ตอนที่ 16
ถ้ำหิมะ
"ภูมิ กลับไปที่ค่าย เรียกกำลังมา" ดยุกสั่งโดยไม่ละสายตาจากสันเขา
"ข้าไม่ทิ้งท่านขอรับ!"
"เจ้าไม่ได้ทิ้ง เจ้าไปตามคนมาช่วย" ดยุกตอบ "พวกมันไม่สนเจ้า พวกมันต้องการลลิน ไปเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง"
ภูมิกัดฟันแน่น มองเจ้านาย แล้วมองลลิน ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าแล้วควบออกไปทางตะวันออก หิมะกระจายเป็นฝอยตามหลัง
ไม่มีสุนัขกลิ่นตัวไหนไล่ตามเขาไป
"ลลิน" ดยุกพูดเสียงต่ำ "ข้ามีเรื่องจะถาม พวกมันได้กลิ่นข้าไหม"
ลลินนิ่งไป แล้วเข้าใจทันที "ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านไม่มีกลิ่น สำหรับพวกมัน ท่านไม่มีตัวตน"
"ดี" เขาพูด แล้วยิ้ม รอยยิ้มที่ลลินไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยน แต่เป็นรอยยิ้มของแม่ทัพที่เพิ่งพบจุดอ่อนของศัตรู "งั้นคืนนี้ ข้าจะเป็นผี"
◇◇◇
สุนัขกลิ่นบุกลงมาจากสามทิศพร้อมกัน
ลลินยืนพิงผนังหินของบ้านเก่า ในมือกำขวดน้ำหอมที่มีติดตัวทั้งหมด ไม่มีขวดไหนถูกปรุงมาเพื่อสู้กับสัตว์ประหลาด แต่เธอก็จะไม่ยืนนิ่งรอความตาย
สุนัขตัวแรกพุ่งเข้ามา ปากที่เต็มไปด้วยฟันสีดำอ้ากว้าง
แล้วมันก็ขาดเป็นสองท่อน
ดยุกคีรินทร์ปรากฏตัวขึ้นข้างมันราวกับโผล่ออกมาจากอากาศ ดาบเล่มยาวเหวี่ยงเป็นแนวโค้งสีเงิน ร่างของสุนัขกลิ่นแตกกระจายเป็นควันดำ แล้วสลายหายไปในลม ทิ้งไว้แค่กลิ่นลิลลี่จางๆ
ตัวที่สองไม่ทันได้หันมา ตัวที่สามล้มลงก่อนจะรู้ว่าโดนอะไร
พวกมันมองไม่เห็นเขา พวกมันล่าด้วยกลิ่น และชายที่ไม่มีกลิ่นวิญญาณก็เหมือนช่องว่างในโลกของพวกมัน เขาเคลื่อนไหวท่ามกลางฝูงสุนัขเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านป่าสน เงียบ เร็ว และอันตรายถึงชีวิต
ลลินเฝ้ามองด้วยลมหายใจที่ติดขัด นี่คือแม่ทัพแห่งผาหิมะที่คนทั้งเมืองหวาดกลัว ปีศาจน้ำแข็งที่ฆ่าศัตรูโดยหน้าไม่เปลี่ยนสี
แต่สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ปีศาจ
เธอเห็นเด็กชายอายุสิบสามที่วิ่งเข้ากองไฟ
สุนัขกลิ่นตัวหนึ่งพุ่งมาทางเธอ ลลินขว้างขวดน้ำหอมกลิ่นพริกไทยดำกับขิงแก่ใส่หน้ามันเต็มแรง ขวดแตกกระจาย กลิ่นฉุนจัดระเบิดออกมา สุนัขกลิ่นสะบัดหัวร้องโหยหวน ตาบอดจมูกบอดไปชั่วขณะ
ดาบของดยุกตามมาจบมันในพริบตา
"ข้าบอกให้เจ้าหลบอยู่ข้างหลัง" เขาพูด หอบนิดๆ
"ฉันก็หลบอยู่ข้างหลังเจ้าค่ะ" ลลินตอบ "แค่ไม่ได้หลบเฉยๆ"
มุมปากของเขากระตุก แต่ยังไม่ทันจะยิ้ม เสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน
ชายคนหนึ่งในเสื้อคลุมสีเทาซีดยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้หน้ากากผ้า ในมือถือขวดแก้วที่มีควันสีดำหมุนวนอยู่ข้างใน
"น่าประทับใจ" ชายคนนั้นพูด "ท่านมหาปรุงบอกไว้แล้วว่าท่านดยุกเป็นปัญหา แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นปัญหาขนาดนี้"
"เจ้าเป็นใคร" ดยุกถาม
"คนเลี้ยงสุนัข" ชายคนนั้นตอบ แล้วเปิดจุกขวดในมือ "และสุนัขของข้า ไม่จำเป็นต้องได้กลิ่นท่าน แค่ได้กลิ่นนางก็พอ"
ควันสีดำพวยพุ่งออกจากขวด ก่อตัวเป็นสุนัขกลิ่นตัวใหญ่กว่าตัวไหนที่เคยเห็น ใหญ่เท่าม้าศึก มันไม่ได้พุ่งไปที่ดยุก แต่พุ่งตรงไปที่ลลิน
ดยุกไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที
เขากระโจนเข้าขวางระหว่างเธอกับสัตว์ประหลาดตัวนั้น ดาบปักทะลุอกของมัน แต่กรงเล็บสีดำก็ฉีกผ่านไหล่ซ้ายของเขาไปพร้อมกัน เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นลงบนหิมะขาว
"คีรินทร์!"
สุนัขตัวใหญ่สลายเป็นควัน คนเลี้ยงสุนัขสบถ หันหลังวิ่งหนีไปในความมืด ไกลออกไปทางตะวันออก ลลินได้ยินเสียงแตรศึกของกองทัพผาหิมะดังแว่วมา ภูมิกำลังพาคนมา
แต่ดยุกทรุดลงคุกเข่าบนหิมะแล้ว
◇◇◇
พายุหิมะมาเร็วกว่าที่คาด
ลมกรรโชกพัดหิมะเป็นม่านขาวทึบจนมองไม่เห็นอะไร เสียงแตรของกองทัพถูกกลืนหายไปในเสียงลม ลลินพยุงร่างสูงใหญ่ของดยุกฝ่าพายุไปตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งเจอปากถ้ำเล็กๆ ที่เชิงผา
ในถ้ำแห้งและอุ่นกว่าข้างนอก ลลินวางเขาลงพิงผนังหิน ก่อไฟด้วยกิ่งไม้แห้งที่มีคนเคยทิ้งไว้ แล้วฉีกเสื้อคลุมของเขาออกดูแผล
รอยกรงเล็บสามรอยลึกจนเห็นเนื้อแดงเถือก เลือดไหลไม่หยุด และรอบขอบแผลมีรอยดำคล้ำที่กำลังลุกลาม
"พิษกลิ่น" ลลินกระซิบ "มันจะกินกลิ่นวิญญาณ..."
"ข้าไม่มีกลิ่นให้มันกิน" ดยุกพูดเสียงแหบ พยายามยิ้ม "โชคดีไหมล่ะ"
"อย่ามาทำเป็นตลกตอนนี้!"
แต่เขาพูดถูก รอยดำนั้นลามช้ากว่าที่ควรเป็น เพราะไม่มีกลิ่นให้มันยึดเกาะ มันกำลังกัดกินเนื้อแทน ซึ่งช้ากว่า แต่ก็ยังอันตราย
ลลินเทกระเป๋าออกมาทั้งหมด มีน้ำมันกานพลูหนึ่งขวด ผงขมิ้นอีกหนึ่งห่อ ใบสาบเสือแห้ง และน้ำหอมสมานแผลที่ป้าบุษใส่มาให้ก่อนออกเดินทาง ไม่มีอะไรที่ทำมาเพื่อสู้กับพิษกลิ่น
แต่ในสมุดของแม่ มีสูตรหนึ่ง
เธอเปิดสมุดด้วยมือที่เปื้อนเลือด หาหน้าที่ต้องการภายใต้แสงไฟสั่นไหว แล้วเริ่มผสม กานพลูเพื่อฆ่าเชื้อ ขมิ้นเพื่อหยุดเลือด สาบเสือเพื่อดึงพิษ และส่วนผสมสุดท้ายที่แม่เขียนไว้ด้วยตัวหนา
กลิ่นของคนที่ห่วงใยผู้ป่วย
ลลินหลับตา ใส่เจตนาของเธอลงไป ทั้งหมดที่มี ความกลัว ความห่วง และความรู้สึกอีกอย่างที่เธอไม่เคยกล้าเรียกชื่อ
ความเย็นวาบแล่นผ่านอก ลึก และนาน
เมื่อทาขี้ผึ้งลงบนแผล รอยดำก็เริ่มถอยร่นออกไปทีละน้อย เลือดหยุดไหล ใบหน้าที่ซีดขาวของดยุกค่อยๆ มีสีขึ้น
ลลินทรุดตัวลงนั่งข้างเขา หมดแรง
◇◇◇
ดึกแล้ว พายุข้างนอกยังไม่สงบ ไฟในถ้ำเหลือเป็นแค่ถ่านแดงๆ
ลลินนั่งพิงไหล่ข้างที่ไม่บาดเจ็บของเขา ห่มเสื้อคลุมผืนเดียวกัน เพราะมีอยู่แค่ผืนเดียว ไออุ่นจากตัวเขาแผ่มาถึงเธอ ทำให้ความหนาวดูไกลออกไป
"ทำไมท่านถึงกระโดดเข้ามาขวาง" เธอถามเบาๆ "ท่านหลบได้ มันมองไม่เห็นท่านด้วยซ้ำ"
ดยุกเงียบไปนาน นานจนลลินคิดว่าเขาหลับไปแล้ว
"เพราะเมื่อสิบสองปีก่อน ข้าวางเจ้าลงที่ลำธาร แล้วหันหลังกลับไป" เขาตอบในที่สุด "ข้าทิ้งเจ้าไว้คนเดียว ข้าไม่รู้ว่าเจ้ารอดหรือเปล่า ไม่รู้ว่าใครเจอเจ้า ไม่รู้แม้แต่ชื่อเจ้า สิบสองปีที่ข้าลืมเกือบทุกอย่าง ข้ากลับไม่เคยลืมความรู้สึกที่ว่าข้าปล่อยมือจากใครบางคนไป"
เขาหันมามองเธอ ดวงตาสีเทาในแสงถ่านไฟดูอบอุ่นอย่างประหลาด
"ข้าจะไม่ปล่อยมือจากเจ้าอีก ลลิน"
หัวใจของลลินเต้นแรงจนเจ็บ
"ประโยคในสมุด" เธอกระซิบ "ที่ท่านเขียนใหม่ มันเขียนว่าอะไร"
เขามองเธอ ใกล้มาก ใกล้จนเธอเห็นเงาของเปลวไฟในดวงตาของเขา
"ข้าคิดว่าข้ารักนาง" เขาพูด "แต่ข้าเปลี่ยนคำว่าคิดว่าออกแล้ว"
เขาเอนเข้ามาช้าๆ ให้เวลาเธอถอยหนีได้ ถ้าเธอต้องการ
ลลินไม่ได้ถอย
ริมฝีปากของเขาแตะริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบาที่สุด เบาเหมือนเกล็ดหิมะที่ร่วงลงบนกลีบดอกไม้ อุ่นเหมือนไฟในถ้ำ มันไม่ได้ยาวนาน ไม่ได้รุนแรง แต่มันทำให้โลกทั้งใบหยุดนิ่ง
เมื่อเขาผละออก ลลินยังหลับตาอยู่
"ข้าจะจดมันไว้" เขากระซิบ
"ไม่ต้องจดหรอก" เธอตอบ แก้มร้อนผ่าว "ฉันจะจำแทนท่านเอง"
เธอหลับไปบนไหล่ของเขาโดยไม่รู้ตัว ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นช้าๆ สม่ำเสมอ และนั่นเป็นคืนที่เธอหลับสบายที่สุดตั้งแต่มาอยู่ในนครอำพัน
◇◇◇
ลลินตื่นขึ้นมาเพราะความเย็น
ไฟในถ้ำมอดดับไปแล้ว แสงสีขาวของรุ่งเช้าลอดผ่านปากถ้ำเข้ามา พายุสงบลงแล้ว และไหล่ที่เธอพิงอยู่ทั้งคืนก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีก
ดยุกยืนอยู่ที่ปากถ้ำ หันหลังให้เธอ มือหนึ่งจับด้ามดาบ
"คีรินทร์" เธอเรียก ยิ้มออกมาเองโดยไม่ตั้งใจ "แผลเป็นยังไงบ้าง..."
เขาหันกลับมา
และรอยยิ้มของลลินก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
ดวงตาสีเทาคู่นั้นมองเธอด้วยความเย็นชาระมัดระวัง แบบเดียวกับที่ทหารมองคนแปลกหน้าที่อาจเป็นศัตรู
"เจ้าเป็นใคร นางปรุงกลิ่น" เขาถาม "ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่กับเจ้า"
