ตอนที่ 22

กษัตริย์หุ่นเชิด

"นางเลือกคืนจันทร์เงินเพราะมันคือคืนเดียวกับที่กลิ่นรากของคีรินทร์จะหมดอยู่แล้ว" ลลินพูด เดินวนไปมาในห้องใต้ดินโกดังเก่าเหมือนเสือในกรง "ถ้าเขาตายเอง นางกลัวคนจะสงสัย แต่ถ้าเขาตายบนลานประหาร ทุกคนจะเชื่อว่าเป็นการลงโทษคนทรยศ ไม่มีใครถามอะไรอีก"

"และนางจะได้แสดงให้ทุกคนเห็นว่าใครคือผู้มีอำนาจตัวจริง" ท่านหญิงปริยาเสริม "ข้ารู้จักขุนนางพวกนั้นดี ถ้าเห็นแม่ทัพผาหิมะถูกประหารเพราะขัดใจหอปรุงหลวง จะไม่มีใครกล้าหายใจแรงอีกเลย"

"แล้วกระถางมหาธูปล่ะขอรับ" ภูมิถาม "เทศกาลจันทร์เงินจัดทุกปีก็จริง แต่ไม่เคยมีการจุดกระถางมหาธูปมาเป็นร้อยปีแล้ว ข้าไม่เคยเห็นมันด้วยซ้ำ"

ป้าบุษที่นั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้อง ยกถ้วยชาขิงขึ้นจิบช้าๆ แล้ววางลง

"ข้าเคยเห็นภาพวาดของมัน" นางพูด "ในตำราเก่าที่แม่ข้าเก็บไว้ กระถางมหาธูปถูกสร้างขึ้นเมื่อสามร้อยปีก่อน ในยุคที่วิชาขโมยกลิ่นยังรุ่งเรือง มันถูกใช้ในสงคราม จุดขึ้นกลางเมืองของศัตรู แล้วดูดกลิ่นวิญญาณของทุกคนในรัศมีหนึ่งลี้เข้าไปในตัวมัน"

ทั้งห้องเงียบกริบ

"นางไม่ได้แค่จะประหารคีรินทร์" ลลินพูดเสียงแผ่ว "นางจะขโมยกลิ่นของทั้งเมือง"

"และด้วยเลือดของเจ้าในคืนจันทร์เงิน" ป้าบุษพูดต่อ "นางจะผูกกลิ่นทั้งหมดนั้นไว้กับตัวนางตลอดกาล"

◇◇◇

แผนของพวกเขาเรียบง่าย และบ้าบิ่น

ปลุกพระเจ้าธราธิปให้ตื่นจากมนตร์ลิลลี่ก่อนคืนจันทร์เงิน ให้พระองค์ยกเลิกการประหาร ยกเลิกพิธี และสั่งจับท่านมหาปรุง ถ้าทำสำเร็จ ทุกอย่างจะจบลงโดยไม่มีใครต้องเจ็บ

ปัญหาคือ จะเข้าใกล้กษัตริย์ได้อย่างไร

"ทุกคืนก่อนบรรทม ฝ่าบาทจะเสด็จไปที่หอสมุดส่วนพระองค์" ท่านหญิงปริยาพูด "ข้ารู้เพราะลูกพี่ลูกน้องข้าเป็นนางกำนัลที่นั่น นางบอกว่าฝ่าบาทชอบอ่านหนังสือคนเดียว ไม่ให้ใครรบกวน ราชองครักษ์จะเฝ้าอยู่หน้าประตูเท่านั้น"

"และหอสมุดมีประตูลับ" ท่านเจ้าคุณวรางกูรเสริม เขากลายเป็นสมาชิกถาวรของกลุ่มไปแล้วตั้งแต่วันที่พาลลินไปคุก "ข้าเคยเป็นราชเลขาของพระบิดาของฝ่าบาท ข้ารู้ทางเดินลับในวังทุกสาย"

ลลินมองไปรอบห้อง มองหน้าทุกคนที่อยู่ที่นี่ ป้าบุษ น้ำหวาน ภูมิ ท่านหญิงปริยา ท่านเจ้าคุณวรางกูร หนึ่งร้อยวันก่อน เธอเป็นแค่แม่ค้าน้ำหอมที่ไม่มีใครเชื่อ ตอนนี้ เธอมีคนที่พร้อมจะเสี่ยงชีวิตไปกับเธอ

ทั้งหมดนี้เพราะชายคนหนึ่งที่มาหาเธอในคุก แล้วบอกว่าเขาเชื่อ

"งั้นพรุ่งนี้คืน" เธอพูด

◇◇◇

บ่ายวันนั้น ป้าบุษสอนลลินในสิ่งที่ไม่มีในตำราเล่มไหน

"ลิลลี่ที่นางใช้ไม่ได้ฆ่ากลิ่นของฝ่าบาท" หญิงชราอธิบาย ขณะบดเปลือกส้มคั่วในครกหิน "มันแค่แทรกรากเข้าไป ทับกลิ่นจริงไว้ข้างใต้ เหมือนวัชพืชที่ขึ้นคลุมแปลงผัก ถ้าเจ้าจะถอนวัชพืช เจ้าต้องรดน้ำให้ผักข้างใต้แข็งแรงพอจะดันตัวขึ้นมาเอง ไม่ใช่กระชากวัชพืชออกจนดินพังหมด"

"รดน้ำด้วยอะไรจ๊ะป้า"

"ด้วยสิ่งที่ทำให้คนคนนั้นเป็นตัวเอง" ป้าบุษตอบ "ความทรงจำที่ดีที่สุดของเขา สิ่งที่เขารักโดยไม่มีใครสั่งให้รัก"

ลลินนิ่งคิดอยู่นาน แล้วนึกถึงหน้าหนึ่งในสมุดปกดำที่เธออ่านให้ดยุกฟังในคุก หน้าที่เขียนไว้ตั้งแต่ปีแรกที่เขาเสียกลิ่น ลายมือยังโย้เย้แบบเด็กหนุ่ม

"ป้าจ๋า" เธอพูด "หนูต้องการขนมครกสามชิ้น จากแผงยายแดง"

ป้าบุษเลิกคิ้ว แล้วยิ้มออกมาช้าๆ เหมือนครูที่เห็นศิษย์ตอบถูกโดยไม่ต้องบอก

◇◇◇

ทางเดินลับในวังหลวงแคบ มืด และเต็มไปด้วยใยแมงมุม ลลินเดินตามหลังท่านเจ้าคุณวรางกูรที่ถือตะเกียงดวงเล็ก ภูมิเดินปิดท้าย มือจับด้ามดาบไว้ตลอดเวลา

"ตรงนี้" ท่านเจ้าคุณกระซิบ หยุดอยู่หน้าผนังไม้ที่มีรูเล็กๆ เจาะไว้ระดับสายตา

ลลินมองผ่านรูนั้น เห็นหอสมุดส่วนพระองค์ที่สว่างด้วยเทียนนับสิบเล่ม พระเจ้าธราธิปประทับอยู่บนเก้าอี้นวมข้างเตาผิง หนังสือเล่มหนึ่งวางคว่ำอยู่บนตัก ดวงตาจ้องมองเปลวไฟอย่างเลื่อนลอย

ราวกับหุ่นที่ถูกวางทิ้งไว้

ท่านเจ้าคุณกดไม้แผ่นหนึ่งบนผนัง ประตูลับเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ลลินก้าวเข้าไปในห้อง

กษัตริย์หนุ่มไม่หันมามอง

"ฝ่าบาทเพคะ" ลลินกระซิบ

พระองค์หันมาช้าๆ ดวงตาเลื่อนลอยมองเธออยู่นาน ก่อนจะมีแววจำได้วูบขึ้นมา

"นางปรุงกลิ่น" พระองค์พูด เสียงเนิบช้าเหมือนคนละเมอ "คู่หมั้นของพี่ชายข้า... ทำไม... เจ้าอยู่ที่นี่..."

"หม่อมฉันมาช่วยพระองค์เพคะ" ลลินพูด คุกเข่าลงข้างเก้าอี้ "ได้โปรดอย่าเรียกองครักษ์ ให้หม่อมฉันทำอะไรบางอย่าง แล้วพระองค์จะเข้าใจทุกอย่าง"

กษัตริย์หนุ่มจ้องเธอ แววตาสับสน กลิ่นของพระองค์ใกล้ๆ แบบนี้ขุ่นมัวยิ่งกว่าในงานเต้นรำ และกลิ่นลิลลี่ที่ชอนไชอยู่ข้างในก็ลึกกว่าเดิม มันแตกรากแผ่กิ่งก้านไปทั่วกลิ่นใจของพระองค์ เหมือนเถาวัลย์ที่รัดต้นไม้ใหญ่จนแทบตาย

"ข้า..." พระองค์พูด "ข้ารู้สึก... เหมือนอยู่ในหมอก... มานานมาก..."

"หม่อมฉันรู้เพคะ" ลลินพูดอ่อนโยน "หม่อมฉันจะพาพระองค์ออกจากหมอกนั้นเอง"

◇◇◇

ลลินไม่ได้ใช้วิชาคืนกลิ่น เธอยังไม่พร้อม และกลิ่นตัวจริงของกษัตริย์ก็ยังถูกขังอยู่ในหอพันขวด สิ่งที่เธอทำได้คือถอนรากของลิลลี่ออก

เธอวางเครื่องมือลงบนพรมหน้าเตาผิง น้ำมันสะระแหน่ที่เย็นจัด ดอกนิลจันทราที่น้ำหวานไปเก็บมาใหม่จากหุบผาหมอกเมื่อคืนข้างขึ้นสิบสี่ค่ำ เปลือกส้มคั่ว และสิ่งสุดท้ายที่ทำให้ภูมิมองด้วยความงุนงง

ขนมครกห่อใบตองสามชิ้น จากแผงยายแดงในตลาดล่าง

"ฝ่าบาทจำได้ไหมเพคะ" ลลินถาม ยื่นขนมครกให้ "ตอนเด็กๆ พระองค์เคยแอบหนีออกจากวังไปกับท่านดยุก ไปกินขนมครกที่ตลาดล่าง"

กษัตริย์หนุ่มขมวดคิ้ว "ข้า... ไม่..."

"ท่านดยุกเขียนไว้ในสมุดเพคะ" ลลินพูด "เขาจำไม่ได้แล้ว แต่เขาเขียนไว้ตั้งแต่ปีแรกที่เสียกลิ่น ตอนที่ยังจำได้ ว่าคืนหนึ่งตอนพระองค์อายุหกขวบ พระองค์ร้องไห้ไม่หยุดเพราะฝันร้าย เขาเลยพาพระองค์ปีนกำแพงวังออกไป ไปกินขนมครกตอนตีสอง แล้วพระองค์ก็หัวเราะจนลืมความกลัว"

นิ้วของกษัตริย์หนุ่มสั่นขณะรับขนมครกไป

"ความทรงจำที่ดีที่สุด คือสิ่งที่ลิลลี่ไม่อาจรัดได้เพคะ" ลลินพูด แล้วหยดน้ำหอมที่ผสมเสร็จลงบนขนมครกนั้น "ได้โปรดสูดมันเพคะ แล้วนึกถึงคืนนั้น"

กษัตริย์หนุ่มยกขนมครกขึ้นมาใกล้จมูก สูดหายใจเข้าช้าๆ

ลลินหลับตา ใส่เจตนาลงไป ไม่ใช่ให้ลืม ไม่ใช่ให้กลัว แต่ให้จำ จำว่าเคยหัวเราะ จำว่ามีคนที่พร้อมจะพาออกจากฝันร้าย จำว่าตัวเองเป็นใคร

ความเย็นวาบแล่นผ่านอกของเธอ แรงจนเธอเกือบล้ม

และในตัวของกษัตริย์หนุ่ม รากของลิลลี่เริ่มคลายตัว ทีละเส้น ทีละเส้น เหมือนเถาวัลย์ที่เหี่ยวแห้งเมื่อถูกแสงแดด กลิ่นขุ่นมัวค่อยๆ ใสขึ้น กลิ่นที่แท้จริงของพระองค์ลอยขึ้นมาจากเบื้องลึก กลิ่นของชาเขียวกับน้ำผึ้ง อ่อนโยน ขี้เล่น และเหงาเล็กน้อย

พระเจ้าธราธิปสะดุ้งเฮือก ราวกับเพิ่งตื่นจากการจมน้ำ ขนมครกหล่นจากพระหัตถ์ ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยเบิกกว้าง แจ่มใส และเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ห้าปี" พระองค์พูด เสียงสั่นเครือ "ห้าปีแล้ว... ข้าจำได้... ทุกคืน นางให้ข้าดื่มชาที่นางชง ทุกเช้านางพ่นน้ำหอมให้ข้า บอกว่าเพื่อความปลอดภัย และทุกครั้ง... ทุกครั้งข้าก็เห็นด้วยกับทุกอย่างที่นางพูด"

พระองค์หันมามองลลิน ใบหน้าซีดขาว

"คีรินทร์" พระองค์พูด "ข้าสั่งประหารพี่ชายข้า"

"ยังไม่สายเพคะ" ลลินพูด "ยังเหลืออีกแปดวัน"

กษัตริย์หนุ่มลุกพรวดขึ้น "ข้าจะออกพระราชโองการ ยกเลิกการประหาร สั่งจับนาง..."

"ฝ่าบาท ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะ" ท่านเจ้าคุณวรางกูรก้าวออกมาจากประตูลับ "ราชองครักษ์ครึ่งหนึ่งได้รับน้ำหอมประจำตัวจากหอปรุงหลวง ข้าเกรงว่าพวกเขาก็ถูกควบคุมเหมือนพระองค์ ถ้าพระองค์ประกาศตอนนี้ นางจะรู้ทันที และนางอาจลงมือก่อน"

กษัตริย์หนุ่มชะงัก ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง กุมพระพักตร์ "แล้วข้าต้องทำอย่างไร"

"ทำเหมือนยังอยู่ในหมอกเพคะ" ลลินตอบ "จนถึงวินาทีสุดท้าย"

◇◇◇

ก่อนที่พวกเขาจะกลับเข้าทางเดินลับ กษัตริย์หนุ่มเรียกลลินไว้

"เจ้ารู้ไหมว่ากระถางมหาธูปถูกขนมาที่ลานกลางเมืองแล้วตั้งแต่เมื่อวาน" พระองค์พูดเสียงต่ำ "นางขอให้ข้าลงนามอนุญาตให้ทหารหอปรุงเฝ้ามันทั้งวันทั้งคืน ข้าลงนามไปแล้ว ข้า... ข้าจำได้ว่านางพูดอะไรบางอย่างตอนข้าลงนาม ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้..."

"นางพูดว่าอะไรเพคะ"

กษัตริย์หนุ่มมองเธอด้วยสายตาหวาดหวั่น

"นางบอกว่า คืนจันทร์เงินปีนี้ ทั้งนครอำพันจะได้หลับฝันดีพร้อมกัน" พระองค์พูด "และจะไม่มีใครต้องตื่นมาเจ็บปวดอีกเลย"

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น