ตอนที่ 17
ข้าเขียนไว้ว่ารักเจ้า
ลลินเคยคิดว่าสิ่งที่เจ็บที่สุดในโลกคือการถูกคนที่รักเกลียด
เธอคิดผิด
สิ่งที่เจ็บที่สุดคือการถูกคนที่รักมองด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนเธอเป็นแค่ก้อนหินก้อนหนึ่งข้างทาง
"ฉันชื่อลลิน" เธอพูด พยายามบังคับให้เสียงไม่สั่น "ท่านคือดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะ เราอยู่ที่ถ้ำเชิงผา ใกล้หมู่บ้านเชิงผาที่ถูกเผา เมื่อวานเราถูกสุนัขกลิ่นโจมตี ท่านบาดเจ็บที่ไหล่ซ้าย ลองขยับดูสิเจ้าคะ"
ดยุกขมวดคิ้ว ขยับไหล่ซ้าย แล้วชะงักเมื่อความเจ็บแปลบแล่นผ่าน เขาก้มลงมองผ้าพันแผลที่พันไว้อย่างเรียบร้อย
"เจ้าทำแผลให้ข้า"
"ใช่เจ้าค่ะ"
"ทำไม"
ลลินกลืนก้อนแข็งในลำคอ มีคำตอบเป็นร้อยข้อวิ่งวนอยู่ในหัว เพราะท่านเป็นคู่หมั้นของฉัน เพราะท่านช่วยชีวิตฉันไว้สองครั้ง เพราะเมื่อคืนท่านจูบฉัน และบอกว่าจะไม่ปล่อยมือจากฉันอีก
แต่สำหรับเขาในตอนนี้ ไม่มีคำไหนจะฟังดูเป็นความจริงเลย
"ท่านมีสมุดเล่มหนึ่ง" เธอพูดแทน "ปกหนังสีดำ ท่านพกมันไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านในตลอด ท่านเขียนมันทุกคืน และอ่านมันทุกเช้า"
มือของดยุกเลื่อนไปที่อกเสื้อโดยอัตโนมัติ ราวกับร่างกายจำได้ในสิ่งที่สมองลืม เขาดึงสมุดปกดำออกมา จ้องมันนิ่ง
"อ่านเถอะเจ้าค่ะ" ลลินบอก "ฉันจะรออยู่ข้างนอก"
◇◇◇
เธอนั่งอยู่บนก้อนหินหน้าถ้ำ หิมะเมื่อคืนปกคลุมหุบเขาจนขาวโพลนไปหมด แสงแดดยามเช้าสะท้อนจนแสบตา แต่มันก็เป็นข้ออ้างที่ดีสำหรับน้ำตาที่ไหลออกมา
ลลินดึงริบบิ้นออกจากข้อมือ สูดกลิ่นหิมะกับไม้สนบนนั้น แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา
ช่างน่าขัน ตอนนี้เธอมีหิมะอยู่รอบตัวเต็มไปหมด แต่กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุด ยังคงเป็นกลิ่นบนเศษผ้าเก่าๆ เส้นนี้
"ไม่เป็นไร" เธอกระซิบกับตัวเอง เหมือนที่เคยทำในคุกเมื่อหลายสิบวันก่อน "ไม่เป็นไรนะลลิน เขาแค่ลืมชั่วคราว เดี๋ยวก็จำได้ ทุกครั้งก็จำได้"
แต่ทุกครั้งก่อนหน้า มันแค่สิบลมหายใจ ครั้งนี้มันทั้งคืนแล้ว
และเหลืออีกแค่สี่สิบเก้าวัน
◇◇◇
เกือบหนึ่งชั่วยามผ่านไป ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะดังขึ้นข้างหลังเธอ
ลลินไม่ได้หันไปมอง เธอกลัว กลัวว่าจะเห็นสายตาว่างเปล่าคู่นั้นอีก
ดยุกนั่งลงข้างเธอบนก้อนหิน ห่างกันพอประมาณ สมุดปกดำอยู่ในมือเขา เปิดค้างไว้ที่หน้าใดหน้าหนึ่ง
"ข้าอ่านจนจบแล้ว" เขาพูด เสียงแหบพร่า "ทุกหน้าตั้งแต่วันที่เจอเจ้า"
ลลินกำริบบิ้นแน่น
"วันที่หนึ่ง เจ้าบอกว่าข้าไม่มีกลิ่น และเจ้าไม่กลัวข้า" เขาอ่านทีละบรรทัด เสียงช้าๆ "วันที่แปด ข้าชอบขนมครก เจ้าบอกให้จด วันที่ยี่สิบห้า ข้าได้กลิ่นเจ้าเป็นครั้งแรก แสงแดดหลังฝน ส้ม และขนมอุ่นๆ ข้าบอกว่าจะไม่มีวันลืม"
เขาหยุด เสียงสั่น
"ข้าลืม"
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" ลลินพูดเร็ว "ไม่ใช่ความผิดท่าน..."
"วันที่สามสิบหก" เขาอ่านต่อราวกับไม่ได้ยินเธอ "ข้าเต้นรำกับนางในสวนกระจก นางเหยียบเท้าข้าสิบเอ็ดครั้ง ข้านับ ข้าไม่ได้บอกนาง ข้าบอกนางว่าข้าเขียนประโยคใหม่แล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าเขียนว่าอะไร ข้าเป็นคนขี้ขลาด"
ลลินหัวเราะทั้งน้ำตา "สิบเอ็ดครั้งเลยเหรอ ฉันนึกว่าแค่สามสี่ครั้ง"
ดยุกไม่ได้หัวเราะตาม เขาพลิกไปที่หน้าแรกสุดของช่วงเวลาที่มีเธอ วันที่ลงนามสัญญา แล้วยื่นสมุดให้เธอดู
ตรงบรรทัดที่เคยถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสามเส้น ตอนนี้มีข้อความใหม่เขียนไว้ข้างๆ ด้วยลายมือที่ชัดเจนที่สุดในหน้านั้น
ข้ารักนาง
ไม่มีคำว่าคิดว่า ไม่มีคำว่าบางที ไม่มีขีดฆ่า
"ข้าจำเจ้าไม่ได้" ดยุกพูด หันมามองเธอตรงๆ และดวงตาสีเทาคู่นั้นไม่ว่างเปล่าอีกแล้ว มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความสับสน และอะไรบางอย่างที่ลึกกว่าความทรงจำ "ข้าจำเสียงเจ้าไม่ได้ จำหน้าเจ้าไม่ได้ จำไม่ได้ว่าเคยเต้นรำ เคยกินขนมครก หรือเคยได้กลิ่นเจ้า แต่ข้าเขียนไว้ว่ารักเจ้า และข้ารู้จักตัวเองดีพอ ข้าไม่เคยเขียนอะไรที่ไม่จริงลงในสมุดเล่มนี้"
เขาเอื้อมมือมาช้าๆ แตะหลังมือของเธอที่กำริบบิ้นอยู่
"ข้าเชื่อตัวข้าในวันนั้น" เขาพูด "ข้าจะเชื่อตัวข้าในวันนั้น จนกว่าข้าจะจำได้เอง"
ลลินไม่อาจกลั้นอะไรไว้ได้อีกแล้ว เธอร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็ก ดยุกมองเธออย่างงุนงง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร แล้วในที่สุดก็ทำสิ่งเดียวกับที่ตัวเขาในวันก่อนๆ เคยทำ ดึงเธอเข้ามากอดอย่างงุ่มง่าม
"ข้าขอโทษ" เขาพูด "ข้าไม่รู้วิธีปลอบใจคน ในสมุดไม่ได้เขียนไว้"
ลลินหัวเราะออกมาทั้งที่ยังร้องไห้ จนกลายเป็นเสียงประหลาดๆ ที่ทำให้นกบนต้นสนตกใจบินหนี
◇◇◇
เมื่อหยุดร้องไห้ได้ ลลินยื่นริบบิ้นให้เขา
"สูดดูเจ้าค่ะ" เธอบอก "บนนี้มีกลิ่นของท่าน กลิ่นสุดท้ายที่เหลืออยู่ ครั้งก่อนที่ท่านลืมที่ลานน้ำพุ มันช่วยได้"
ดยุกรับริบบิ้นไป ยกขึ้นแนบจมูก หลับตาลง สูดหายใจเข้าช้าๆ
เขาไม่ได้กลิ่นอะไร ลลินรู้ เขาไม่มีจมูกที่รับกลิ่นวิญญาณได้อีกแล้ว แต่บางอย่างในตัวเขา บางอย่างที่ลึกกว่าจมูก กลับจำมันได้ เหมือนนกที่บินกลับรังโดยไม่ต้องมีแผนที่
เขานิ่งไปนาน แล้วลืมตาขึ้น
"ถ้ำ" เขาพูด "ไฟ เจ้าพิงไหล่ข้า เจ้าถามว่าในสมุดเขียนว่าอะไร"
หัวใจของลลินเต้นแรง
"ข้า..." เขาหยุด ขมวดคิ้ว ราวกับกำลังพยายามคว้าภาพที่ลอยอยู่ในหมอก "ข้าจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น แต่มันพร่ามัว เหมือนความฝัน"
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" ลลินยิ้ม แก้มแดงก่ำ "ฉันบอกแล้วว่าจะจำแทนท่านเอง"
"เจ้าบอกข้าตอนไหน"
"ตอนที่ท่านจำไม่ได้นั่นแหละเจ้าค่ะ"
ดยุกมองเธอนิ่ง แล้วเปิดสมุดไปที่หน้าว่างหน้าใหม่ หยิบดินสอถ่านที่พกไว้ขึ้นมา
"เล่าให้ข้าฟัง" เขาพูด "ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ข้าจะจดไว้"
"ทุกอย่างเลยเหรอเจ้าคะ"
"ทุกอย่าง"
ลลินหน้าแดงจนถึงใบหู แต่ก็เริ่มเล่า เธอเล่าเรื่องสุนัขกลิ่น เรื่องคนเลี้ยงสุนัข เรื่องแผลที่ไหล่ เรื่องขี้ผึ้งจากสมุดของแม่ แล้วก็มาถึงเรื่องในถ้ำ
พอเล่ามาถึงตอนที่เขาเอนเข้ามาใกล้ เสียงของเธอเบาลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ
ดยุกหยุดเขียน เงยหน้าขึ้นมองเธอ
"ข้าจูบเจ้า"
"ท่าน... ใช่เจ้าค่ะ"
"แล้วเจ้าว่าอย่างไร"
"ฉันไม่ได้ว่าอะไร ฉัน..." ลลินซุกหน้าลงกับเข่า "ฉันไม่ได้ถอยเจ้าค่ะ"
ความเงียบผ่านไปครู่หนึ่ง แล้วลลินก็ได้ยินเสียงดินสอขีดลงบนกระดาษ เธอแอบเงยหน้ามอง
วันที่ห้าสิบเอ็ด ถ้ำเชิงผา ข้าจูบนาง นางไม่ถอย ข้าจำไม่ได้ แต่นางจำแทนข้า
ข้าเป็นคนที่โชคดีที่สุดในอาณาจักร และโง่ที่สุดด้วย ที่ลืมเรื่องแบบนี้ได้
◇◇◇
ภูมิพบพวกเขาก่อนเที่ยง พร้อมทหารห้าสิบนายที่ค้นหามาทั้งคืน องครักษ์หนุ่มกระโดดลงจากม้าแล้ววิ่งเข้ามากอดเจ้านายแน่นจนดยุกร้องด้วยความเจ็บ
"ข้านึกว่าท่านตายแล้ว! ข้านึกว่าท่านทั้งสองตายแล้ว!" ภูมิสะอื้น จมูกแดงเป็นลูกตำลึง
"ภูมิ" ดยุกพูดเสียงเรียบ "ไหล่"
"ขอโทษขอรับ!" ภูมิผละออก แล้วหันไปกอดลลินแทน "คุณหนู! คุณหนูปลอดภัย!"
ลลินหัวเราะ ตบหลังเขาเบาๆ แล้วสังเกตว่าดยุกกำลังมองภูมิด้วยสายตาประหลาด
"ข้าจำเจ้าได้" ดยุกพูดกับภูมิ "แต่ข้าจำนางไม่ได้"
ภูมิหยุดสะอื้นทันที หันมามองลลิน แล้วมองเจ้านาย ใบหน้าซีดลง
"ครั้งนี้นานแค่ไหนขอรับ"
"ทั้งคืน" ลลินตอบ "และยังไม่กลับมาทั้งหมด"
◇◇◇
ทั้งสามตัดสินใจกลับเมืองหลวงทันที ปล่อยให้กองทัพตั้งค่ายอยู่ที่ชายแดนต่อตามคำสั่ง ส่วนพวกเขาจะเดินทางด้วยม้าเร็ว ใช้เส้นทางลับที่ภูมิรู้จัก
พวกเขามีสมุดของแม่ มีความจริงเกี่ยวกับท่านมหาปรุงเศวตา แต่ไม่มีหลักฐานที่ศาลจะยอมรับ สมุดของผู้หญิงจากตระกูลที่ถูกประกาศว่าเป็นกบฏ ไม่มีน้ำหนักพอจะล้มผู้นำหอปรุงหลวง พวกเขาต้องการขวดกลิ่นที่ถูกขโมย ต้องการพยานที่ยังมีชีวิต ต้องการให้ราชสำนักเห็นกับตา
"และต้องการให้ฝ่าบาทตื่น" ลลินพูด ขณะที่ทั้งสามพักม้าอยู่ริมลำธารในวันที่สามของการเดินทาง "กลิ่นลิลลี่ในตัวพระองค์ ถ้าไม่ล้างออก ไม่ว่าเราจะเอาหลักฐานอะไรไปให้ พระองค์ก็จะเชื่อนางอยู่ดี"
ดยุกพยักหน้า เขาจำเธอได้มากขึ้นทีละนิดตลอดสามวัน ทุกเช้าเขาอ่านสมุด ทุกคืนเขาสูดริบบิ้น และทุกครั้งเศษความทรงจำก็กลับมาทีละชิ้น ไม่ครบ ไม่ชัด แต่มากพอที่จะทำให้เขาเริ่มเรียกเธอว่าลลินโดยไม่ต้องคิด
เสียงกระพือปีกดังขึ้นเหนือหัว
นกพิราบสีขาวตัวหนึ่งร่อนลงมาเกาะที่ไหล่ของภูมิ ที่ขามีกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ผูกอยู่
"นกของน้ำหวาน" ลลินพูด "ฉันให้นางไว้ก่อนออกเดินทาง เผื่อมีเรื่องด่วน"
ภูมิแกะกระบอกออก ดึงกระดาษม้วนเล็กออกมายื่นให้ลลิน
ลายมือของน้ำหวานยุ่งเหยิงเหมือนคนเขียนขณะวิ่ง หมึกเลอะเป็นหย่อมๆ ด้วยรอยหยดน้ำ หรือน้ำตา
ร้านกลิ่นจันทร์ถูกเผาเมื่อคืน ไฟไหม้หมดทั้งร้าน ป้าบุษหายไป ไม่มีศพ ข้าค้นทั่วแล้ว
ในซากร้านมีกลีบลิลลี่ขาวโรยอยู่เต็มพื้น เป็นรูปหัวใจ
กลับมาเร็วๆ ลลิน ข้ากลัว
