ตอนที่ 15
สมุดของแม่
หีบไม่ได้ล็อก
ลลินยกฝาขึ้นด้วยมือที่สั่นจนต้องใช้สองมือ ข้างในมีของไม่กี่ชิ้น ผ้าห่อเด็กสีครีมที่ปักลายดอกไม้สีเงินตรงมุม ตุ๊กตาผ้ารูปกระต่ายที่หูข้างหนึ่งขาดไป ขวดน้ำหอมเปล่าสามใบ และสมุดปกผ้าสีน้ำเงินหม่นเล่มหนึ่ง มัดไว้ด้วยเชือกไหมสีเงิน
เธอหยิบตุ๊กตากระต่ายขึ้นมาก่อน มันมีกลิ่นฝุ่น กลิ่นไม้ และกลิ่นเด็ก กลิ่นนมกับแป้งที่ซึมลึกจนแม้สิบสองปีก็ยังไม่จางหมด
"ของฉันเอง" เธอพูด แล้วกอดมันไว้แนบอกเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ
ดยุกนั่งลงข้างเธอบนพื้นห้องใต้ดินที่เย็นเฉียบ ไม่พูดอะไร แค่อยู่ตรงนั้น ภูมิยืนเฝ้าอยู่ข้างบน คอยดูต้นทาง
ลลินวางตุ๊กตาลง แล้วแกะเชือกไหมที่มัดสมุดออก
หน้าแรก ลายมือเรียบร้อย ปลายตวัดสวยงาม เขียนด้วยหมึกที่ผสมผงเงินจนตัวอักษรระยิบระยับในแสงตะเกียง
สมุดของจันทร์เพ็ญแห่งตระกูลบุปผาจันทร์ สำหรับลูกสาวของแม่ เมื่อลูกโตพอจะอ่าน
ลลินกลั้นสะอื้นไว้ไม่อยู่
"จันทร์เพ็ญ" เธอพูดชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับกลัวมันจะแตก "แม่ของฉันชื่อจันทร์เพ็ญ"
◇◇◇
สมุดเล่มนั้นเหมือนจดหมายยาวที่แม่เขียนถึงลูก
หน้าแรกๆ เป็นเรื่องธรรมดาที่ทำให้ลลินทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ ลูกพูดคำแรกว่า "หอม" แทนที่จะเป็น "แม่" ลูกชอบแอบกินน้ำผึ้งในห้องปรุงจนท้องเสีย ลูกกลัวฟ้าร้องแต่ไม่กลัวหมาป่า ลูกดึงหางแมวของยายเพื่อนบ้านจนโดนข่วน
แล้วหน้าถัดๆ ไปก็เริ่มเป็นสิ่งที่แม่อยากให้ลูกรู้
ตระกูลบุปผาจันทร์ไม่ใช่ตระกูลนักปรุงธรรมดา คนในสายเลือดนี้เกิดมาพร้อมพรที่เรียกว่าจมูกจันทร์ ได้กลิ่นอารมณ์ ได้กลิ่นคำโกหก และได้กลิ่นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจคน
แต่พรที่แท้จริงของตระกูลไม่ใช่สิ่งนั้น
ลูกรัก วิชาที่ตระกูลเราเก็บรักษามาหลายร้อยปีคือวิชาคืนกลิ่น มันคือสิ่งตรงข้ามกับวิชาขโมยกลิ่น เมื่อกลิ่นวิญญาณของใครถูกพรากไป หากยังมีกลิ่นตัวจริงหลงเหลืออยู่ แม้จะอยู่ในขวดของขโมยก็ตาม คนในสายเลือดเราสามารถนำมันกลับคืนสู่เจ้าของได้
วิชานี้คือเหตุผลที่บรรพบุรุษของเราช่วยกันเผาตำราขโมยกลิ่นทั้งหมดเมื่อร้อยปีก่อน และคือเหตุผลที่ตระกูลเราต้องซ่อนตัวอยู่ที่ชายแดนไกลโพ้นแห่งนี้ เพราะคนที่อยากขโมยกลิ่น ย่อมไม่อยากให้มีคนที่คืนกลิ่นได้
ลลินเงยหน้าขึ้นมองดยุก ดวงตาของทั้งสองสบกันในความเงียบ
"มีวิธี" เธอกระซิบ "คีรินทร์ มีวิธีคืนกลิ่นให้ท่านจริงๆ"
ดยุกไม่ตอบ แต่มือที่วางอยู่บนเข่าของเขากำแน่น
◇◇◇
หน้าต่อๆ มาเป็นวิธีการปรุง ลลินอ่านมันอย่างตะกละตะกลามเหมือนคนหิวโหย ส่วนผสมแต่ละอย่าง ข้างขึ้นข้างแรมที่ต้องใช้ วิธีวางเจตนา และสิ่งสำคัญที่สุด
กลิ่นตัวจริงของเจ้าของ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปใด เศษผ้า เส้นผม หรือขวดของขโมย ต้องนำมาไว้ตรงหน้า และผู้คืนต้องใช้กลิ่นวิญญาณของตัวเองเป็นสะพาน
หน้าถัดไปเป็นคำอธิบายเรื่องราคาของวิชานี้ แต่หมึกบนหน้านั้นถูกน้ำซึมจนเลอะเลือนไปครึ่งหน้า ลลินอ่านออกแค่คำว่า "ราคา" "สะพาน" และ "อย่าลืมว่า" กับอีกหลายคำที่ขาดหาย
เธอจะกลับมาพยายามอ่านมันอีกทีในที่ที่มีแสงสว่างกว่านี้
ที่สำคัญกว่าตอนนี้คือหน้าท้ายๆ ของสมุด ลายมือของแม่เริ่มเร่งรีบขึ้น ตัวอักษรเอียงและขาดๆ หายๆ
นางกลับมาแล้ว
เมื่อยี่สิบปีก่อน นางถูกขับออกจากตระกูลเพราะแอบฝึกวิชาขโมยกลิ่นจากตำราที่หลงเหลือ ผู้อาวุโสสั่งให้นางสาบานว่าจะไม่กลับมาอีก นางสาบาน แล้วหายไป
แต่เมื่อเดือนที่แล้ว แม่ได้ยินข่าวจากพ่อค้าที่ผ่านมาว่า มีหญิงคนหนึ่งเพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยมหาปรุงในเมืองหลวง นางงดงามไม่แก่ และมีกลิ่นลิลลี่ขาวติดตัวตลอดเวลา
ลลินรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลลงไปตามกระดูกสันหลัง
ลิลลี่ขาวเป็นดอกไม้ชนิดเดียวที่มีกลิ่นหนาพอจะกลบกลิ่นอารมณ์ได้ทั้งหมด หากแช่ด้วยมนตร์อย่างถูกวิธี คนที่สวมกลิ่นนี้จะไม่มีใครอ่านใจได้ แม้แต่จมูกจันทร์ นางรู้ดีว่าต้องซ่อนตัวจากเราอย่างไร เพราะนางเคยเป็นหนึ่งในพวกเรา
ถัดจากนั้นมีหน้าหนึ่งที่ถูกฉีกออกไป เหลือแค่ขอบกระดาษขาดวิ่นติดอยู่กับสันสมุด ราวกับแม่เขียนบางอย่างลงไป แล้วเปลี่ยนใจ ฉีกมันทิ้ง
หน้าสุดท้ายเขียนด้วยลายมือที่สั่นเทาที่สุด
ลูกรัก ถ้าลูกได้อ่านสมุดเล่มนี้ แปลว่าแม่ไม่ได้อยู่กับลูกแล้ว
คืนนี้แม่ได้กลิ่นลิลลี่ลอยมาจากตีนเขา แม่จะซ่อนลูกไว้ในห้องใต้ดิน แม่จะผูกริบบิ้นเส้นนี้ไว้ที่ข้อมือลูก มันปักด้วยด้ายเงินจันทร์ ด้ายที่ตระกูลเราทอขึ้นเพื่อเก็บกลิ่นที่รักไม่ให้จาง ถ้าลูกได้พบใครสักคนที่ทำให้ลูกปลอดภัย กลิ่นของเขาจะติดอยู่บนริบบิ้นนี้ไปตลอดกาล
อย่ากลัวนะดอกจันทร์ของแม่ จมูกของลูกจะพาลูกไปหาคนที่ใช่ และพาลูกหนีจากคนที่ไม่ใช่
แม่รักลูก
◇◇◇
ลลินร้องไห้อยู่นานจนจำไม่ได้ว่านานเท่าไหร่
ดยุกไม่ได้บอกให้เธอหยุด ไม่ได้บอกว่าไม่เป็นไร เขาแค่ดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขน ปล่อยให้เธอร้องไห้จนเสื้อคลุมของเขาเปียกชุ่ม มือหนึ่งลูบผมของเธอช้าๆ อย่างงุ่มง่าม เหมือนคนที่ไม่เคยปลอบใครมาก่อน แต่กำลังพยายามอย่างที่สุด
"ท่านมหาปรุงเศวตา" ลลินพูดในที่สุด เสียงอู้อี้กับอกของเขา "นางเป็นผู้ช่วยมหาปรุงเมื่อสิบสองปีก่อน นางลงนามในคำสั่งล้างตระกูล นางมีกลิ่นลิลลี่ นางปิดกลิ่นอารมณ์ได้ นางเป็นคนที่เคยอยู่ในตระกูลของฉัน"
"และนางคือคนที่ขโมยกลิ่นของข้า" ดยุกพูด เสียงเรียบแต่ข้างใต้นั้นสั่นสะเทือน "ข้าเห็นนางในคืนนั้น ข้าจำได้แล้ว ไม่ทั้งหมด แต่ข้าจำได้ว่าหลังจากวางเจ้าลงที่ลำธาร ข้าหันกลับไป มีผู้หญิงชุดขาวยืนอยู่ในควันไฟ นางยิ้มให้ข้า แล้วยื่นขวดแก้วใบหนึ่งออกมา"
"นางรู้ว่าท่านช่วยฉันไว้"
"นางคงคิดว่าข้าเห็นหน้านาง" เขาพูด "นางไม่ฆ่าข้า เพราะลูกชายดยุกแห่งผาหิมะตายในคืนนั้นจะเป็นเรื่องใหญ่เกินไป นางเลยเอากลิ่นของข้าไปแทน ให้ข้าค่อยๆ ลืม ค่อยๆ ตาย โดยไม่มีใครสงสัย"
ลลินผละออกจากอกเขา เช็ดน้ำตา มองริบบิ้นที่ข้อมือ ริบบิ้นที่แม่ผูกไว้ให้
"แม่บอกว่าวิชาคืนกลิ่นต้องใช้กลิ่นตัวจริง" เธอพูดช้าๆ "กลิ่นบนริบบิ้นน้อยเกินไป แต่ขโมยกลิ่นจะเก็บกลิ่นที่ขโมยไว้ในขวด กลิ่นของท่านยังอยู่ คีรินทร์ มันต้องยังอยู่ในหอปรุงหลวง ที่ไหนสักแห่งในหอคอยสีขาวนั่น"
"ถ้านางยังไม่ได้ใช้มันไป"
"นางไม่ใช้หมดหรอกเจ้าค่ะ" ลลินว่า "ถ้ากลิ่นท่านหมดจากขวด กลิ่นรากของท่านจะหยุดทันที ท่านจะตายไปนานแล้ว แต่ท่านยังอยู่ แปลว่ามันยังอยู่ นางเก็บมันไว้ เหมือนคนเก็บเหรียญทองไว้ในหีบ แล้วหยิบออกมาใช้ทีละนิด"
ดยุกนิ่งไป แล้วพูดเบาๆ "หมอหลวงบอกว่ากลิ่นรากของข้าถูกพยุงด้วยมนตร์บางอย่าง"
"ไม่ใช่มนตร์เจ้าค่ะ" ลลินพูด เสียงแข็งขึ้น "มันคือสายใยระหว่างท่านกับกลิ่นของท่านในขวดนั้น ทุกครั้งที่นางหยิบกลิ่นของท่านไปใช้ สายใยมันก็บางลง ท่านถึงลืมเร็วขึ้นเรื่อยๆ และพอถึงคืนจันทร์เงิน คืนที่มนตร์กลิ่นแรงที่สุดในรอบปี..."
"นางจะใช้ส่วนที่เหลือทั้งหมด" ดยุกพูดต่อให้
ทั้งสองมองหน้ากันในความมืดของห้องใต้ดิน เหลืออีกห้าสิบวัน
◇◇◇
"ท่านดยุก!" เสียงของภูมิดังลงมาจากข้างบน ตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยได้ยิน "ขึ้นมาเร็วขอรับ!"
ทั้งสองปีนขึ้นจากห้องใต้ดิน ลลินกอดสมุดของแม่ไว้แนบอก ตุ๊กตากระต่ายยัดอยู่ในเสื้อ
ข้างนอก ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบเขา ท้องฟ้าเป็นสีแดงเลือดหมู และบนสันเขารอบหมู่บ้าน มีเงาดำนับสิบกำลังเคลื่อนตัวลงมา
พวกมันดูเหมือนหมาป่า แต่ตัวใหญ่กว่า ขนเป็นสีดำสนิทเหมือนควันที่จับตัวเป็นก้อน ดวงตาเรืองแสงสีขาวซีด และเมื่อพวกมันขยับ กลิ่นที่ลอยลงมาตามลมก็ทำให้ลลินรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก
ลิลลี่ขาว ผสมกับกลิ่นของซากศพ
"สุนัขกลิ่น" เธอกระซิบ "มันถูกปรุงขึ้นจากกลิ่นวิญญาณที่ขโมยมา ป้าบุษเคยเล่าว่ามันเป็นแค่นิทาน..."
"นิทานไม่มีฟันขนาดนั้นขอรับ" ภูมิพูด ดาบในมือสั่นเล็กน้อย
ดยุกชักดาบออกจากฝัก ก้าวมายืนขวางหน้าลลิน "พวกมันตามอะไร"
ลลินสูดกลิ่นลม แล้วรู้คำตอบทันที
"ฉันเจ้าค่ะ" เธอตอบ "พวกมันตามกลิ่นของฉัน"
สุนัขกลิ่นตัวที่ใหญ่ที่สุดเงยหน้าขึ้นบนยอดเนิน แล้วหอนยาว
เสียงหอนนั้นไม่ใช่เสียงสัตว์ มันคือเสียงของคนนับสิบที่ร้องไห้พร้อมกัน
