ตอนที่ 11
ครั้งแรกที่เขาได้กลิ่น
"เจ้าจะตัดมันเหรอ"
ดยุกคีรินทร์ยืนอยู่ข้างโต๊ะปรุง มองกรรไกรเล่มเล็กในมือลลินด้วยสายตาที่ถ้าเป็นคนอื่นคงเรียกว่าตื่นตระหนก แต่สำหรับเขา มันคือคิ้วที่ขมวดเข้าหากันมากกว่าปกติแค่เล็กน้อย
"ไม่ได้ตัดทั้งเส้นเจ้าค่ะ" ลลินตอบ ตาจับจ้องอยู่ที่ริบบิ้นที่กางอยู่บนผ้าขาวสะอาด "แค่ดึงด้ายออกมาสามเส้นจากขอบ ตรงที่กลิ่นเข้มที่สุด"
เป็นเวลาเช้ามืดของวันที่ยี่สิบห้าแห่งสัญญา ห้องปรุงด้านหลังคฤหาสน์ถูกทำความสะอาดจนไม่เหลือร่องรอยของคืนที่ถูกบุกรุก ตู้ใหม่มีกุญแจห้าชั้น และภูมิยืนเฝ้าประตูอยู่ข้างนอกพร้อมดาบกับกระทะเหล็กคู่ใจ
ลลินใช้ปลายเข็มสะกิดด้ายสีซีดออกจากขอบริบบิ้นทีละเส้น มือของเธอนิ่งสนิท แต่หัวใจเต้นแรงจนได้ยินในหู ถ้าพลาด ถ้าทำให้กลิ่นที่เกาะอยู่ในเส้นใยหลุดหายไป มันจะไม่มีวันกลับมาอีก
ด้ายเส้นแรกหลุดออกมา ตามด้วยเส้นที่สอง และเส้นที่สาม
เธอวางมันลงในจานแก้วเล็กๆ แล้วหยดน้ำมันอัลมอนด์บริสุทธิ์ลงไปให้ท่วม ปล่อยให้กลิ่นค่อยๆ ซึมออกมาจากเส้นใย
"ทำไมต้องเป็นน้ำมัน" ดยุกถาม
"กลิ่นวิญญาณชอบเกาะกับไขมันเจ้าค่ะ เหมือนกลิ่นอาหารที่ติดผม" ลลินตอบ "น้ำมันจะดึงมันออกมาจากผ้าอย่างอ่อนโยนที่สุด ไม่ให้มันตกใจ"
"กลิ่นตกใจได้ด้วยหรือ"
"ทุกอย่างที่มีชีวิตตกใจได้เจ้าค่ะ"
เขาเงียบไป แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ สองมือประสานกันบนเข่า ราวกับนักเรียนที่ถูกสั่งให้นั่งนิ่งๆ
◇◇◇
ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ลลินทดลองสูตรต่างๆ มากกว่าสามสิบสูตร ทุกสูตรล้มเหลว เพราะทุกสูตรขาดสิ่งเดียว เชื้อ สิ่งที่จะบอกมนตร์ว่าต้องปรุงอะไรขึ้นมา
ตอนนี้เธอมีมันแล้ว
น้ำมันที่แช่ด้ายเปลี่ยนเป็นสีเทาอ่อนจางๆ เมื่อถึงยามสาย ลลินกรองมันลงในขวดคริสตัลใบเล็ก เติมหัวกลิ่นนิลจันทราที่เหลืออยู่ลงไปห้าหยด ตามด้วยน้ำค้างที่เก็บจากใบสนในสวนเมื่อเช้า และเปลือกไม้ซีดาร์ที่ภูมิไปหามาจากช่างไม้
สุดท้าย เธอหลับตาและใส่เจตนาลงไป
กลับมา
แค่นั้น ไม่มีอะไรซับซ้อน เธอนึกถึงดวงตาสีเทาที่มองแสงเหนือ นึกถึงสมุดปกดำที่จดทุกเรื่องที่ไม่อยากลืม นึกถึงเด็กชายอายุสิบสามที่วิ่งเข้าไปในกองไฟเพื่อช่วยเด็กแปลกหน้า
กลับมาเถอะ เขารอเจ้ามาสิบสองปีแล้ว
ความเย็นวาบแล่นผ่านอกของเธอ และครั้งนี้มันไม่หยุดง่ายๆ มันดึงลึกลงไปกว่าที่เคย ลลินรู้สึกเหมือนมีด้ายเส้นหนึ่งถูกดึงออกจากหัวใจ ยาวขึ้นเรื่อยๆ จนเธอต้องจับขอบโต๊ะไว้
"ลลิน" เสียงของดยุกดังขึ้นใกล้ๆ มือของเขาวางลงบนไหล่เธอ "พอแล้ว"
เธอลืมตาขึ้น ของเหลวในขวดคริสตัลเปลี่ยนเป็นสีเงินใสเหมือนแสงจันทร์ละลาย
"มันพร้อมแล้วเจ้าค่ะ" เธอพูดเสียงแหบ "ยื่นข้อมือมา"
◇◇◇
ลลินแตะน้ำหอมสีเงินลงที่ข้อมือซ้ายของเขา ตรงจุดที่ชีพจรเต้นแรงที่สุด
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ ลลินเริ่มกัดริมฝีปากจนเจ็บ
ลมหายใจที่สาม ดยุกคีรินทร์ขยับ เขาหายใจเข้าลึก ลึกกว่าปกติ ราวกับคนที่จมน้ำมานานแล้วเพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ
แล้วดวงตาสีเทาก็เบิกกว้าง
"ข้า..." เขาพูด เสียงขาดเป็นห้วงๆ "มีบางอย่าง..."
ลลินมองเขาไม่กะพริบ
เขาหันหน้าไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ สูดหายใจอีกครั้ง "ต้นสน... ข้าได้กลิ่นต้นสน มันเหมือน... เหมือนบ้าน"
จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาเธอ เอนตัวเข้ามาใกล้ ใกล้จนลลินต้องถอยหลังจนหลังชนโต๊ะ เขาไม่ได้แตะต้องเธอ แค่หยุดอยู่ห่างจากเรือนผมของเธอแค่คืบเดียว แล้วสูดหายใจเข้าช้าๆ
"เจ้า" เขากระซิบ "ข้าได้กลิ่นเจ้า"
ลลินรู้สึกว่าหัวใจหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง
"ฉัน... ฉันมีกลิ่นยังไงเจ้าคะ" เธอถามเสียงสั่น ตลอดชีวิต เธอได้กลิ่นของคนอื่นมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยรู้ว่ากลิ่นของตัวเองเป็นอย่างไร ไม่มีนักปรุงคนไหนได้กลิ่นวิญญาณของตัวเอง
ดยุกหลับตาลง ราวกับกำลังพยายามจำทุกรายละเอียด
"เหมือนแสงแดดหลังฝนหยุด" เขาพูดช้าๆ "ส้มที่เพิ่งปอกเปลือก และ... อะไรบางอย่างที่อุ่นๆ เหมือนขนมที่เพิ่งออกจากเตา ข้าไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไร ข้าลืมชื่อของกลิ่นไปหมดแล้ว แต่มัน..."
เขาลืมตาขึ้น และลลินเห็นว่าดวงตาสีเทาคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
"มันทำให้ข้าอยากกลับบ้าน" เขาพูด
ลลินยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาของเธอไหลพรากโดยไม่ต้องกลั้น
แต่แล้วดยุกก็สูดหายใจอีกครั้ง และสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ความตื่นตะลึงค่อยๆ จางลง เหลือแต่ความว่างเปล่าที่คุ้นเคย
"มันหายไปแล้ว" เขาพูดเบาๆ
"ฉันรู้" ลลินตอบ เธอรู้สึกได้ กลิ่นเงินใสของน้ำหอมที่ข้อมือเขาระเหยไปจนหมดแล้ว และร่างกายของเขาก็กลับมาว่างเปล่าเหมือนเดิม "เชื้อมันน้อยเกินไป มันทำได้แค่เปิดหน้าต่างชั่วครู่ แต่คืนกลิ่นทั้งหมดให้ท่านไม่ได้ ถ้าจะคืนทั้งหมด ฉันต้องการกลิ่นวิญญาณตัวจริงของท่าน ส่วนที่ถูกขโมยไป"
"ซึ่งอาจจะไม่มีอยู่แล้ว"
"หรืออาจจะยังอยู่" ลลินเช็ดน้ำตา "ขโมยกลิ่นไม่ได้ทำลายกลิ่น มันเก็บไว้ ใครก็ตามที่เอากลิ่นของท่านไป อาจยังเก็บมันไว้ในขวดสักใบ"
ดยุกมองข้อมือตัวเอง ตรงที่น้ำหอมเคยอยู่ แล้วเงยหน้ามองเธอ
"ข้าจะจดมันไว้" เขาพูด "แสงแดดหลังฝน ส้ม และขนมอุ่นๆ ข้าจะไม่ลืมมัน ต่อให้ลืมทุกอย่าง ข้าจะไม่ลืมกลิ่นนี้"
"ท่านพูดเหมือนคนขี้โม้เลยเจ้าค่ะ"
"ข้าไม่เคยโม้" เขาตอบ แล้วยิ้ม
ครั้งนี้ไม่ใช่มุมปากขยับนิดหน่อย แต่เป็นรอยยิ้มจริงๆ ที่ทำให้ดวงตาโค้งลง ทำให้ใบหน้าที่เหมือนรูปปั้นหินอ่อนกลายเป็นใบหน้าของชายหนุ่มอายุยี่สิบห้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง
ลลินคิดว่า ถ้าโลกนี้มีน้ำหอมที่กลั่นจากรอยยิ้มได้ เธอจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อขวดนี้
ข้างนอกประตู ภูมิแอบดูอยู่ทางรูกุญแจ และแอบเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ
◇◇◇
เย็นวันนั้น ภูมิประกาศว่าต้องฉลอง เขาวิ่งไปตลาดล่างกลับมาพร้อมขนมครกสองถาด ลูกชิ้นปิ้งหนึ่งถุงใหญ่ และน้ำหวานที่ถูกลากมาด้วยโดยไม่รู้ว่ามาฉลองอะไร
"ฉลองอะไรกัน" น้ำหวานถามเป็นรอบที่สาม
"ความลับ" ภูมิกับลลินตอบพร้อมกัน
ดยุกนั่งหัวโต๊ะ กินขนมครกอย่างตั้งใจเหมือนเคย แต่คราวนี้ทุกคำที่กิน เขาจะหยุดนิดหนึ่ง ราวกับพยายามจำว่าเมื่อเช้า เขาได้กลิ่นโลกใบนี้อยู่สามลมหายใจ
"ถ้าท่านได้กลิ่นคืนทั้งหมด" ลลินถามเขาเบาๆ ตอนที่ภูมิกับน้ำหวานกำลังเถียงกันเรื่องลูกชิ้นไม้สุดท้าย "ท่านอยากได้กลิ่นอะไรเป็นอย่างแรกเจ้าคะ"
ดยุกคิดอยู่นาน
"ฝนที่ผาหิมะ" เขาตอบ "ตอนเด็ก ท่านแม่ชอบพาข้าไปยืนที่ระเบียงตอนฝนตกแรกของฤดูใบไม้ผลิ ท่านบอกว่ามันมีกลิ่นเหมือนโลกเพิ่งตื่นนอน ข้าจำหน้าท่านไม่ค่อยได้แล้ว แต่ข้ายังจำได้ว่าท่านพูดแบบนั้น"
"แล้วอย่างที่สองล่ะ"
เขาหันมามองเธอ แล้วไม่ตอบ แต่ไม่จำเป็นต้องตอบ เพราะเมื่อเช้า เขาบอกไปแล้ว
ลลินก้มหน้าลงกินลูกชิ้นที่ภูมิยื่นให้ แก้มร้อนจนแทบไม่รู้รสชาติ
◇◇◇
ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งวัน
รุ่งเช้าของวันที่ยี่สิบหก เสียงกระแทกประตูดังลั่นไปทั้งคฤหาสน์ ภูมิวิ่งไปเปิด และพบกับทหารองครักษ์หลวงสิบนายที่ยืนเรียงแถวอยู่หน้าบ้าน ชุดเกราะสีทองสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า
หัวหน้าทหารก้าวออกมา ม้วนกระดาษประทับตราราชสำนักอยู่ในมือ
"พวกเรามาตามพระราชโองการ เพื่อนำตัวนางลลินแห่งร้านกลิ่นจันทร์ไปยังศาลหลวง"
ดยุกคีรินทร์เดินลงบันไดมา ยังสวมเสื้อนอน ผมยุ่ง แต่สายตาคมกริบ "ด้วยข้อหาอะไร"
"ข้อหาฆาตกรรมขอรับท่านดยุก" หัวหน้าทหารตอบ กลิ่นของเขาเป็นกลิ่นเหงื่อเย็นของความกลัว เขาไม่อยากอยู่ตรงนี้เลย "ท่านหญิงมาลินีแห่งตระกูลวรางกูร เสียชีวิตเมื่อคืนนี้ ร่างของนางไม่เหลือกลิ่นวิญญาณเลยแม้แต่หยดเดียว และข้างหมอนของนาง..."
เขาหยุด แล้วหันมามองลลินที่ยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุด
"มีขวดน้ำหอมเปล่าใบหนึ่ง ติดป้ายร้านกลิ่นจันทร์ เขียนด้วยลายมือของคนปรุง ข้อความบนป้ายเขียนว่า เพื่อท่านหญิง จากลลิน"
