ตอนที่ 19
หอพันขวด
ลลินไม่จำว่าตัวเองตอบอะไรออกไป
เธอจำได้แค่ว่าท่านมหาปรุงเศวตา หรือจันทร์ศรี ป้าแท้ๆ ของเธอ หัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ แล้วสวมจี้สีเงินกลับเข้าที่ลำคอ หน้ากากลิลลี่คืนสู่ใบหน้าเหมือนประตูที่ถูกปิดลง
"ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน" นางพูด "คิดให้ดีนะลูก ข้าไม่อยากทำร้ายครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่"
แล้วลลินก็เดินออกมาจากสวนลิลลี่ ขาแข็งทื่อเหมือนไม้ เดินไปเรื่อยๆ ผ่านประตูหลังหอปรุง ผ่านตรอกแคบ จนมีมือหนึ่งคว้าแขนเธอไว้ในเงามืดของกำแพง
"ลลิน"
เธอเงยหน้าขึ้น สบกับดวงตาสีเทาใต้ฮู้ดสีดำ และทันใดนั้นความแข็งทื่อทั้งหมดก็พังทลาย เธอซบหน้าลงกับอกของเขา ตัวสั่นเหมือนลูกนกที่ตกน้ำ
"นางเป็นป้าของฉัน" เธอกระซิบ "นางฆ่าแม่ ฆ่าทุกคน แล้วยังบอกว่าฉันเป็นครอบครัวคนสุดท้ายของนาง"
ดยุกไม่ได้พูดอะไร เขาแค่กอดเธอไว้แน่นขึ้น ยืนอยู่ในเงามืดนั้นจนกระทั่งตัวเธอหยุดสั่น
◇◇◇
"นางบอกว่าท่านลืมฉันในถ้ำเพราะนาง" ลลินพูด เมื่อทุกคนกลับมารวมตัวกันในห้องลับของคฤหาสน์สุรเดช "ฉันคิดว่านางคงดึงกลิ่นของท่านจากขวดออกมาใช้ในคืนนั้น เพื่อเลี้ยงสุนัขกลิ่น ยิ่งนางดึงออกมามาก ท่านก็ยิ่งลืม"
"แปลว่านางควบคุมความทรงจำของข้าได้ตามใจ" ดยุกพูดเสียงเย็น
"ตราบใดที่ขวดยังอยู่ในมือนาง" ลลินพยักหน้า "และถ้านางอยากให้ท่านลืมฉันไปตลอดกาล นางก็แค่ทำแบบนั้นอีกครั้ง"
ห้องเงียบลง ทุกคนเข้าใจตรงกันว่าต้องทำอะไร
"เราต้องเอาขวดของท่านดยุกออกมาจากหอปรุง" ภูมิสรุป "และช่วยป้าบุษออกมาด้วย ภายในสามวัน ก่อนที่นางจะรู้ว่าคุณหนูไม่ยอม"
"หอปรุงมีมนตร์ป้องกันทุกชั้น" ท่านหญิงปริยาเตือน "ทุกประตูมีเครื่องดักกลิ่น ถ้ามีกลิ่นแปลกปลอมผ่านเข้าไป สัญญาณจะดังทันที"
ทุกคนหันไปมองดยุกพร้อมกัน
"ยกเว้นคนที่ไม่มีกลิ่น" ลลินพูด
"ข้าเข้าไปได้" ดยุกพยักหน้า "แต่ข้าไม่รู้ว่าขวดของข้าหน้าตาเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน และข้าอาจลืมว่าเข้าไปทำอะไรระหว่างทาง"
ไม่มีใครหัวเราะ เพราะทุกคนรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องตลก
"ฉันจะเข้าไปด้วย" ลลินพูด
"เจ้ามีกลิ่น เครื่องดักกลิ่นจะ..."
"ไม่ถ้าฉันเข้าไปในฐานะคนที่ได้รับเชิญเจ้าค่ะ" ลลินหันไปมองท่านหญิงปริยา "ท่านหญิง จำได้ไหมว่าหลังการประกวด ท่านได้รับจดหมายเชิญให้เข้าเป็นนักเรียนของหอปรุง ในฐานะผู้ได้อันดับสอง"
ท่านหญิงปริยากะพริบตา "ข้าไม่ได้ตอบรับ ข้าเกลียดที่นั่น"
"แต่จดหมายเชิญยังใช้ได้อยู่ใช่ไหมเจ้าคะ และนักเรียนใหม่มีสิทธิ์พาสาวใช้ส่วนตัวเข้าไปหนึ่งคน"
ท่านหญิงปริยาจ้องลลินอยู่นาน แล้วถอนหายใจยาว
"ข้าเริ่มเสียใจแล้วที่เป็นหนี้เจ้า" นางบ่น แต่กลิ่นกุหลาบของนางในตอนนั้นมีกลิ่นของความตื่นเต้นปนอยู่จางๆ
◇◇◇
คืนที่สองหลังจากการพบกันในสวนลิลลี่ ท่านหญิงปริยาแห่งตระกูลสุรเดชเดินผ่านประตูหน้าของหอปรุงหลวงด้วยความสง่างามของเจ้าหญิง พร้อมจดหมายเชิญในมือ และสาวใช้ผมเปียในชุดสีเทาที่เดินก้มหน้าตามหลัง
เครื่องดักกลิ่นตรงประตู กระดิ่งแก้วที่แขวนอยู่บนกรอบประตูหินอ่อน สั่นเบาๆ เมื่อลลินเดินผ่าน แต่ไม่ได้ดัง จดหมายเชิญที่ประทับตราหอปรุงทำหน้าที่เหมือนกุญแจ บอกมนตร์ว่าผู้มาเยือนได้รับอนุญาต
ลลินกลั้นหายใจจนผ่านประตูไปได้ แล้วจึงหายใจออก
ข้างในหอปรุงงดงามกว่าที่คิด ทุกชั้นมีห้องปรุงที่เรียงรายด้วยขวดแก้วนับร้อย กลิ่นของหัวกลิ่นนับพันชนิดลอยปะปนกัน นักเรียนในชุดสีขาวเดินผ่านไปมาพร้อมตำราในมือ ทุกคนดูมีความสุข ดูภาคภูมิใจที่ได้อยู่ที่นี่
ไม่มีใครในที่นี้รู้ว่าเจ้าของหอคอยแห่งนี้คือใคร
ลลินรู้สึกเจ็บแปลบในอก นี่คือที่ที่เธอเคยฝันจะได้มาเรียนตั้งแต่เด็ก
"เจ้าเป็นอะไร" ท่านหญิงปริยากระซิบ
"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" ลลินตอบ "แค่... กลิ่นเยอะ"
ทั้งสองเดินขึ้นบันไดวนไปเรื่อยๆ แสร้งทำเป็นสำรวจหอปรุงในฐานะนักเรียนใหม่ เมื่อถึงชั้นห้า ทางเดินเริ่มเงียบลง นักเรียนน้อยลง และกลิ่นลิลลี่ก็เข้มข้นขึ้น
ชั้นหกเป็นห้องพักของผู้อาวุโส มีป้ายห้ามเข้า ท่านหญิงปริยาแสร้งทำเป็นหลงทาง และยืนเถียงกับยามประจำชั้นเสียงดังเรื่องห้องน้ำ ขณะที่ลลินแอบลอดผ่านไปตามทางเดินด้านใน
เธอได้กลิ่นมันทันที กลิ่นชาร้อนกับขิง
ป้าบุษ
ห้องสุดท้ายของทางเดินมีประตูเหล็กลงกลอนอยู่ ลลินแนบหูกับประตู ได้ยินเสียงบ่นพึมพำที่คุ้นเคยดังมาจากข้างใน
"...ข้าวต้มจืดชืด ชาก็ไม่มีรสชาติ ที่นี่ไม่มีใครทำกับข้าวเป็นเลยหรือไงนะ..."
ลลินหลับตา กลั้นสะอื้นที่จะหลุดออกมา "ป้า" เธอกระซิบผ่านช่องประตู "ป้าบุษ หนูเอง"
เสียงบ่นหยุดลงทันที
"ลลิน?" เสียงของป้าบุษสั่น "เด็กบ้า มาทำอะไรที่นี่ ข้าไม่ได้สอนเจ้าให้โง่ขนาดนี้"
"ป้าสอนให้หนูทำอะไรก็ทำให้สุดไงจ๊ะ" ลลินตอบ น้ำตาไหลแต่ก็ยิ้ม "รออีกนิดนะป้า หนูต้องไปเอาของอย่างหนึ่งก่อน แล้วจะกลับมา"
"ลลิน ฟังข้าก่อน" ป้าบุษพูดเร็ว "ชั้นบนสุด นางเก็บทุกอย่างไว้ที่ชั้นบนสุด ข้าได้ยินคนของนางคุยกัน แต่ระวัง มีอะไรบางอย่างเฝ้าอยู่"
◇◇◇
บันไดไปชั้นเจ็ดซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือในห้องเก็บตำราเก่า ลลินหามันเจอเพราะกลิ่นลิลลี่ไหลซึมออกมาจากรอยต่อของชั้นไม้ เธอผลักชั้นหนังสือ มันหมุนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นบันไดหินแคบๆ ที่ทอดขึ้นไปในความมืด
ที่ปลายบันได มีเงาหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว
ลลินเกือบกรีดร้อง แต่มือหนึ่งปิดปากเธอไว้ทัน
"ข้าเอง" ดยุกกระซิบ "ข้าปีนขึ้นมาทางกำแพงด้านนอก หน้าต่างชั้นเจ็ดไม่ได้ล็อก นางคงคิดว่าไม่มีใครบ้าพอจะปีนหอสูงเจ็ดชั้น"
"ท่านบ้าจริงๆ" ลลินกระซิบกลับ หัวใจยังเต้นรัว
"ภูมิก็พูดแบบเดียวกัน" เขาตอบ แล้วหันไปเปิดประตูไม้บานหนา "ข้ารอเจ้าก่อนเข้าไป เพราะข้าไม่รู้ว่าต้องหาอะไร"
ประตูเปิดออก
และลลินก็ลืมหายใจ
ห้องโถงทรงกลมที่ยอดหอคอยกว้างใหญ่ราวกับโบสถ์ ผนังทุกด้านตั้งแต่พื้นจรดเพดานโดม เรียงรายไปด้วยชั้นวางที่มีขวดแก้วขนาดเล็กวางเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ นับพัน อาจนับหมื่น แต่ละขวดมีหมอกจางๆ หมุนวนอยู่ข้างใน บางขวดเป็นสีทอง บางขวดสีฟ้า บางขวดสีชมพูอ่อน ทุกขวดเรืองแสงเบาๆ ในความมืด เหมือนดาวที่ถูกจับมาขังไว้
แต่ละขวดมีป้ายเล็กๆ ผูกที่คอ เขียนชื่อคนด้วยลายมือที่สวยเหมือนภาพวาด
ลลินเดินเข้าไปใกล้ชั้นวางที่ใกล้ที่สุด อ่านชื่อบนป้าย
มาลินี วรางกูร
ขวดถัดไป
มะปราง สาวใช้
ถัดไป และถัดไป ชื่อคนที่เธอไม่รู้จัก นับร้อยนับพันชื่อ คนที่ลืม คนที่ตาย คนที่ถูกพรากบางส่วนของวิญญาณไปโดยไม่รู้ตัว
ลลินได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ ดังมาจากขวดเหล่านั้น เสียงหัวเราะของเด็ก เสียงเพลงกล่อม เสียงคนเรียกชื่อใครบางคน เศษความทรงจำของคนนับพันที่ถูกขังไว้ในแก้ว
"หอพันขวด" ดยุกพูดเสียงแหบ
ลลินกลั้นน้ำตาไว้ แล้วหลับตาลง ใช้จมูกจันทร์ของตัวเองค้นหาท่ามกลางกลิ่นนับพัน เธอรู้ว่ากำลังหาอะไร กลิ่นที่เธอสูดมาทั้งชีวิต กลิ่นที่อยู่บนริบบิ้นของแม่
หิมะบนยอดเขา ไม้สนที่เพิ่งถูกผ่า
เธอเดินตามกลิ่นนั้นไปช้าๆ ผ่านชั้นวางแถวแล้วแถวเล่า ขึ้นบันไดเหล็กวนที่พาไปสู่ชั้นลอยด้านบน จนกระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้าแท่นหินอ่อนกลางห้องที่มีขวดเพียงสองใบวางอยู่ในตู้แก้ว แยกจากขวดอื่นทั้งหมด ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุด
ขวดแรกเป็นสีทองขุ่น ป้ายเขียนว่า ธราธิป
ขวดที่สองเป็นสีเงินใสดั่งแสงจันทร์ หมอกข้างในเคลื่อนไหวช้าๆ เหมือนเกล็ดหิมะที่ร่วงลงในคืนไร้ลม เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งขวด
ป้ายเขียนว่า คีรินทร์ เชิงผา
"เจอแล้ว" ลลินกระซิบ
ดยุกก้าวเข้ามายืนข้างเธอ จ้องขวดนั้นราวกับต้องมนตร์ มือของเขายกขึ้นแตะกระจกตู้
"ข้ารู้สึก..." เขาพูดเสียงสั่น "ข้ารู้สึกเหมือนมันเรียกข้า"
"เพราะมันคือท่านไงเจ้าคะ" ลลินว่า แล้วล้วงเข็มกับลวดเส้นเล็กที่ภูมิสอนวิธีใช้ออกมาจากผม เริ่มงัดกุญแจตู้แก้ว
กุญแจลั่นเปิดในครั้งที่สาม
ลลินเอื้อมมือไปหยิบขวดสีเงินออกมา มันอุ่นในฝ่ามืออย่างประหลาด และกลิ่นหิมะกับไม้สนก็ลอยขึ้นมาเข้มข้นกว่าบนริบบิ้นเป็นพันเท่า
"เราไปกันเถอะ" ดยุกพูด "ไปช่วยป้าบุษ แล้ว..."
เสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านล่างของห้องโถง ช้าๆ เป็นจังหวะ
ลลินแข็งค้าง
"ข้าบอกแล้วว่าเจ้าเหมือนแม่" เสียงหวานใสดังก้องไปทั่วโดม "จันทร์เพ็ญก็ชอบหยิบของที่ไม่ใช่ของตัวเองแบบนี้"
ท่านมหาปรุงเศวตายืนอยู่ที่ประตูทางเข้า ชุดสีขาวของนางเรืองแสงในความมืด ข้างหลังนางคือท่านหญิงปริยาที่ถูกคนชุดเทาสองคนจับแขนไว้ ปากถูกปิดด้วยผ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและขอโทษ
และรอบตัวนาง เงาสีดำนับสิบกำลังก่อตัวขึ้นจากควัน ดวงตาสีขาวซีดเปิดขึ้นทีละคู่
สุนัขกลิ่น
