ตอนที่ 20
ขวดเปล่า
"วางมันลง ลูกรัก" ท่านมหาปรุงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เหมือนแม่ที่บอกให้ลูกวางมีดคม "แล้วข้าจะลืมว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น"
ลลินกำขวดสีเงินแน่น ถอยหลังจนชนกับราวเหล็กของชั้นลอย
"ปล่อยท่านหญิงปริยา" เธอพูด
"นางเป็นคนโกหกหอปรุงหลวงเรื่องไข้หวัด" ท่านมหาปรุงตอบ "คนโกหกต้องได้รับโทษ เจ้าไม่คิดอย่างนั้นหรือ คนที่จมูกไวขนาดได้กลิ่นคำโกหก"
"แล้วโทษของคนที่ฆ่าทั้งหมู่บ้านล่ะ"
รอยยิ้มของท่านมหาปรุงแข็งค้างไปชั่วขณะ
ลลินใช้จังหวะนั้นเหลือบมองไปรอบตัว ดยุกไม่อยู่ข้างเธอแล้ว เขาหายไปตั้งแต่เสียงปรบมือแรกดังขึ้น หายไปในความมืดระหว่างชั้นวางขวดเหมือนที่เขาทำในหมู่บ้านเชิงผา
ท่านมหาปรุงไม่ได้มองหาเขา นางไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ สำหรับนาง สำหรับสุนัขของนาง และสำหรับเครื่องดักกลิ่นทุกตัวในหอคอย ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะไม่มีตัวตน
"ขวดนั้นไม่มีประโยชน์กับเจ้าหรอก" ท่านมหาปรุงพูดต่อ ก้าวเข้ามาช้าๆ "เจ้าไม่รู้วิธีคืนกลิ่น จันทร์เพ็ญตายก่อนจะทันสอนเจ้า และถ้าเจ้าเปิดจุกโดยไม่ทำพิธี กลิ่นข้างในจะระเหยหายไปในอากาศ ดยุกของเจ้าจะตายทันที"
"ฉันไม่จำเป็นต้องเปิดมันตอนนี้"
"แต่เจ้าจำเป็นต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน" ท่านมหาปรุงยิ้ม แล้วยกมือขึ้น "และนั่นคือสิ่งที่เจ้าทำไม่ได้"
สุนัขกลิ่นทั้งฝูงพุ่งขึ้นบันไดวนพร้อมกัน
◇◇◇
สุนัขตัวแรกขาดสองท่อนก่อนจะถึงขั้นที่สาม
ตัวที่สองกระเด็นตกจากราวบันได แตกกระจายเป็นควันกลางอากาศ
ตัวที่สามหันมามองด้วยความงุนงง แล้วสลายหายไปโดยไม่รู้ว่าโดนอะไร
ท่านมหาปรุงเศวตาหยุดชะงัก ดวงตาสีดำกวาดมองไปทั่วห้องโถง "ใคร"
ไม่มีคำตอบ มีแค่ประกายดาบสีเงินที่วาบขึ้นในความมืดอีกครั้ง และสุนัขกลิ่นอีกสองตัวก็หายไป
คนชุดเทาที่จับท่านหญิงปริยาไว้หันไปมองด้วยความตกใจ ท่านหญิงปริยาใช้จังหวะนั้นกระทืบเท้าลงบนเท้าของคนทางซ้ายสุดแรง แล้วกระแทกศอกเข้าที่ท้องของคนทางขวา ก่อนจะวิ่งหนีไปหลบหลังชั้นวางขวด
ลลินอ้าปากค้าง ท่านหญิงปริยาที่เป็นแบบนี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
"พี่ชายข้าชอบแกล้ง ข้าเลยต้องเรียนวิธีป้องกันตัว" ท่านหญิงปริยาตะโกนข้ามห้องมา ขณะดึงผ้าปิดปากออก "อย่ามองข้าแบบนั้น!"
ท่านมหาปรุงหันขวับไปทางลลิน ใบหน้างดงามตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เจ้าพาใครมา!"
"ผีเจ้าค่ะ" ลลินตอบ
แล้วดยุกก็ปรากฏตัวขึ้นข้างเธอบนชั้นลอย ดาบในมือยังมีควันดำลอยอ้อยอิ่ง ใบหน้าไร้ความรู้สึก
ท่านมหาปรุงจ้องเขาอยู่นาน แล้วหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้หวานใสอีกแล้ว มันแหบพร่าและขมขื่น
"แน่นอน" นางพูด "เด็กชายที่ไม่มีกลิ่น ข้าสร้างเจ้าขึ้นมาเองกับมือ แล้วเจ้าก็กลับมาเป็นหนามยอกอกข้าตลอดสิบสองปี"
"เจ้าไม่ได้สร้างข้า" ดยุกพูดเสียงเย็น "เจ้าแค่ขโมยของที่ไม่ใช่ของเจ้า"
เขาคว้าข้อมือลลิน แล้วกระโดดข้ามราวชั้นลอยลงไปข้างล่าง ทั้งสองลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวลกว่าที่ลลินคาด เพราะเขารองรับน้ำหนักของเธอไว้ทั้งหมด
"ปริยา! ทางหน้าต่าง!" ดยุกตะโกน
"ป้าบุษ!" ลลินร้อง "ป้าบุษยังอยู่ชั้นหก!"
"ภูมิไปช่วยแล้ว" ดยุกตอบ ลากเธอวิ่งไปทางหน้าต่างบานใหญ่ด้านตะวันออก "เขาปีนตามข้าขึ้นมา"
ข้างหลังพวกเขา ท่านมหาปรุงเศวตากรีดร้องสั่งการ สุนัขกลิ่นชุดใหม่ก่อตัวขึ้นจากขวดบนชั้นวางที่ถูกเปิดออกทีละใบ ลลินเห็นแล้วใจหาย นางใช้กลิ่นของคนที่ถูกขโมยมาสร้างพวกมัน ทุกตัวที่ถูกฆ่า คือเศษวิญญาณของใครสักคนที่หายไปตลอดกาล
ที่หน้าต่าง มีเชือกเส้นหนาผูกไว้กับขอบหิน ทอดยาวลงไปในความมืดเจ็ดชั้น
"ข้าไม่ปีน!" ท่านหญิงปริยาประกาศ
"งั้นอยู่ที่นี่" ดยุกตอบ
ท่านหญิงปริยาคว้าเชือกแล้วเริ่มไต่ลงไปทันที พร้อมกับสบถคำที่ไม่ควรออกจากปากท่านหญิงชั้นสูง
◇◇◇
ทั้งหมดไปรวมตัวกันที่ตรอกหลังหอปรุงในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ภูมิแบกป้าบุษไว้บนหลัง หญิงชราหน้าซีดแต่ยังมีแรงตีหัวองครักษ์หนุ่มทุกครั้งที่เขาวิ่งสะดุด
"ป้า!" ลลินโผเข้ากอด
"เด็กบ้า" ป้าบุษพูด แต่กอดตอบแน่นจนลลินหายใจไม่ออก "เด็กบ้าที่สุดในโลก"
พวกเขาไม่มีเวลาดีใจนาน เสียงหอนของสุนัขกลิ่นดังมาจากยอดหอคอย ทั้งกลุ่มวิ่งหนีไปตามตรอกซอกซอยที่ลลินรู้จักดีกว่าใคร จนถึงห้องใต้ดินลับในโกดังเก่าที่น้ำหวานเตรียมไว้
เมื่อปิดประตูลงกลอนแล้ว ทุกคนก็ทรุดลงนั่งกับพื้น หอบหายใจ
ลลินควักขวดสีเงินออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะไม้กลางห้อง แสงตะเกียงสะท้อนบนผิวแก้ว หมอกสีเงินข้างในหมุนวนช้าๆ
ทุกคนมองมันในความเงียบ
"นั่นคือ..." น้ำหวานกระซิบ
"กลิ่นวิญญาณของท่านดยุก" ลลินตอบ "ส่วนที่ถูกขโมยไปเมื่อสิบสองปีก่อน"
ดยุกยื่นมือออกไปแตะขวดอย่างแผ่วเบา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสแก้ว หมอกข้างในก็เคลื่อนไหวเร็วขึ้น รวมตัวกันไปทางนิ้วของเขา ราวกับสุนัขที่จำเจ้าของได้
"มันรู้จักท่าน" ป้าบุษพูดเบาๆ
แต่ลลินกลับไม่ได้ยิ้ม เธอเพ่งมองขวดใกล้ขึ้น และหัวใจก็ค่อยๆ จมลง
"ทำไม" เธอพูด "ทำไมมันเหลือน้อยขนาดนี้"
ในหอพันขวด ภายใต้แสงสลัว เธอคิดว่ามันเหลือเกือบครึ่ง แต่ตอนนี้ ภายใต้แสงตะเกียง เธอเห็นชัดว่าหมอกสีเงินเหลืออยู่แค่ก้นขวด ไม่ถึงหนึ่งในสี่ และที่ผนังด้านในของแก้ว มีคราบจางๆ เป็นวงๆ บอกระดับที่มันเคยอยู่ คราบแรกเกือบถึงคอขวด คราบที่สองต่ำลงมา คราบที่สามต่ำลงไปอีก เหมือนวงปีของต้นไม้ที่นับปีย้อนหลัง
"นางใช้มันไปแล้ว" ป้าบุษพูด เสียงแผ่วลง "ทีละน้อยตลอดสิบสองปี"
"เพื่ออะไร" ภูมิถาม
ลลินหลับตา สูดกลิ่นจากจุกขวดที่ปิดสนิทอย่างระมัดระวัง ใต้กลิ่นหิมะกับไม้สน มีกลิ่นลิลลี่ขาวซึมอยู่ลึกๆ
"เพื่อความเยาว์ของนาง" เธอพูด "กลิ่นของคนหนุ่มสาวทำให้ขโมยดูหนุ่มสาวตาม นางดื่มกลิ่นของท่านทุกปี และกลิ่นของคนอื่นอีกนับพัน"
ห้องเงียบลง
"ยังพอไหม" ดยุกถาม เสียงเรียบจนน่ากลัว "สิ่งที่เหลืออยู่ พอจะคืนให้ข้าได้ไหม"
ลลินอยากโกหก อยากบอกว่าพอ อยากเห็นเขายิ้ม แต่เธอรู้ว่าเขาไม่มีจมูกที่จะจับคำโกหกของเธอได้ และนั่นยิ่งทำให้เธอโกหกไม่ได้
"ฉันไม่รู้เจ้าค่ะ" เธอตอบตามจริง "สมุดของแม่บอกว่าวิชาคืนกลิ่นต้องใช้กลิ่นตัวจริงเป็นเชื้อ ยิ่งมีเชื้อมาก ยิ่งคืนได้มาก ถ้าเหลือแค่นี้ ท่านอาจได้กลิ่นคืน แต่ความทรงจำ... อาจกลับมาไม่หมด"
ดยุกมองขวดนั้นอยู่นาน แล้วพยักหน้าช้าๆ
"ถ้าข้าได้ความทรงจำคืนแค่ส่วนเดียว" เขาพูด "ข้าขอให้มันเป็นส่วนที่มีเจ้า"
ลลินกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
◇◇◇
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนตื่นขึ้นเพราะเสียงกลองดังสนั่นไปทั่วเมือง
ภูมิออกไปสืบข่าว แล้ววิ่งกลับมาด้วยใบหน้าซีดขาว
"ประกาศราชโองการขอรับ" เขาพูดหอบ "ท่านมหาปรุงเศวตาเข้าเฝ้าฝ่าบาทเมื่อเช้ามืด รายงานว่ามีคนร้ายบุกเข้าหอปรุงหลวงเมื่อคืน ขโมยสมบัติของราชสำนักไป ทำร้ายนักเรียน และมีพยานเห็นตัวคนร้ายชัดเจน"
"ใคร" น้ำหวานถาม แม้ทุกคนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
"ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะ" ภูมิตอบ "ผู้ละทิ้งหน้าที่ที่ชายแดน กลับเข้าเมืองหลวงโดยไม่ได้รับอนุญาต และบุกรุกหอปรุงหลวง ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้จับกุมในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน ใครให้ที่พักพิงจะมีความผิดเท่ากัน"
ทั้งห้องนิ่งเงียบ
"และอีกเรื่องขอรับ" ภูมิพูดต่อ เสียงสั่น "ทหารหลวงล้อมคฤหาสน์สุรเดชไว้แล้ว พวกเขาจับท่านเจ้าคุณสุรเดชพี่ชายของท่านหญิงปริยาไปสอบสวน และกำลังค้นทุกบ้านในตลาดล่าง บ้านต่อบ้าน"
ท่านหญิงปริยายกมือปิดปาก น้ำหวานคว้าแขนลลินไว้แน่น ป้าบุษหลับตาลง
ดยุกคีรินทร์ลุกขึ้นยืน หยิบดาบที่พิงผนังไว้ขึ้นมา แล้ววางมันลงบนโต๊ะ ข้างขวดสีเงิน
"ข้าจะไปมอบตัว" เขาพูด
