ตอนที่ 12
ศาลกลิ่น
ศาลหลวงของอาณาจักรสุคนธาไม่ใช่ศาลธรรมดา
มันถูกเรียกว่าศาลกลิ่น เพราะกลางห้องพิจารณาคดีมีกระถางธูปทองเหลืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ข้างในจุดธูปที่ปรุงจากหัวกลิ่นสัจจะ มนตร์โบราณที่ทำให้คนรู้สึกอึดอัดเมื่อพูดเท็จ มันไม่ได้บังคับให้ใครพูดความจริง แต่ทำให้การโกหกเหนื่อยขึ้นมาก เหมือนวิ่งขึ้นเขาโดยแบกกระสอบข้าว
สำหรับลลิน ห้องนี้มีกลิ่นของคำโกหกหนาแน่นยิ่งกว่าท้องพระโรง เพราะทุกคนที่เข้ามาในห้องนี้ต่างมีบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครรู้
เธอยืนอยู่ในคอกจำเลย ข้อมือไม่ได้ถูกล่ามโซ่ เพราะดยุกคีรินทร์ยืนยันว่าคู่หมั้นของดยุกไม่ใช่นักโทษจนกว่าศาลจะตัดสิน แต่มีทหารยามยืนขนาบทั้งสองข้าง
บนบัลลังก์ตุลาการ พระเจ้าธราธิปประทับอยู่ด้วยพระองค์เอง ข้างพระองค์คือเสนาบดียุติธรรมชราภาพ และในแถวที่นั่งพิเศษด้านขวา ท่านมหาปรุงเศวตานั่งอยู่ในชุดสีขาวเหมือนเคย มือประสานบนตัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
ดยุกยืนอยู่ในแถวหน้าสุดของฝั่งผู้ฟัง ภูมิยืนข้างเขา น้ำหวานกับป้าบุษเบียดอยู่แถวหลัง และฝั่งตรงข้าม ท่านเจ้าคุณวรางกูรนั่งอยู่ในชุดไว้ทุกข์สีดำ ใบหน้าซีดเซียว
เขาไม่ได้มองลลินด้วยความเกลียดชัง แต่มองด้วยความสับสน กลิ่นของเขาตีกันวุ่นวายเหมือนคนที่ไม่รู้ว่าควรจะเชื่ออะไร
"นางลลิน" เสนาบดียุติธรรมเปิดการไต่สวน "เจ้ายอมรับหรือไม่ ว่าป้ายบนขวดนี้เป็นลายมือของเจ้า"
ทหารยามยกถาดเงินขึ้นมา บนนั้นคือขวดน้ำหอมเปล่าทรงกลมใบเล็ก ป้ายกระดาษผูกด้วยเชือกป่านที่คอขวด ลายมือบนป้ายเอียงขวาเล็กน้อย ตัวอักษรกลมมน
มันเหมือนลายมือของเธอมาก มากจนน่าขนลุก
"ไม่ใช่เจ้าค่ะ" ลลินตอบ
"แต่มันเหมือนลายมือในสมุดบัญชีร้านของเจ้าทุกประการ" เสนาบดีโต้ "เราได้นำมาเปรียบเทียบแล้ว"
"เหมือนเจ้าค่ะ แต่ไม่ใช่" ลลินยืนยัน "ขอให้ศาลดูมุมขวาล่างของป้าย ทุกป้ายที่ฉันเขียน ฉันจะวาดรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ ไว้ตรงนั้น ป้าบุษสอนให้ทำตั้งแต่เด็ก เพื่อให้ลูกค้ารู้ว่าเป็นของจากร้านกลิ่นจันทร์แท้ แต่ป้ายนี้ไม่มี"
ทหารยามพลิกป้ายดู มุมขวาล่างว่างเปล่า
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง
"นั่นไม่ได้พิสูจน์อะไร" ใครคนหนึ่งในแถวขุนนางตะโกน "นางอาจจะจงใจไม่วาดก็ได้ เพื่อให้มีข้ออ้างตอนนี้"
"แล้วฉันจะเขียนชื่อตัวเองลงไปทำไมเจ้าคะ" ลลินหันไปถาม "ถ้าฉันฉลาดพอจะวางแผนไม่วาดพระจันทร์ ฉันก็ต้องฉลาดพอจะไม่เขียนชื่อตัวเองลงบนขวดยาพิษที่ทิ้งไว้ข้างศพ"
เสียงหัวเราะเล็กๆ ดังขึ้นจากฝั่งผู้ฟัง ลลินได้ยินเสียงน้ำหวานชัดเจนที่สุด
ขุนนางคนนั้นหน้าแดงก่ำแล้วนั่งลง
◇◇◇
การไต่สวนดำเนินต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม พยานหลายคนถูกเรียกเข้ามา สาวใช้ของท่านหญิงมาลินียืนยันว่าเห็นขวดนั้นวางอยู่ข้างหมอนตอนเช้า แต่ไม่รู้ว่าใครเอามาวาง ทหารยามที่เฝ้าคฤหาสน์วรางกูรยืนยันว่าไม่มีใครเข้าออกในคืนนั้น
แล้วก็ถึงคิวของพยานคนสำคัญ
"ศาลขอเรียกนางมะปราง สาวใช้ประจำตระกูลสุรเดช"
ลลินชะงัก
หญิงสาวในชุดสีเทาก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าซีดขาว เดินเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาหลายคืน
เป็นนางคนเดียวกับที่ยืนอยู่ตรงม่านกำมะหยี่ในคืนงานเลี้ยง
"ตระกูลสุรเดช" ลลินพึมพำ เธอหันไปมองแถวขุนนาง ท่านหญิงปริยานั่งอยู่ที่นั่น ใบหน้าที่งดงามตอนนี้ขาวซีดไม่แพ้สาวใช้ของนาง
"นางมะปราง" เสนาบดีถาม "เจ้าเคยให้การว่าเห็นอะไรในคืนงานเลี้ยงวันเกิดของท่านหญิงมาลินี"
"ข้า..." มะปรางพูดเสียงสั่น "ข้าเห็นนางลลินคุยกับคนรับใช้ตระกูลวรางกูรก่อนงานเริ่ม และ... ส่งกล่องเล็กๆ ให้..."
กลิ่นนมบูดผสมสนิมพุ่งขึ้นมาเข้มข้นจนลลินแทบอาเจียน และไม่ใช่แค่เธอที่รู้สึก ธูปสัจจะในกระถางทองเหลืองส่งควันพวยพุ่งขึ้นเป็นเกลียว มะปรางไอโขลกขึ้นมาทันที ราวกับมีอะไรติดคอ
"นางโกหก" ลลินพูดเสียงดัง "ทุกคนเห็นใช่ไหม ธูปสัจจะตอบสนองแล้ว"
"ธูปสัจจะตอบสนองกับความกลัวได้ด้วย" ใครบางคนแย้ง "การยืนต่อหน้าฝ่าบาททำให้ใครก็กลัวทั้งนั้น"
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากแถวขุนนาง
"หรือบางที นางมะปรางอาจไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง" ท่านเจ้าคุณวรางกูรลุกขึ้นยืน ดวงตาแดงก่ำจ้องไปที่ท่านหญิงปริยา "แต่ทำตามคำสั่งเจ้านายของนาง ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลสุรเดชแข่งกับน้องสาวข้ามาตลอด ทั้งเรื่องการค้าและเรื่องที่นั่งในสภา!"
ทั้งห้องระเบิดเป็นเสียงอื้ออึง ท่านหญิงปริยาลุกขึ้นยืน ปากสั่น "ข้าไม่ได้ทำ! ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย!"
ลลินหันไปมองนาง
กลิ่นกุหลาบหนามของท่านหญิงปริยาในตอนนี้เต็มไปด้วยความกลัว ความสับสน และความเจ็บปวด แต่ไม่มีกลิ่นนมบูดแม้แต่นิดเดียว
นางพูดความจริง
ลลินตัดสินใจในพริบตา
"ท่านหญิงปริยาไม่ได้ทำเจ้าค่ะ!" เธอตะโกนแข่งกับเสียงอื้ออึงจนทุกคนเงียบลง "ฉันได้กลิ่น นางพูดความจริงทุกคำ"
ห้องทั้งห้องเงียบกริบ แม้แต่ท่านหญิงปริยาเองยังหันมามองเธอด้วยสายตาไม่เชื่อ
"เจ้าปกป้องนางทำไม" ท่านเจ้าคุณวรางกูรถาม "นางเป็นคู่แข่งของเจ้าไม่ใช่หรือ"
"นางเป็นคู่แข่งของฉันในการประกวดเจ้าค่ะ" ลลินตอบ "แต่ไม่ได้แปลว่านางเป็นฆาตกร คนที่ต้องการให้ท่านหญิงมาลินีตาย ต้องการให้เราทะเลาะกันเอง ให้ศาลหาแพะ แล้วให้ตัวเองรอดไป ท่านเจ้าคุณเจ้าคะ ท่านอยากรู้ไหมว่าใครฆ่าน้องสาวท่านจริงๆ หรือแค่อยากหาใครสักคนมาลงโทษ"
ท่านเจ้าคุณนิ่งไป กลิ่นเหล็กร้อนของเขาสั่นไหว แล้วค่อยๆ เย็นลง
"ข้าอยากรู้ความจริง" เขาพูดเสียงแหบ
"งั้นถามนางเจ้าค่ะ" ลลินชี้ไปที่มะปราง "ถามนางว่าครีมทามือที่ท่านหญิงมาลินีได้เป็นของขวัญ มาจากไหน"
ทุกสายตาหันไปที่สาวใช้ชุดเทา
มะปรางตัวสั่นเหมือนลูกนกเปียกฝน นางมองไปรอบห้องราวกับมองหาใครสักคน สายตาของนางเลื่อนผ่านบัลลังก์ ผ่านแถวขุนนาง และหยุดอยู่ที่ไหนสักแห่งทางด้านขวา
"ครีมนั่น..." นางพูดเสียงสั่นเทา "ครีมนั่นมาจาก..."
แล้วนางก็หยุด
ดวงตาของนางเบิกกว้าง มือทั้งสองยกขึ้นกุมคอ ปากเปิดอ้าแต่ไม่มีเสียงออกมา ร่างของนางทรุดลงกับพื้นหินอ่อนเหมือนหุ่นที่ถูกตัดเชือก
"เรียกหมอหลวง!"
ลลินกระโดดข้ามรั้วคอกจำเลยก่อนที่ทหารยามจะทันห้าม เธอคุกเข่าลงข้างร่างของมะปราง จับชีพจร ดมลมหายใจ
ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
กลิ่นวิญญาณของมะปรางหายไปหมด ทั้งกลิ่นเปิด กลิ่นใจ และกลิ่นราก ราวกับถูกดูดออกไปในพริบตาเดียว
มีเพียงกลิ่นเดียวที่ยังค้างอยู่ที่ริมฝีปากซีดๆ ของนาง
ลิลลี่ขาว
ลลินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปทางขวาของห้อง ไปยังแถวที่นั่งพิเศษ
ท่านมหาปรุงเศวตายกมือขึ้นปิดปากด้วยท่าทีตกใจ ดวงตาสีดำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา "เด็กน่าสงสาร" นางพูดเสียงสั่น "ความกลัวคงมากเกินกว่าที่หัวใจของนางจะรับได้"
ทั้งห้องพยักหน้าเห็นด้วย
ลลินไม่ได้พยักหน้า
◇◇◇
การไต่สวนถูกยุติลงในวันนั้นด้วยเหตุผลว่าพยานสำคัญเสียชีวิต และหลักฐานไม่เพียงพอ พระเจ้าธราธิปมีพระราชโองการให้ปล่อยตัวลลินชั่วคราวภายใต้การคุ้มครองของดยุก จนกว่าจะมีหลักฐานใหม่
ลลินเดินออกจากศาลด้วยขาที่สั่น ดยุกเดินอยู่ข้างเธอ มือของเขาวางอยู่ที่แผ่นหลังของเธอตลอดทาง เหมือนกลัวว่าเธอจะล้ม
ที่บันไดหน้าศาล มีคนยืนรออยู่
ท่านหญิงปริยา ไม่มีสาวใช้ ไม่มีผู้ติดตาม แค่นางคนเดียวในชุดสีชมพูกลีบบัวที่ยับยู่ยี่
"ทำไม" นางถาม เสียงสั่น "ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า ข้าทำกับเจ้าแย่ขนาดนั้น"
"เพราะท่านไม่ได้ทำเจ้าค่ะ" ลลินตอบตรงๆ "แค่นั้นเอง"
ท่านหญิงปริยามองเธอนาน แล้วก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้จนแค่ลลินคนเดียวที่จะได้ยินเสียงกระซิบของนาง
"ข้าเป็นหนี้เจ้า และข้าจะชดใช้ด้วยสิ่งที่ข้ารู้" นางพูด ดวงตาเหลือบมองไปที่ประตูศาลด้านหลังด้วยความหวาดกลัว "เดือนที่แล้ว มะปรางเอากล่องครีมทามือมาให้ข้าดู บอกว่ามีคนฝากมาให้ส่งต่อให้ท่านหญิงมาลินีในนามของข้า เพื่อเป็นการคืนดี ข้าไม่ได้สนใจ ข้าแค่บอกให้นางทำตามที่ถูกสั่ง แต่ข้าเห็นตราบนกล่อง"
"ตราอะไรเจ้าคะ"
ท่านหญิงปริยากลืนน้ำลาย
"ดอกลิลลี่สลักหยก" นางกระซิบ "ตราของหอปรุงหลวง"
