ตอนที่ 14
ทางขึ้นผาหิมะ
"ไม่"
ดยุกคีรินทร์พูดคำนั้นเป็นครั้งที่สิบเจ็ดแล้วในคืนนั้น
"ข้าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทพรุ่งนี้เช้า ข้าจะขอให้เปลี่ยนคำสั่ง เจ้าจะไม่ไปอยู่ในหอปรุงหลวงเด็ดขาด"
"ฝ่าบาทไม่ได้คิดเองหรอกเจ้าค่ะ" ลลินพูด นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องหนังสือ กอดหมอนอิงไว้แน่น "ท่านก็รู้ ฉันได้กลิ่นลิลลี่ในตัวพระองค์ นางควบคุมพระองค์อยู่ ไม่ว่าท่านจะขออะไร นางก็จะทำให้พระองค์ปฏิเสธ"
"งั้นข้าจะไม่ไป"
"ถ้าท่านขัดพระราชโองการ ท่านจะโดนข้อหากบฏ" ภูมิพูดขึ้นจากมุมห้อง "แล้วคุณหนูก็จะไม่มีใครคุ้มครองอยู่ดี"
ห้องเงียบลง เปลวไฟในเตาผิงส่ายไหว
ลลินมองดยุกที่ยืนหันหลังให้หน้าต่าง ไหล่ของเขาเกร็งแน่นเหมือนสายธนูที่ถูกดึงจนสุด
แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ความคิดที่บ้าบิ่นที่สุดที่เธอเคยคิดมา ซึ่งก็หมายความว่ามันอาจจะได้ผล
"ภูมิ" เธอเรียก "ในกองทัพมีคนทำอาหารกี่คน"
◇◇◇
สามวันต่อมา ขบวนทัพผาหิมะห้าร้อยนายเคลื่อนออกจากประตูเหนือของนครอำพันตอนรุ่งสาง
ในวันเดียวกัน หอปรุงหลวงได้รับจดหมายจากท่านหญิงปริยาแห่งตระกูลสุรเดช แจ้งว่านางลลินล้มป่วยด้วยไข้หวัดหนักหลังส่งท่านดยุก ขณะไปพักที่คฤหาสน์ของนาง หมอประจำตระกูลสั่งห้ามเคลื่อนย้าย และห้ามเยี่ยมเพราะกลัวติดต่อ จะส่งตัวไปหอปรุงทันทีที่หายดี
ส่วนในขบวนเกวียนเสบียงท้ายสุดของกองทัพ มีเด็กหนุ่มผอมบางคนหนึ่ง สวมหมวกผ้าคลุมผมจนมิด ใบหน้าเปื้อนเขม่าดำ กำลังปอกหัวหอมอยู่กับพ่อครัวอ้วนท้วนชื่อลุงหมี
"เอ็งปอกหอมเร็วดีนะไอ้หนู" ลุงหมีชม "เคยทำงานครัวมาก่อนเรอะ"
"เคยช่วยป้าขายของในตลาดขอรับ" เด็กหนุ่มตอบด้วยเสียงที่จงใจทำให้ต่ำลง
"ตลาดไหนวะ"
"ตลาดล่างขอรับ"
"อ้อ ตลาดที่เขาว่ามีปีศาจแมวไปหลอกท่านดยุกน่ะเรอะ" ลุงหมีหัวเราะลั่น
เด็กหนุ่มปอกหัวหอมแรงขึ้นจนเกือบปาดนิ้วตัวเอง
◇◇◇
ลลินรอดอยู่ได้สองวัน
ในเย็นวันที่สอง ขณะที่เธอกำลังแบกหม้อซุปไปส่งที่กระโจมบัญชาการตามคำสั่งลุงหมี เธอเดินชนกับใครบางคนที่หน้ากระโจม หม้อเกือบหลุดมือ แต่มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้ามันไว้ได้ทัน
"ระวัง..."
เสียงนั้นหยุดลงกลางประโยค
ลลินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใต้ปีกหมวกผ้า ดวงตาสีเทาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น
"สวัสดีขอรับท่านแม่ทัพ" ลลินพูดด้วยเสียงต่ำ "ซุปฟักทองขอรับ"
ภูมิที่เดินตามหลังดยุกมาหยุดกึก แล้วหันหลังเดินกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว ผิวปากเป็นเพลงที่ไม่มีใครรู้จัก
◇◇◇
"เจ้า..." ดยุกพูด เดินวนไปมาในกระโจมเหมือนเสือในกรง "เจ้ารู้ไหมว่าทำอะไรลงไป"
"รู้เจ้าค่ะ" ลลินนั่งอยู่บนหีบไม้ เช็ดเขม่าออกจากหน้า "ฉันหนีออกจากเมืองหลวง หลบหนีการคุ้มครองตามพระราชโองการ และปลอมตัวเข้ามาในกองทัพ ถ้ามีคนรู้ ฉันโดนข้อหาหนักแน่ๆ"
"แล้วปริยา..."
"ท่านหญิงปริยาเสนอเองเจ้าค่ะ นางบอกว่านางเบื่อการเป็นคนดีแล้ว อยากลองโกหกหอปรุงหลวงดูสักครั้ง" ลลินยิ้ม "ภูมิช่วยจัดการเรื่องลุงหมี ส่วนป้าบุษเป็นคนเย็บหมวกนี่ให้"
ดยุกหยุดเดิน หันมามองเธอ "ภูมิรู้"
"ภูมิรู้ตั้งแต่ต้นเจ้าค่ะ"
"ภูมิ!" เสียงตะโกนของดยุกดังทะลุผ้ากระโจมออกไป
เสียงผิวปากด้านนอกหยุดลง ตามด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งหนีไปไกล
ลลินหัวเราะจนต้องกอดท้อง ดยุกมองเธอด้วยสีหน้าที่ผสมกันระหว่างความโกรธ ความห่วง และอะไรบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้
แล้วจู่ๆ เขาก็ก้าวเข้ามา คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ จับมือทั้งสองข้างของเธอไว้
"เจ้าโง่มาก" เขาพูดเสียงแหบ
"ฉันรู้"
"ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าระหว่างทาง..."
"ก็ยังดีกว่าอยู่ในมือของนางเจ้าค่ะ" ลลินพูดเบาๆ "อีกอย่าง ตามสัญญาข้อสาม ท่านต้องคุ้มครองฉัน ท่านจะคุ้มครองฉันได้ยังไงถ้าอยู่ห่างกันเป็นร้อยลี้"
ดยุกก้มหน้าลง หน้าผากของเขาเกือบแตะหลังมือของเธอ ลลินรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่สั่นนิดๆ
"ข้าดีใจ" เขาพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ข้าไม่ควรดีใจ แต่ข้าดีใจที่เจ้ามา"
◇◇◇
ขบวนทัพเดินทางขึ้นเหนืออีกเจ็ดวัน อากาศหนาวขึ้นทุกวัน ทุ่งหญ้าเขียวกลายเป็นป่าสน แล้วป่าสนก็เริ่มมีหิมะเกาะตามกิ่ง จนในที่สุดทุกอย่างรอบตัวก็กลายเป็นสีขาว
ลลินไม่เคยเห็นหิมะมาก่อนในชีวิต
อย่างน้อยก็ไม่เคยเห็นเท่าที่จำได้
เธอยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะที่ร่วงลงมาจากฟ้า มันละลายบนฝ่ามือเย็นเฉียบ และมีกลิ่น กลิ่นที่เธอรู้จักดีกว่ากลิ่นใดในโลก
"หิมะ" เธอกระซิบ "มันมีกลิ่นเหมือนริบบิ้นของฉัน"
ดยุกที่ขี่ม้าอยู่ข้างเธอไม่ได้พูดอะไร แต่เขาถอดผ้าพันคอขนสัตว์ของตัวเองมาพันรอบคอเธออีกชั้น
คืนหนึ่งระหว่างทาง อุณหภูมิลดต่ำจนน้ำในหม้อของลุงหมีแข็งเป็นน้ำแข็ง ลลินนอนขดอยู่ในกระโจมครัวท่ามกลางกระสอบข้าวและหัวหอม ห่มผ้าสามชั้นแต่ฟันก็ยังกระทบกันดังกึกๆ
ผ้ากระโจมถูกเปิดออกกลางดึก ดยุกยืนอยู่ตรงนั้น ถือเสื้อคลุมขนสัตว์ผืนใหญ่
"มา" เขาพูดสั้นๆ
"ทหารจะเห็นนะเจ้าคะ"
"ทหารทุกคนหลับหมดแล้ว ยกเว้นยามที่ภูมิเลือกเอง" เขาตอบ "และถ้ามีใครเห็น ข้าจะบอกว่าคนทำครัวของข้าต้องอุ่นพอจะตื่นมาต้มซุปพรุ่งนี้"
ในกระโจมบัญชาการ มีเตาถ่านเล็กๆ ที่ส่งไออุ่นไปทั่ว ดยุกปูผ้าขนสัตว์ให้เธอนอนข้างเตา ส่วนตัวเองนั่งพิงหีบไม้อยู่อีกฝั่ง ห่างกันพอดี ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป เหมือนบนหลังคาคฤหาสน์
"เล่าเรื่องท่านแม่ให้ฟังได้ไหมเจ้าคะ" ลลินถามในความมืด
"ข้าจำได้ไม่มาก" เขาตอบ "นางร้องเพลงเพี้ยน นางชอบปลูกดอกไม้ที่ไม่มีวันขึ้นในหิมะ และนางเรียกข้าว่าลูกหมี"
ลลินหัวเราะคิก "ลูกหมี"
"ถ้าเจ้าบอกภูมิ ข้าจะส่งเจ้ากลับเมืองหลวงพรุ่งนี้"
"ฉันจะไม่บอกเจ้าค่ะ ท่านลูกหมี"
เธอได้ยินเขาถอนหายใจยาวในความมืด และสาบานได้ว่าเสียงนั้นมีรอยยิ้มปนอยู่
◇◇◇
กองโจรภูเขาที่ถูกรายงานว่าบุกปล้นหมู่บ้าน ไม่มีอยู่จริง เมื่อทัพมาถึงชายแดน หมู่บ้านทั้งสามแห่งยังสงบสุขดี ชาวบ้านงุนงงว่าทำไมแม่ทัพถึงยกทัพมาเต็มกำลัง
"รายงานเท็จ" ภูมิสรุป "นางแค่ต้องการแยกท่านดยุกออกจากเมืองหลวง"
"แยกข้าออกจากลลิน" ดยุกแก้
ทั้งสามมองหน้ากัน และไม่มีใครต้องพูดว่านางในที่นี้หมายถึงใคร
"ในเมื่อเรามาถึงที่นี่แล้ว" ลลินพูดขึ้น มองไปยังยอดเขาที่ขาวโพลนทางตะวันตก "หมู่บ้านเชิงผาอยู่ห่างจากที่นี่เท่าไหร่เจ้าคะ"
◇◇◇
หมู่บ้านเชิงผาไม่เหลืออะไรแล้ว
เมื่อทั้งสามเดินทางไปถึงในบ่ายวันรุ่งขึ้น สิ่งที่รอพวกเขาอยู่มีเพียงซากบ้านเรือนที่ถูกหิมะปกคลุมจนแทบมองไม่ออก เสาไม้ไหม้เกรียมยื่นออกมาจากกองหิมะเหมือนกระดูกของสัตว์ใหญ่ ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงลม มีแค่ความเงียบที่หนักอึ้งจนหูอื้อ
ลลินเดินช้าๆ ไปตามสิ่งที่เคยเป็นถนนกลางหมู่บ้าน
เธอไม่ได้จำอะไรได้ ไม่ได้จำถนน ไม่ได้จำบ้าน ไม่ได้จำหน้าใคร
แต่ร่างกายของเธอจำได้
ขาของเธอเลี้ยวซ้ายตรงต้นสนที่ตายแล้วโดยไม่ต้องคิด เดินขึ้นเนินเล็กๆ ไปทางบ้านหลังใหญ่ที่สุดที่เหลือแค่ผนังหินครึ่งเดียว ภาพแวบหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เสียงผู้หญิงร้องเพลงกล่อม มือที่หอมกลิ่นดอกไม้ลูบผมเธอ คำพูดแว่วๆ ว่า "ดอกจันทร์ของแม่"
ลลินหยุดชะงัก น้ำตาไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว
"ลลิน" ดยุกเรียก มาหยุดอยู่ข้างเธอ
"ที่นี่เจ้าค่ะ" เธอกระซิบ "ที่นี่เป็นบ้านของฉัน"
ข้างในซากบ้าน หิมะทับถมหนาเกือบถึงเข่า ลลินคุกเข่าลงกลางห้องที่เคยเป็นห้องครัว ใช้มือเปล่าโกยหิมะออก ดยุกกับภูมิช่วยกันโกยโดยไม่ต้องถาม
ใต้หิมะคือพื้นไม้ไหม้ดำ และใต้ซากโต๊ะไม้ที่ล้มทับอยู่ คือแผ่นไม้สี่เหลี่ยมที่มีห่วงเหล็กขึ้นสนิมติดอยู่ตรงกลาง
ประตูกล
"ท่านบอกว่าเจอเด็กผู้หญิงซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ" ลลินพูดเสียงสั่น หันไปมองดยุก "ไม่ใช่ใต้โต๊ะเจ้าค่ะ ฉันซ่อนอยู่ในนี้ แล้วคงคลานออกมาตอนได้ยินเสียงท่าน"
ดยุกจับห่วงเหล็ก ดึงขึ้นสุดแรง บานพับที่ขึ้นสนิมส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงก้องไปทั่วหุบเขา
ใต้นั้นเป็นห้องใต้ดินเล็กๆ ไม่ลึก ไม่กว้าง พอให้เด็กคนหนึ่งซ่อนตัวได้ ตรงมุมห้องมีหีบไม้ขนาดเล็กวางอยู่ ไฟไม่ได้ลามลงมาถึง ฝุ่นหนาเกาะอยู่บนฝาหีบ
และบนฝาหีบนั้น สลักเป็นรูปดอกไม้ห้ากลีบ ฝังด้วยเงินที่ยังคงเปล่งประกายแม้ผ่านมาสิบสองปี
