทาง ลลินไม่พูดอะไร เธอแค่กำริบบิ้นไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด

◇◇◇

"ป้าเก็บหนูมาจากไหน"

ป้าบุษนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถาม มือที่กำลังรินชาหยุดค้าง

ร้านกลิ่นจันทร์ปิดแล้ว หลังร้านมีแค่ตะเกียงดวงเดียวที่ส่องแสงสลัวลงบนโต๊ะไม้เก่า ลลินนั่งอยู่ตรงข้ามหญิงชรา ดยุกยืนพิงประตูอยู่ห่างๆ ส่วนภูมิเฝ้าอยู่หน้าร้าน

ลลินวางสมุดทะเบียนลงบนโต๊ะ เปิดไปที่หน้าสุดท้าย แล้ววางริบบิ้นไว้ข้างภาพวาดตราตระกูล

ป้าบุษมองมันนาน แล้ววางกาน้ำชาลงช้าๆ

"ข้าคิดว่าวันนี้คงต้องมาถึงสักวัน" หญิงชราพูดเสียงแผ่ว กลิ่นชาร้อนกับขิงของนางในตอนนี้มีกลิ่นฝนตกปนอยู่ กลิ่นของความเสียใจที่เก็บไว้นาน "แต่ข้าหวังว่ามันจะมาช้ากว่านี้"

"ป้ารู้มาตลอดเหรอ"

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร" ป้าบุษตอบ "ข้ารู้แค่ว่าเจอเจ้าที่ไหน"

นางเล่าช้าๆ เหมือนกำลังแกะห่อผ้าที่ถูกมัดปมไว้แน่นมาสิบสองปี

ตอนนั้นป้าบุษยังเดินทางไปเก็บสมุนไพรตามแนวเขาทางเหนือทุกปี ปีนั้นนางไปถึงตีนผาหิมะช้ากว่ากำหนดเพราะพายุ และในคืนที่นางตั้งแคมป์อยู่ริมลำธาร นางเห็นแสงไฟสีส้มลุกโชนอยู่บนเนินเขาไกลออกไป

"ทั้งหมู่บ้านไหม้" ป้าบุษพูด "ไฟลุกท่วมฟ้า ควันดำหนาจนบังดาว แต่สิ่งที่ข้าจำได้ไม่ใช่ไฟ ข้าจำกลิ่นได้"

"กลิ่นอะไร"

"กลิ่นลิลลี่ขาว" ป้าบุษตอบ "ลอยลงมาจากเนินเขาทั้งคืน หอมจนเวียนหัว ในกองไฟแบบนั้น ไม่ควรมีกลิ่นดอกไม้"

ลลินรู้สึกว่าอากาศในห้องเย็นลงหลายองศา ที่ประตู ดยุกยืดตัวตรงขึ้น

"เช้าวันรุ่งขึ้น ข้าเจอเจ้านอนอยู่ริมลำธาร ห่างจากหมู่บ้านไปไกล" ป้าบุษพูดต่อ "เจ้าห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำผืนใหญ่ ใหญ่กว่าตัวเจ้าตั้งสามเท่า เจ้าไม่มีแผลไฟไหม้เลยสักแผล แต่ตัวเย็นเฉียบ และจำอะไรไม่ได้ ไม่รู้แม้แต่ชื่อตัวเอง ข้าตั้งชื่อเจ้าว่าลลิน เพราะเจ้าชอบเล่นกับดอกลิลลินในสวน"

"แล้วเสื้อคลุม..."

"มีคนเอามาห่อเจ้าไว้" ป้าบุษว่า "เสื้อคลุมเด็ก ปักตราเกล็ดหิมะที่คอ ข้าตามหาเจ้าของอยู่สองวันแต่ไม่เจอใคร ทหารจากเมืองหลวงมาปิดทางขึ้นเขา บอกว่าเป็นคำสั่งหอปรุงหลวง ข้ากลัวว่าถ้าพวกนั้นรู้ว่ายังมีคนรอด เจ้าจะไม่ปลอดภัย ข้าเลยพาเจ้าหนีลงมาที่นี่ แล้วไม่เคยบอกใคร"

"แล้วริบบิ้นล่ะป้า"

"มันผูกอยู่ที่ข้อมือเจ้า" ป้าบุษตอบ "ส่วนเสื้อคลุม ข้าเผาทิ้งไปตอนถึงเมืองหลวง เพราะกลัวมีคนจำตราได้ แต่ริบบิ้นนั้น เจ้าร้องไห้ไม่ยอมให้แกะ ข้าเลยปล่อยไว้"

ความเงียบปกคลุมห้องเล็กๆ นั้น ตะเกียงส่ายไหว

ตราเกล็ดหิมะ

ลลินค่อยๆ หันไปมองดยุกคีรินทร์ เสื้อคลุมของเขาทุกตัวปักลายเกล็ดหิมะไว้ที่บ่า มันคือตราประจำตระกูลผาหิมะ

เขายืนนิ่งอยู่ที่ประตู ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่าตอนที่ลืมที่ลานน้ำพุ

◇◇◇

ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ รถม้าเงียบจนได้ยินเสียงล้อบดถนนหิน

"สิบสองปีก่อน" ดยุกพูดขึ้นในที่สุด เสียงแหบต่ำ "ข้าอายุสิบสาม ท่านพ่อพาข้าไปตรวจแนวชายแดนครั้งแรก เราได้รับรายงานว่ามีไฟไหม้ที่หมู่บ้านเชิงผา ท่านพ่อสั่งให้ทหารรออยู่ แต่ข้าไม่ฟัง ข้าขี่ม้าขึ้นไปก่อน"

ลลินฟังโดยไม่พูดอะไร

"ข้าจำได้แค่ส่วนเดียว" เขาพูดต่อ หลับตาลง ราวกับกำลังพยายามคว้าเศษภาพที่ลอยอยู่ในความมืด "ไฟ ควัน บ้านที่พังลงมา และเสียงเด็กร้องไห้ ข้าเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ ข้าอุ้มนางออกมา ห่อนางไว้ในเสื้อคลุมของข้า แล้ววิ่ง"

"แล้วเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"

"ข้าไม่รู้" เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีเทาเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานที่ลลินไม่เคยเห็น "ข้าจำได้ว่าวิ่งไปถึงลำธาร วางนางลง แล้วหันกลับไป เพราะได้ยินเสียงใครบางคนเรียก จากนั้น... ข้าจำได้แค่กลิ่นหอมจัดจนแสบจมูก และความเย็นที่ไหลออกจากหน้าอก เหมือนมีคนกระชากบางอย่างออกไปจากตัวข้า"

"กลิ่นลิลลี่ขาว" ลลินกระซิบ

"ข้าตื่นขึ้นมาในค่ายของท่านพ่อสามวันต่อมา ไม่มีกลิ่น และจำหน้าเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อีกเลย" เขาพูด "ข้าเคยคิดว่านางตายไปแล้ว ทหารบอกว่าไม่มีใครรอด ข้าคิดมาตลอดว่าข้าช่วยนางไม่ทัน"

ลลินมองริบบิ้นในมือ กลิ่นหิมะกับไม้สนที่เธอสูดมาตลอดสิบสองปี กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่กลัว

กลิ่นที่ติดมาจากเสื้อคลุมของเด็กชายคนหนึ่ง ก่อนที่กลิ่นวิญญาณของเขาจะถูกขโมยไป

"ท่านช่วยทันเจ้าค่ะ" เธอพูด เสียงสั่นเครือ "ท่านช่วยทัน"

ดยุกหันมามองเธอ

"ริบบิ้นนี้มีกลิ่นหิมะกับไม้สน" ลลินพูด น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว "ฉันสูดมันมาทั้งชีวิต ฉันคิดว่ามันเป็นกลิ่นของพ่อหรือแม่ หรือใครสักคนในบ้านที่ฉันจำไม่ได้ แต่มันไม่ใช่ มันคือกลิ่นของท่าน คีรินทร์ มันคือกลิ่นวิญญาณของท่านที่ติดอยู่บนตัวฉันตอนที่ท่านอุ้มฉันออกมาจากกองไฟ"

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

"มันเป็นกลิ่นสุดท้ายของท่านที่เหลืออยู่ในโลกนี้" เธอพูด "และฉันเก็บมันไว้มาตลอด"

ดยุกคีรินทร์ไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือมาช้าๆ เหมือนกลัวว่าเธอจะแตกสลาย นิ้วโป้งหยาบกร้านปาดน้ำตาบนแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบาที่สุด

"เด็กผู้หญิงที่ข้าช่วยไว้คืนนั้น" เขาพูดเสียงแหบพร่า "คือเจ้า"

"ค่ะ" ลลินตอบ เป็นครั้งแรกที่เธอลืมใช้คำว่าเจ้าค่ะ

เขาดึงเธอเข้าไปกอด ไม่แน่น ไม่หวือหวา แค่วางมือบนหลังของเธอ ให้หน้าผากของเธอแนบอกเขา ลลินได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้น เร็วและแรง เหมือนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง หรือวิ่งไปหาอะไรบางอย่าง

เธอไม่ได้กลิ่นอะไรจากเขา แต่เป็นครั้งแรกที่มันไม่สำคัญเลย

◇◇◇

รถม้ามาถึงคฤหาสน์เมื่อใกล้เที่ยงคืน ภูมิที่รออยู่หน้าประตูมองหน้าทั้งสองคนแล้วไม่ถามอะไรสักคำ เขาแค่ไปต้มน้ำขิงมาให้สองถ้วย แล้วหายตัวไปอย่างรู้งาน

ดยุกไม่ได้ขึ้นห้อง เขานั่งลงที่โต๊ะในห้องหนังสือ เปิดสมุดปกดำ แล้วนิ่งอยู่อย่างนั้นนาน ปากกาในมือไม่ขยับ

"ท่านจะจดว่าอะไรเจ้าคะ" ลลินถาม นั่งลงบนเก้าอี้นวมตัวเดิม ตัวที่เธอนั่งในคืนแรกที่มาถึง

"ข้าไม่รู้" เขาตอบตามจริง "สิบสองปีที่ข้าคิดว่าข้าฆ่าเด็กคนหนึ่งด้วยความช้าของข้า ข้าไม่รู้ว่าจะเขียนอย่างไร ว่าเด็กคนนั้นนั่งอยู่ตรงหน้าข้า ดื่มน้ำขิงของภูมิ และยังเป็นคนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ทุกวัน"

ลลินลุกขึ้น เดินไปยืนข้างโต๊ะ แล้วชี้ไปที่หน้ากระดาษว่าง

"เขียนว่า วันนี้ข้ารู้ว่าข้าช่วยทัน" เธอบอก "แค่นั้นก็พอเจ้าค่ะ"

ดยุกมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้มลงเขียนตามนั้นทุกตัวอักษร และเป็นครั้งแรกที่ลลินเห็นลายมือที่เป็นระเบียบจนน่ากลัวของเขาสั่นไหว

คืนนั้น ลลินนั่งอยู่ในห้องปรุงจนดึก ไม่ใช่เพราะนอนไม่หลับ แต่เพราะเธอเพิ่งเข้าใจบางอย่าง

ถ้ากลิ่นบนริบบิ้นเป็นกลิ่นวิญญาณของคีรินทร์จริง มันก็คือเศษกลิ่นที่แท้จริงของเขา ไม่ใช่กลิ่นเลียนแบบ ไม่ใช่กลิ่นที่ปรุงขึ้นใหม่ แต่เป็นชิ้นส่วนของตัวเขาเองที่หลุดรอดจากมือของขโมย

และในตำราปรุงกลิ่นทุกเล่มเขียนไว้ตรงกัน หากต้องการปรุงสิ่งใดขึ้นมาใหม่ ต้องมีเชื้อ เหมือนการทำขนมปังต้องมีเชื้อหมัก

ลลินมองริบบิ้นที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วมองขวดนิลจันทราที่เหลืออยู่ก้นขวด ส่วนที่เธอแบ่งเก็บไว้ในกระเป๋าตัวเองคืนที่เก็บดอกไม้ และโจรไม่ได้เอาไป

เธอรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร

แต่ถ้าลองแล้วไม่สำเร็จ เศษกลิ่นสุดท้ายบนริบบิ้นอาจหายไปตลอดกาล

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น