ตอนที่ 21

คนที่จำเสียงเธอได้

"ไม่!"

ลลินลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้ม "ท่านไปไม่ได้ ถ้าท่านไป นางจะ..."

"ถ้าข้าไม่ไป ทหารจะค้นทุกบ้านในตลาดล่าง" ดยุกพูดเสียงเรียบ "พวกเขาจะพังประตูบ้านยายแดงที่ขายขนมครก บ้านลุงเปี๊ยกที่ขายลูกชิ้น บ้านน้ำหวาน ทุกคนที่เคยยิ้มให้เจ้า ข้าจะไม่ให้เมืองนี้เจ็บเพราะข้า"

"แต่ท่าน..."

"และพวกเขาจะจับพี่ชายของปริยาไว้จนกว่าจะได้ตัวข้า" เขาพูดต่อ หันไปมองท่านหญิงปริยาที่ยืนตัวแข็ง "เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่มีน้องสาวที่กล้าหาญเกินไป"

ท่านหญิงปริยาสะอื้นออกมาเบาๆ ทั้งที่พยายามกลั้น

ลลินจับแขนเสื้อเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย "นางจะฆ่าท่าน"

"นางจะไม่ฆ่าข้าตอนนี้" ดยุกตอบ "ข้าเป็นดยุก การประหารดยุกต้องผ่านสภาขุนนาง ต้องใช้เวลา และระหว่างนั้น เจ้าจะมีเวลาหาทางทำลายนาง"

เขาวางมือลงบนมือของเธอที่จับแขนเสื้ออยู่ ค่อยๆ แกะนิ้วของเธอออกทีละนิ้ว อย่างอ่อนโยนที่สุด

"เจ้าเก็บขวดนี้ไว้" เขาพูด ยื่นขวดสีเงินให้เธอ "อย่าให้นางได้มันคืนไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"แล้วถ้าท่านลืมฉันในคุกล่ะ" ลลินถามเสียงสั่น

ดยุกมองเธออยู่นาน แล้วยิ้ม รอยยิ้มที่เศร้าที่สุดที่เธอเคยเห็น

"ข้าเขียนไว้แล้ว" เขาตอบ "ข้าจะอ่านมันทุกเช้า"

◇◇◇

สามสิบวันผ่านไปเหมือนสามสิบปี

ดยุกคีรินทร์ถูกคุมขังอยู่ในหอคอยหินของคุกหลวง ข้อหากบฏถูกส่งให้สภาขุนนางพิจารณา และตามที่เขาคาดไว้ มันดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ขุนนางครึ่งหนึ่งไม่เชื่อว่าแม่ทัพผู้ปกป้องชายแดนมาสิบปีจะเป็นกบฏ อีกครึ่งหนึ่งไม่กล้าขัดหอปรุงหลวง

ทหารเลิกค้นตลาดล่าง พี่ชายของท่านหญิงปริยาถูกปล่อยตัว ทุกคนปลอดภัย ยกเว้นคนที่ยอมแลก

ลลินแทบไม่ได้นอน เธอนั่งอ่านสมุดของแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนจำได้ทุกตัวอักษร ทดลองสูตรคืนกลิ่นกับเศษผ้าที่มีกลิ่นคนอื่น ทดลองกับดอกไม้ที่เหี่ยว กับขนมปังที่หมดกลิ่น ทุกครั้งที่ปรุงเธอรู้สึกถึงความเย็นวาบในอกที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ จนป้าบุษต้องบังคับให้เธอหยุด

"เจ้าใช้กลิ่นตัวเองมากเกินไป" หญิงชราดุ "ถ้ายังทำแบบนี้ต่อ เจ้าจะเป็นคนที่ลืมเสียเอง"

ลลินรู้ แต่เธอหยุดไม่ได้

หน้าที่เลอะเลือนในสมุดของแม่ หน้าที่พูดถึงราคาของวิชาคืนกลิ่น เธอยังอ่านไม่ออก น้ำที่ซึมเข้ามาเมื่อสิบสองปีก่อนทำให้หมึกเงินละลายปนกันจนเป็นแค่คราบสีเทา

และทุกวันที่ผ่านไป ข่าวจากคุกหลวงก็แย่ลงเรื่อยๆ

"ท่านดยุกไม่รู้จักผู้คุมคนเดิมที่ส่งอาหารให้ทุกวัน" ภูมิรายงานในวันที่สิบ เขาติดสินบนผู้คุมคนหนึ่งให้ส่งข่าวออกมา

"ท่านดยุกถามว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสามครั้งในหนึ่งวัน" ในวันที่สิบห้า

"ท่านดยุกนั่งอ่านสมุดทั้งวัน แต่พออ่านจบ ก็เริ่มอ่านใหม่จากหน้าแรก เหมือนไม่เคยอ่านมาก่อน" ในวันที่ยี่สิบห้า

ลลินฟังทุกรายงานด้วยใบหน้านิ่ง แล้วกลับเข้าห้องปรุง ทำงานต่อ

จนกระทั่งคืนที่สามสิบ น้ำหวานพบเธอฟุบหลับอยู่บนโต๊ะปรุง มือยังกำขวดสีเงินไว้แน่น แก้มเปื้อนคราบน้ำตาที่แห้งไปแล้ว

◇◇◇

ความช่วยเหลือมาจากที่ที่ไม่มีใครคาดคิด

ท่านเจ้าคุณวรางกูร พี่ชายของท่านหญิงมาลินีผู้ล่วงลับ มาเคาะประตูโกดังเก่าในตลาดล่างในเช้าวันที่สามสิบเอ็ด เขาไม่ได้พาทหารมา มาคนเดียว ในชุดไว้ทุกข์สีดำที่ยังไม่ได้ถอด

"ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่" เขาพูดกับลลิน "ข้าให้คนตามเจ้ามาตั้งแต่วันที่ศาล เพราะข้าอยากรู้ความจริง"

ลลินยืนขวางประตู ไม่ยอมให้เขาเข้า "แล้วท่านได้รู้หรือยังเจ้าคะ"

"ข้าได้รู้ว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่ทำให้น้องสาวข้าพูดได้อีกครั้งก่อนตาย" เขาตอบ "ข้าได้รู้ว่าหอปรุงหลวงส่งครีมทามือมาให้นาง ข้าได้รู้ว่ามะปรางตายด้วยกลิ่นลิลลี่ที่ปาก และข้าได้รู้ว่าดยุกคีรินทร์มอบตัวเพื่อไม่ให้ตลาดล่างเดือดร้อน"

เขาหยุด กลิ่นเหล็กร้อนในตัวเขาไม่มีความโกรธอีกแล้ว เหลือแต่ความมุ่งมั่น

"ข้าเป็นเสนาบดีกรมราชทัณฑ์" เขาพูด "ข้าพาเจ้าเข้าไปพบเขาได้"

◇◇◇

หอคอยคุกหลวงสูงและหนาวเหน็บ แม้อยู่กลางเมืองที่อากาศอบอุ่น ลลินเดินขึ้นบันไดวนตามหลังท่านเจ้าคุณ สวมชุดผู้ช่วยหมอที่ยืมมา ในมือถือตะกร้ายาที่ป้าบุษจัดให้ ข้างในซ่อนสมุดของแม่ไว้ใต้ผ้า

ห้องขังของดยุกอยู่ชั้นบนสุด กว้างกว่าห้องขังทั่วไป มีหน้าต่างบานเล็กที่มองเห็นท้องฟ้า มีเตียงไม้ มีโต๊ะ และมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะนั้น ก้มหน้าอ่านสมุดปกดำ

เขาผอมลง ผมยาวหลุดลุ่ยไม่ได้รวบ หนวดเคราขึ้นเขียวครึ้ม แต่แผ่นหลังยังตรงเหมือนเดิม เหมือนทหารที่ไม่ยอมก้มหัวแม้อยู่ในคุก

"ข้าจะรออยู่ข้างนอก" ท่านเจ้าคุณกระซิบ "เจ้ามีเวลาครึ่งชั่วยาม"

ประตูเหล็กเปิดออก ลลินก้าวเข้าไป

ดยุกเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทามองเธอด้วยความสงสัยสุภาพ แบบที่คนมองหมอที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

"หมอคนใหม่หรือ" เขาถาม "ข้าไม่ได้ป่วย ข้าแค่ลืมเก่ง"

ลลินยิ้ม ทั้งที่หัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆ

"ฉันไม่ใช่หมอเจ้าค่ะ" เธอตอบ วางตะกร้าลงบนพื้น แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา "ฉันชื่อลลิน"

เขานิ่งไป แล้วก้มลงมองสมุดในมือ พลิกไปมาอย่างรวดเร็ว หาบางอย่าง

"ลลิน" เขาพึมพำ "ลลิน... ชื่อนี้อยู่ในสมุดข้าทุกหน้า ข้าอ่านมันมาทั้งวัน ข้ารู้ว่านางสำคัญ ข้ารู้ว่าข้า..." เขาหยุด เงยหน้ามองเธอใหม่ "เจ้าคือนาง"

"ฉันคือนางเจ้าค่ะ"

"ข้าขอโทษ" เขาพูดเสียงแหบ "ข้าอ่านเรื่องของเจ้าทุกวัน แต่พอวางสมุดลง ข้าก็จำหน้าเจ้าไม่ได้ เหมือนจับน้ำด้วยมือเปล่า"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" ลลินพูด "ฉันบอกไว้แล้วว่าจะจำแทนท่าน"

แล้วเธอก็ทำสิ่งที่วางแผนไว้ตลอดทางที่เดินขึ้นบันได เธอหยิบสมุดปกดำจากมือเขาอย่างแผ่วเบา เปิดไปที่หน้าแรกที่เขียนถึงเธอ แล้วเริ่มอ่านออกเสียง

"วันนี้ ลงนามสัญญากับลลินแห่งร้านกลิ่นจันทร์ ผมสีน้ำตาลอ่อน ตาสีน้ำผึ้ง มีไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้าย ส่วนสูงประมาณไหล่ข้า พูดเร็ว กล้าเถียง ไม่กลัวข้า"

เธออ่านต่อไปเรื่อยๆ เรื่องขนมเปี๊ยะสามชิ้น เรื่องถุงนิทราดำในหมอน เรื่องตลาดล่างกับแกงจืดของป้าบุษ เรื่องหลังคาใต้ดาว เรื่องดอกนิลจันทราที่บานตอนเที่ยงคืน

ดยุกฟังโดยไม่ขัด ไม่ขยับ ราวกับกลัวว่าถ้าขยับแม้แต่นิด ทุกอย่างจะแตกสลาย

เมื่อลลินอ่านมาถึงวันที่ยี่สิบห้า วันที่เขาได้กลิ่นเธอเป็นครั้งแรก เสียงของเธอสั่นจนต้องหยุด

และในความเงียบนั้น ดยุกพูดขึ้น

"ข้าเคยได้ยินเสียงนี้"

ลลินเงยหน้าขึ้น

"ข้าจำหน้าเจ้าไม่ได้" เขาพูดช้าๆ ดวงตาจับจ้องเธออย่างไม่ละสายตา "แต่ข้าจำเสียงเจ้าได้ เสียงที่บอกให้ข้าหายใจ หายใจเข้าช้าๆ ไม่ต้องจำอะไรทั้งนั้น แค่หายใจตามฉัน ข้าได้ยินมันในความฝันทุกคืน ข้าไม่รู้ว่าเป็นเสียงใคร ข้าคิดว่าเป็นเสียงแม่ แต่แม่ข้าตายตั้งแต่ข้าห้าขวบ"

น้ำตาของลลินไหลลงอาบแก้ม

"ที่ลานน้ำพุ" เธอกระซิบ "ฉันพูดแบบนั้นที่ลานน้ำพุ ตอนที่ท่านลืมครั้งแรกต่อหน้าฉัน"

ดยุกยื่นมือข้ามโต๊ะมา ปาดน้ำตาบนแก้มเธอด้วยนิ้วโป้ง เหมือนที่เคยทำในรถม้าคืนนั้น ทั้งที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยทำ

"ความทรงจำหายไป" เขาพูด "แต่บางอย่างยังอยู่ ข้าว่าหัวใจมันจำเก่งกว่าหัว"

ลลินกุมมือเขาไว้แนบแก้ม ร้องไห้เงียบๆ ทั้งที่ยิ้ม

◇◇◇

ครึ่งชั่วยามผ่านไปเร็วเกินไป ท่านเจ้าคุณวรางกูรเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง

ลลินลุกขึ้น ส่งสมุดคืนให้เขา

"ฉันจะกลับมา" เธอสัญญา "และครั้งหน้า ฉันจะพาท่านออกไปจากที่นี่"

"เจ้าจะทำอย่างไร"

"ฉันจะปลุกฝ่าบาท" ลลินตอบ "นางควบคุมพระองค์ด้วยกลิ่นลิลลี่มาหลายปี ถ้าฉันล้างมันออกได้ ฝ่าบาทจะเห็นความจริง และนางจะไม่มีใครคุ้มกะลาหัวอีก"

ดยุกพยักหน้า แล้วพูดบางอย่างที่ทำให้ลลินหยุดชะงักที่ประตู

"ลลิน" เขาเรียก "ในสมุดเขียนว่าข้ารักเจ้า ข้าอ่านมันวันละสิบรอบ ทุกรอบ ข้าก็เชื่อมันมากขึ้น ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้ไว้ ถ้าวันหนึ่งข้าลืมแม้กระทั่งเสียงเจ้า"

ลลินไม่ได้หันกลับไป เพราะถ้าหันกลับไป เธอจะไม่มีวันเดินออกจากห้องนี้ได้อีก

"ฉันรู้อยู่แล้วเจ้าค่ะ" เธอตอบ เสียงสั่น "และฉันก็รักท่าน"

ประตูเหล็กปิดลงข้างหลังเธอ

◇◇◇

ท่านเจ้าคุณวรางกูรเดินลงบันไดมาด้วยกันกับลลินในความเงียบ จนกระทั่งถึงชั้นล่างสุด เขาหยุดเดิน หันมามองเธอด้วยสีหน้าลำบากใจ

"ข้ามีเรื่องต้องบอก" เขาพูด "เรื่องที่ข้าเพิ่งรู้เมื่อเช้านี้ จากที่ประชุมเสนาบดี"

ลลินรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่เริ่มคืบคลานขึ้นมาตามสันหลัง

"ท่านมหาปรุงเศวตาถวายฎีกาต่อฝ่าบาท ให้ใช้คืนจันทร์เงินที่จะมาถึงอีกเก้าวัน จัดเทศกาลใหญ่ที่ลานกลางเมือง" ท่านเจ้าคุณพูดช้าๆ "นางบอกว่าจะจุดกระถางมหาธูป เพื่อปัดเป่าความชั่วร้ายและความทรยศออกจากอาณาจักร"

"แล้ว..."

"และนางขอให้มีการลงโทษผู้ทรยศต่อหน้าประชาชน ในคืนเดียวกัน เป็นส่วนหนึ่งของพิธี" ท่านเจ้าคุณกลืนน้ำลาย "ฝ่าบาททรงอนุมัติแล้ว ไม่ผ่านสภาขุนนาง ใช้พระราชอำนาจพิเศษ"

"ผู้ทรยศคนไหน" ลลินถาม แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว

ท่านเจ้าคุณมองเธอด้วยสายตาเห็นใจ

"ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะ" เขาตอบ "จะถูกประหารกลางลานเมือง ในคืนจันทร์เงิน"

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น