ตอนที่ 18
พี่สาวของแม่
ร้านกลิ่นจันทร์ไม่เหลืออะไรแล้ว
ลลินยืนอยู่หน้าซากไม้ไหม้ดำที่เคยเป็นบ้าน ฝนพรำลงมาทั้งเช้า ทำให้เถ้าถ่านกลายเป็นโคลนสีเทา ร้านปลาเค็มข้างๆ ไหม้ไปครึ่งหลัง ร้านตีเหล็กรอดเพราะเป็นหิน ลุงช่างตีเหล็กยืนมองอยู่ไกลๆ ด้วยสายตาเห็นใจ
หลังคาที่รั่วทุกหน้าฝน ไม่ต้องซ่อมแล้ว
เคาน์เตอร์ไม้ที่เธอนั่งห่อขวดน้ำหอมมาเป็นพันๆ ขวด เหลือแค่ขาข้างเดียว
หม้อดินที่ป้าบุษต้มชาขิงทุกเช้า แตกกระจายอยู่กลางกองเถ้า
ลลินไม่ร้องไห้ เธอร้องไห้มามากพอแล้วตลอดทางที่ควบม้ากลับมาสี่วันสี่คืน ตอนนี้ที่เหลืออยู่ในอกมีแค่ความรู้สึกเย็นเฉียบแข็งกระด้าง เหมือนเหล็กที่ถูกจุ่มน้ำหลังจากเผาจนแดง
"กลีบลิลลี่อยู่ตรงนี้" น้ำหวานพูดเสียงสั่น ชี้ไปที่กลางซากร้าน "ข้าเก็บไว้ให้ดู ไม่ให้ใครแตะ"
กลีบดอกไม้สีขาวนับร้อยถูกโรยไว้บนพื้นเป็นรูปหัวใจ แม้ผ่านไฟ ผ่านฝน มันก็ยังขาวสะอาดไร้ที่ติ เพราะถูกแช่ด้วยมนตร์ ราวกับเป็นของขวัญ
ราวกับเป็นจดหมายรัก
"นางต้องการให้ฉันรู้ว่าเป็นนาง" ลลินพูด "นางต้องการให้ฉันไปหา"
ดยุกยืนอยู่ข้างหลังเธอ เสื้อคลุมมีฮู้ดปิดหน้าไว้ เพราะตามทางการแล้ว เขายังอยู่ที่ชายแดนเหนือ การปรากฏตัวในเมืองหลวงโดยไม่ได้รับอนุญาตคือการขัดพระราชโองการ
"เจ้าจะไม่ไปหานางคนเดียว" เขาพูด
"นางคงไม่ให้ฉันพาใครไปด้วยหรอกเจ้าค่ะ"
ลลินพูดยังไม่ทันขาดคำ เด็กชายคนหนึ่งก็วิ่งตรงมาหาเธอ เด็กชายผอมกะหร่องในเสื้อขาดวิ่นที่ลลินจำได้ว่าเป็นเด็กเร่ร่อนในตลาด เขายื่นซองจดหมายสีขาวให้ แล้ววิ่งหนีไปก่อนที่ใครจะทันถาม
ซองนั้นหอมกลิ่นลิลลี่
ลลินเปิดมันออก ข้างในเป็นการ์ดใบเล็ก ลายมือสวยงามเหมือนภาพวาด
ลูกรัก ข้ารู้ว่าเจ้ากลับมาแล้ว ป้าของเจ้าอยู่กับข้า นางปลอดภัย และจะปลอดภัยต่อไป หากเจ้ามาหาข้าที่สวนลิลลี่หลังหอปรุงหลวง พรุ่งนี้ยามเย็น คนเดียว
หากข้าเห็นดยุกของเจ้าแม้แต่เงา ป้าบุษของเจ้าจะลืมว่าเคยเลี้ยงเจ้ามา
◇◇◇
"ไม่"
คราวนี้ทั้งดยุก ภูมิ น้ำหวาน และท่านหญิงปริยาพูดพร้อมกัน
ทั้งห้าคนอยู่ในห้องรับแขกลับของคฤหาสน์สุรเดช ที่ซึ่งท่านหญิงปริยาซ่อนพวกเขาไว้ตั้งแต่กลับมา นางยังคงรักษาข้ออ้างเรื่องไข้หวัดไว้ได้อย่างดี และหอปรุงหลวงก็ส่งคนมาถามอาการทุกสามวัน
"ฉันต้องไป" ลลินพูด "ถ้าไม่ไป ป้าบุษจะ..."
"นางจะจับเจ้าไว้" ท่านหญิงปริยาตัดบท "แล้วเจ้าจะไม่ได้ออกมาอีก"
"ถ้านางอยากจับฉัน นางคงส่งคนมาจับไปแล้ว" ลลินตอบ "นางรู้ว่าฉันกลับมา นางรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน แต่นางเลือกที่จะเชิญ แปลว่านางต้องการอะไรบางอย่างจากฉัน ที่นางเอาไปด้วยกำลังไม่ได้"
ทุกคนเงียบลง
"และถ้าฉันไป" ลลินพูดต่อ "ฉันจะได้เห็นข้างในหอปรุง ได้รู้ว่านางเก็บขวดกลิ่นไว้ที่ไหน ได้รู้ว่านางขังป้าบุษไว้ตรงไหน"
ดยุกที่ยืนพิงหน้าต่างมาตลอด เดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
"ข้าจำเจ้าได้ไม่หมด" เขาพูดเสียงต่ำ "แต่ข้ารู้ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ข้าจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง ทั้งตัวข้าในวันนี้ และตัวข้าในวันที่ข้าจำเจ้าได้ทั้งหมด"
ลลินจับมือเขาไว้ "แล้วท่านจะให้ฉันปล่อยป้าบุษไว้กับนางเหรอเจ้าคะ คนที่เก็บฉันมาจากลำธาร เลี้ยงฉันมาสิบสองปี ไม่เคยถามอะไรเลยสักคำ"
ดยุกไม่ตอบ เพราะเขารู้คำตอบดีเท่ากับเธอ
"ข้าจะรออยู่ข้างนอก" เขาพูดในที่สุด "ใกล้ที่สุดเท่าที่นางจะไม่เห็นข้า"
"นางจะไม่เห็นท่านหรอกเจ้าค่ะ" ลลินยิ้มบางๆ "ท่านเป็นผี จำได้ไหม"
◇◇◇
สวนลิลลี่หลังหอปรุงหลวงไม่ได้ใหญ่ แต่สวยงามจนน่ากลัว
ดอกลิลลี่สีขาวนับพันดอกบานสะพรั่งพร้อมกันทั้งที่ไม่ใช่ฤดูของมัน กลิ่นหอมหนาแน่นจนลลินรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ใต้น้ำ ทางเดินหินอ่อนสีขาวทอดยาวไปยังศาลาเล็กๆ กลางสวน และที่นั่น ท่านมหาปรุงเศวตานั่งรออยู่ ข้างหน้านางมีโต๊ะน้ำชาที่ถูกจัดไว้อย่างประณีตสำหรับสองคน
"มาแล้ว" นางยิ้ม "นั่งก่อนสิลูก ชาจะเย็นหมด"
ลลินไม่ได้นั่ง "ป้าบุษอยู่ที่ไหน"
"ปลอดภัย กินอิ่ม นอนหลับ" ท่านมหาปรุงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนพูดถึงแมวเลี้ยง "นางดื้อมากนะ ป้าของเจ้า ปาถ้วยชาใส่หน้าคนของข้าไปสามคนแล้ว ข้าชักจะชอบนางขึ้นมาแล้วล่ะ"
"ท่านต้องการอะไร"
ท่านมหาปรุงมองเธอนาน แล้วถอนหายใจ วางถ้วยชาลง
"เจ้าเหมือนนางจริงๆ" นางพูด "ตอนที่นางโกรธ นางก็ยืนแบบนี้ คางเชิด ไหล่ตั้ง เหมือนแมวที่พร้อมจะข่วน"
"ใคร"
"จันทร์เพ็ญ" ท่านมหาปรุงตอบ "น้องสาวของข้า"
โลกทั้งใบหยุดหมุน
ลลินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นในหู ดังกว่าเสียงลม ดังกว่าทุกเสียงในสวน
"ท่าน... โกหก"
"เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้โกหก" ท่านมหาปรุงพูด แล้วทำสิ่งที่ลลินไม่เคยเห็นนางทำมาก่อน นางยกมือขึ้น แตะที่ลำคอตัวเอง ตรงที่ซ่อนจี้ห้อยคอสีเงินไว้ใต้เสื้อ แล้วปลดมันออก
ทันทีที่จี้หลุดจากผิวหนัง หน้ากากกลิ่นลิลลี่ก็จางลงไปชั้นหนึ่ง
และเป็นครั้งแรก ที่ลลินได้กลิ่นอารมณ์ของนาง
มันคือกลิ่นของดอกไม้ที่ถูกตัดออกจากต้นแล้วปล่อยให้เหี่ยว ความขมขื่นที่หมักหมมมาหลายสิบปีจนกลายเป็นกลิ่นของน้ำส้มสายชู และใต้สุด ลึกที่สุด มีกลิ่นจางๆ ที่ลลินรู้จักดี เพราะมันเหมือนกลิ่นในตุ๊กตากระต่าย เหมือนกลิ่นในผ้าห่อเด็ก
กลิ่นของตระกูลบุปผาจันทร์
เลือดเดียวกัน
"ชื่อจริงของข้าคือจันทร์ศรี" นางพูด "ข้าเป็นพี่สาวของแม่เจ้า แก่กว่านางเจ็ดปี และข้าคือลูกคนแรกในรอบสามชั่วคนของตระกูล ที่เกิดมาไม่มีจมูกจันทร์"
นางรินชาลงในถ้วยที่สอง แล้วเลื่อนมาตรงหน้าลลิน
"เจ้ารู้ไหมว่ามันเป็นอย่างไร การเกิดมาในตระกูลที่ทุกคนได้กลิ่นหัวใจของกันและกัน ยกเว้นเจ้าคนเดียว" นางพูดช้าๆ "ทุกคนรู้ว่าข้ารู้สึกอย่างไร แต่ข้าไม่เคยรู้ว่าใครรู้สึกอย่างไรกับข้า พ่อแม่รักจันทร์เพ็ญ ผู้อาวุโสรักจันทร์เพ็ญ วิชาคืนกลิ่นถูกสอนให้จันทร์เพ็ญ ส่วนข้า ข้าเป็นแค่พี่สาวที่ไร้ประโยชน์ คนที่ถูกปล่อยให้ดูแลแปลงดอกไม้"
"เลยไปขโมยกลิ่นคนอื่นเหรอ" ลลินพูดเสียงสั่น
"ข้าไปหาวิธีให้ตัวเองมีค่า" ท่านมหาปรุงตอบ ไม่สะทกสะท้าน "และข้าก็หาเจอ ในตำราที่บรรพบุรุษของเราลืมเผา วิชาขโมยกลิ่นไม่ต้องการจมูกจันทร์ ใครก็ใช้ได้ ถ้ากล้าพอ"
"แล้วท่านก็ฆ่าทุกคน ฆ่าน้องสาวตัวเอง"
ใบหน้าของท่านมหาปรุงไม่เปลี่ยน แต่กลิ่นน้ำส้มสายชูของนางสั่นไหวชั่วขณะ เหมือนผิวน้ำที่ถูกหยดน้ำตาหยดหนึ่งตกใส่
"ข้าให้โอกาสนางแล้ว" นางพูดเสียงเบาลง "ข้ากลับไปหานาง ขอให้นางสอนวิชาคืนกลิ่นให้ข้า แค่นั้น แต่นางปฏิเสธ นางบอกว่าข้าจะใช้มันในทางที่ผิด นางพูดถูก ข้าจะใช้มัน แต่ไม่ใช่ทางที่ผิด ทางที่ถูกต่างหาก"
นางลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดตรงหน้าลลิน ใกล้จนกลิ่นลิลลี่กับน้ำส้มสายชูอบอวลไปทั่ว
"กลิ่นที่ขโมยมาจะเสื่อมลงทุกปี ข้าต้องขโมยใหม่ไม่รู้จบ เพื่อรักษาความเยาว์และพลังไว้" นางพูด "แต่วิชาคืนกลิ่น หากทำย้อนกลับ ในคืนจันทร์เงิน ด้วยเลือดของผู้มีจมูกจันทร์ มันจะผูกกลิ่นทุกกลิ่นที่ข้าครอบครองให้เป็นของข้าตลอดกาล ไม่มีวันเสื่อม ไม่มีวันตาย"
นางยกมือขาวเย็นเฉียบขึ้นแตะแก้มลลิน เหมือนที่ทำในวันแรกที่พบกันในท้องพระโรง
"เลือดของเจ้าคือกุญแจ หลานรัก" นางกระซิบ "ข้าอยากได้มันมาด้วยดี มาเป็นศิษย์ของข้า เป็นทายาทของข้า แล้วเจ้าจะได้ทุกอย่าง ร้านใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมร้อยเท่า ป้าบุษที่ปลอดภัย และไม่มีใครในอาณาจักรจะกล้าแตะต้องเจ้าอีก"
"แล้วถ้าฉันไม่ยอม"
ท่านมหาปรุงเศวตายิ้ม รอยยิ้มที่สวยที่สุดและน่ากลัวที่สุดที่ลลินเคยเห็น
"ข้าก็จะเอามันมาด้วยวิธีอื่น" นางตอบ "และเจ้าจะได้รู้ ว่าทำไมดยุกของเจ้าถึงลืมเจ้าในถ้ำหิมะคืนนั้น"
