ตอนที่ 13

เพลงเต้นรำของคู่หมั้นปลอม

"ห้ามขยับ"

"แต่มันรัดจนหายใจไม่ออกแล้วเจ้าค่ะ"

"คนสวยไม่ต้องหายใจ" ท่านหญิงปริยาพูดเสียงเรียบ แล้วดึงเชือกผูกชุดด้านหลังให้แน่นขึ้นอีกหนึ่งรู ลลินร้องเสียงหลง

สิบวันหลังจากการไต่สวน ห้องแต่งตัวในคฤหาสน์ของตระกูลสุรเดชกลายเป็นสนามรบเล็กๆ ระหว่างลลินกับชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ท่านหญิงปริยายืนยันว่าต้องใส่ไปงานราตรีดวงดาวที่วังหลวงคืนนี้

ไม่มีใครคาดคิดว่าทั้งสองจะมายืนอยู่ด้วยกันแบบนี้ แม้แต่ตัวลลินเอง

หลังจากวันที่บันไดศาล ท่านหญิงปริยาส่งจดหมายมาที่คฤหาสน์ผาหิมะทุกวัน บางฉบับเป็นข้อมูลที่นางสืบมาได้เกี่ยวกับหอปรุงหลวง บางฉบับเป็นคำเตือนว่าขุนนางคนไหนกำลังนินทาอะไร และบางฉบับ ซึ่งลลินชอบที่สุด เป็นแค่คำบ่นยาวเหยียดเรื่องพี่ชายที่น่ารำคาญของนาง

กลิ่นกุหลาบหนามของท่านหญิงปริยาไม่ได้หายไป แต่หนามของมันเริ่มหันออกไปข้างนอก คอยปกป้อง แทนที่จะทิ่มแทงคนรอบตัว

"ท่านไม่ต้องช่วยขนาดนี้ก็ได้นะเจ้าคะ" ลลินพูด ขณะท่านหญิงปริยาปักปิ่นมุกลงบนมวยผมของเธอ

"ข้าไม่ได้ช่วย" นางตอบ "ข้าแค่ทนเห็นใครแต่งตัวน่าเกลียดไปงานเดียวกับข้าไม่ได้"

กลิ่นนมบูดลอยขึ้นมาจางๆ ลลินยิ้ม

"ท่านโกหก"

ท่านหญิงปริยาเม้มปาก แก้มแดงขึ้นนิดหนึ่ง "เจ้ามีจมูกที่น่ารำคาญที่สุดในอาณาจักร"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

"ข้าไม่ได้ชม"

"ท่านโกหกอีกแล้ว"

ท่านหญิงปริยาโยนแปรงแต่งหน้าใส่เธอ แต่ลลินเห็นรอยยิ้มที่นางพยายามซ่อนไว้ในกระจกเงา

◇◇◇

"เรายังไม่มีหลักฐาน" ดยุกพูดในรถม้าระหว่างทางไปวัง เสียงต่ำจนแทบกลืนไปกับเสียงล้อ "ตราบนกล่องครีมอาจถูกปลอมได้ มะปรางก็ตายไปแล้ว และไม่มีใครในราชสำนักจะเชื่อว่ามหาปรุงที่ทุกคนเคารพจะใช้วิชาขโมยกลิ่น"

"ฉันรู้เจ้าค่ะ" ลลินตอบ มือบีบชายกระโปรงแน่น "แต่ฉันรู้ว่านางทำ ฉันได้กลิ่นลิลลี่ที่ปากมะปราง เหมือนที่ป้าบุษได้กลิ่นในคืนที่หมู่บ้านไหม้ เหมือนที่ท่านเขียนไว้ในสมุด"

"ข้าเชื่อเจ้า" ดยุกพูด "แต่ความเชื่อของเราไม่พอจะล้มคนอย่างนาง คืนนี้อย่าทำอะไรที่จะทำให้นางระวังตัว ยิ้ม เต้นรำ ทำเหมือนเราไม่รู้อะไรเลย"

"ทำเหมือนคู่หมั้นที่มีความสุข"

"ใช่"

"ถึงจะปลอมก็เถอะ" ลลินพูดตามความเคยชิน

ดยุกไม่ได้พูดต่อให้เหมือนทุกครั้ง เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง และเงียบไปจนถึงวัง

◇◇◇

งานราตรีดวงดาวจัดขึ้นในสวนกระจกของวังหลวง หลังคาโปร่งใสทำให้มองเห็นดวงดาวนับล้านดวงบนท้องฟ้า โคมไฟลอยน้ำในสระสะท้อนแสงระยิบระยับ และน้ำหอมกลิ่นราตรีที่หอปรุงหลวงปรุงขึ้นเป็นพิเศษลอยฟุ้งไปทั่วงาน

ลลินกระชับมือบนแขนดยุก ฝืนยิ้มให้ขุนนางที่เดินผ่าน และทำทุกอย่างตามที่ท่านหญิงปริยาสอนมาตลอดบ่าย ยืดหลัง ยกคาง อย่าหัวเราะเสียงดัง อย่ากินขนมเกินสองชิ้น

ข้อสุดท้ายนี่ยากที่สุด

"นางมาแล้ว" ดยุกกระซิบ

ท่านมหาปรุงเศวตาเดินผ่านฝูงชนเข้ามาราวกับนางพญาหงส์ ทุกคนแหวกทางให้นางอย่างนอบน้อม นางหยุดตรงหน้าลลิน แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ลูกรัก ข้าดีใจที่เห็นเจ้าปลอดภัย" นางพูด "เรื่องที่ศาลคงทำให้เจ้าตกใจมาก ข้าเสียใจจริงๆ ที่ช่วยอะไรไม่ได้"

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านมหาปรุง" ลลินตอบด้วยรอยยิ้มที่หวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่ทุกเส้นขนบนแขนลุกชัน "ฉันโชคดีที่มีท่านดยุกคอยปกป้อง"

"โชคดีจริงๆ" ท่านมหาปรุงเห็นด้วย แล้วหันไปมองดยุก "คู่ของท่านช่างน่ารัก ข้าหวังว่าท่านจะดูแลนางให้ดี โลกนี้มีอันตรายมากมายสำหรับคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ"

"กระหม่อมทราบดี" ดยุกตอบ เสียงเรียบเหมือนผิวน้ำแข็ง

ท่านมหาปรุงยิ้มอีกครั้ง แล้วเดินจากไป ทิ้งกลิ่นลิลลี่ขาวไว้ข้างหลัง

ลลินหายใจออกยาว เพิ่งรู้ตัวว่ากลั้นไว้ตลอด

◇◇◇

ดนตรีเริ่มบรรเลง เพลงวอลซ์จังหวะช้าดังขึ้นจากวงเครื่องสายที่ตั้งอยู่ริมสระน้ำ คู่ต่างๆ เริ่มก้าวลงสู่ลานเต้นรำ

ดยุกหันมาหาเธอ แล้วยื่นมือออกมา

"ท่านเต้นรำเป็นด้วยเหรอเจ้าคะ" ลลินกระซิบด้วยความตกใจ

"ข้าเป็นดยุก" เขาตอบ "ข้าถูกบังคับให้เรียนตั้งแต่อายุหกขวบ"

"แต่ฉันเต้นไม่เป็น! ท่านหญิงปริยาสอนให้แค่ครั้งเดียว แล้วฉันก็เหยียบเท้านางไปเจ็ดครั้ง"

"งั้นเหยียบเท้าข้าแทน" เขาพูด "ข้าใส่รองเท้าบู๊ตทหาร"

ลลินหัวเราะออกมาโดยไม่ตั้งใจ แล้ววางมือลงบนมือของเขา

เขาพาเธอลงสู่ลานเต้นรำ มือข้างหนึ่งจับมือเธอไว้ อีกข้างวางอยู่ที่เอวอย่างแผ่วเบา ลลินวางมือบนไหล่กว้างของเขา และพยายามจำทุกอย่างที่ท่านหญิงปริยาสอน

ก้าวซ้าย ก้าวขวา หมุน

เธอเหยียบเท้าเขาครั้งแรกตั้งแต่ก้าวที่สาม

"ขอโทษเจ้าค่ะ"

"ไม่เจ็บ" เขาตอบ "อย่ามองเท้า มองข้า"

ลลินเงยหน้าขึ้น สบกับดวงตาสีเทาที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว

และทันใดนั้น ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น เธอไม่ต้องคิดว่าจะก้าวไปทางไหน เพราะเขานำเธอไปเอง มั่นคง อ่อนโยน เหมือนลมที่พาใบไม้ลอยไปตามสายน้ำ แสงดาวส่องผ่านหลังคากระจกลงมาบนทั้งสอง และสำหรับลลิน ทั้งสวนนี้มีแค่เพลง แสงดาว และเขา

"คีรินทร์" เธอเรียกเบาๆ

"หืม"

"ท่านจดเรื่องคืนนี้ไว้ด้วยนะเจ้าคะ"

"ข้าจดมานานแล้ว" เขาตอบ

"จดอะไร"

เขาไม่ตอบทันที แต่พาเธอหมุนหนึ่งรอบ แล้วดึงกลับเข้ามาใกล้กว่าเดิม

"เมื่อคืน ข้าเปิดสมุดกลับไปอ่านหน้าแรกที่เขียนถึงเจ้า" เขาพูดเสียงต่ำ ใกล้หูเธอ "ข้าเจอประโยคที่ข้าขีดฆ่าทิ้งไว้ในคืนแรก"

ลลินจำได้ ภูมิชอบนาง ข้าคิดว่าข้าก็... แล้วก็ถูกขีดฆ่าด้วยเส้นหมึกสามเส้น

"ข้าเขียนมันใหม่แล้ว" เขาบอก "และครั้งนี้ข้าไม่ได้ขีดฆ่า"

หัวใจของลลินหยุดเต้น หรือบางทีอาจเต้นเร็วจนรู้สึกเหมือนหยุด เธออ้าปากจะถาม แต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมา

เพลงจบลงพอดี

"ขอเปลี่ยนคู่ได้ไหม พี่ชาย"

พระเจ้าธราธิปยืนอยู่ข้างทั้งสอง ยิ้มกว้าง ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยไวน์ ดยุกมองลูกพี่ลูกน้องของตัวเองด้วยสายตาที่ลลินแน่ใจว่าถ้าไม่ใช่กษัตริย์คงโดนดาบไปแล้ว แต่ก็ถอยออกไปตามธรรมเนียม

กษัตริย์หนุ่มเต้นรำเก่งกว่าที่ลลินคาด และพูดเก่งกว่านั้นอีก

"เจ้ารู้ไหม ตั้งแต่ได้กลิ่นน้ำหอมของเจ้าในวันประกวด ข้านอนหลับสบายขึ้นมาก" พระองค์พูด "หลายปีมานี้ ข้ารู้สึกเหมือนมีหมอกปกคลุมหัวตลอดเวลา แต่วันนั้น หมอกจางลงไปนิดหนึ่ง"

ลลินสูดกลิ่นของพระองค์ใกล้ๆ กลิ่นที่เจือจางขุ่นมัวยังอยู่ แต่ใต้นั้นมีกลิ่นลิลลี่จางๆ ที่ไม่ได้มาจากน้ำหอมในงาน มันซึมอยู่ในตัวพระองค์ เหมือนรากของเถาวัลย์ที่ชอนไชลงไปในกำแพง

"ฝ่าบาทเพคะ" เธอพูดเสียงเบา "ใครเป็นคนปรุงน้ำหอมประจำพระองค์"

"ท่านมหาปรุงเศวตา ตั้งแต่ข้าขึ้นครองราชย์" พระองค์ตอบ "ทำไมหรือ"

ลลินไม่ทันได้ตอบ เพราะสายตาของเธอเหลือบไปเห็นดยุกที่ยืนอยู่ริมลาน กอดอก จ้องมาทางนี้ไม่วางตา ราวกับนกอินทรีที่เฝ้าดูรังของตัวเอง

กษัตริย์หนุ่มหันไปมองตามสายตาเธอ แล้วหัวเราะ "ดูหน้าเขาสิ ข้าไม่เคยเห็นคีรินทร์หึงใครมาก่อน ข้าว่าข้าควรคืนเจ้าให้เขาก่อนที่เขาจะประกาศสงครามกับข้า"

◇◇◇

ลลินกลับไปหาดยุกที่ระเบียงหลังสวนกระจก ที่ซึ่งเสียงดนตรีเบาลง และลมกลางคืนพัดเย็นสบาย

"ท่านหึงเหรอเจ้าคะ" เธอถามด้วยรอยยิ้มแกล้ง

"ข้าไม่ได้หึง"

"ฝ่าบาทบอกว่าท่านหึง"

"ฝ่าบาทเมา"

"ท่านจะให้ฉันลองดมดูไหมว่าท่านโกหกหรือเปล่า"

"เจ้าดมข้าไม่ได้" เขาตอบ แล้วหันมามองเธอ "นั่นเป็นข้อดีข้อเดียวของการไร้กลิ่น"

ลลินหัวเราะ แล้วเงียบลง ทั้งสองยืนเคียงกันที่ราวระเบียง มองแสงไฟของนครอำพันที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา

"เรื่องที่ท่านพูดตอนเต้นรำ" ลลินเอ่ยขึ้น ใจเต้นรัว "ประโยคที่ท่านเขียนใหม่ มันเขียนว่าอะไรเจ้าคะ"

ดยุกหันมาหาเธอ แสงจันทร์ทาบทับใบหน้าของเขา เขาเปิดปากจะตอบ

"ท่านดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะ!"

เสียงตะโกนของมหาดเล็กดังขึ้นจากประตูสวน ทั้งสองหันไปพร้อมกัน ชายในชุดมหาดเล็กสีทองถือม้วนกระดาษวิ่งเข้ามาหอบแฮ่ก ข้างหลังเขาคือแขกในงานที่เริ่มมุงตามมาด้วยความอยากรู้

"พระราชโองการด่วนพ่ะย่ะค่ะ" มหาดเล็กคลี่ม้วนกระดาษออก "มีรายงานว่ากองโจรภูเขาบุกปล้นหมู่บ้านชายแดนผาหิมะสามแห่ง ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ดยุกคีรินทร์นำทัพกลับไปปราบปรามทันที ออกเดินทางภายในสามวัน"

ลลินรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป

"และ" มหาดเล็กอ่านต่อ "เพื่อความปลอดภัยของคู่หมั้นท่านดยุก ซึ่งยังอยู่ระหว่างการพิจารณาคดี นางลลินจะต้องพำนักอยู่ในนครอำพัน ภายใต้การดูแลของหอปรุงหลวง ตามคำแนะนำของท่านมหาปรุงเศวตา"

ข้างหลังฝูงชน ลลินเห็นชุดสีขาวปักดิ้นเงินพลิ้วไหวผ่านไป

ท่านมหาปรุงเศวตาไม่ได้หันมามอง แต่ลลินรู้ว่านางกำลังยิ้ม

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น