ตอนที่ 23

คำขอแต่งงานที่ไม่มีสัญญา

ป้าบุษเป็นคนอ่านหน้าที่เลอะเลือนนั้นออก

นางไม่ได้มีจมูกจันทร์ ไม่ได้มีเลือดของตระกูลบุปผาจันทร์ แต่นางเป็นนักปรุงมาห้าสิบปี และนางรู้เคล็ดลับเล็กๆ ที่ไม่มีอยู่ในตำราเล่มไหน

"หมึกเงินไม่ได้หายไปไหน มันแค่หลับ" หญิงชราอธิบาย ขณะต้มน้ำผสมขิงแก่กับสารส้มในหม้อดินใบใหม่ที่น้ำหวานซื้อมาให้ "ไอน้ำขิงจะปลุกมันขึ้นมา สารส้มจะดึงคราบน้ำออก ใช้เวลาหน่อย แต่ได้ผล"

ลลินถือสมุดของแม่ไว้เหนือไอน้ำอย่างระมัดระวัง หน้ากระดาษที่เลอะเป็นสีเทาค่อยๆ เปลี่ยนไป คราบหมองจางลง ตัวอักษรสีเงินผุดขึ้นมาทีละคำ ทีละบรรทัด เหมือนดวงดาวที่ปรากฏขึ้นเมื่อฟ้ามืด

ทั้งสองอ่านมันพร้อมกันในแสงตะเกียง

ลูกรัก นี่คือสิ่งที่แม่ต้องบอกลูกอย่างซื่อตรงที่สุด

วิชาคืนกลิ่นไม่ใช่ของฟรี ผู้คืนต้องเป็นสะพาน กลิ่นทุกหยดที่ถูกคืนไป จะไหลผ่านกลิ่นวิญญาณของผู้คืนก่อนจะกลับสู่เจ้าของ และเมื่อมันไหลผ่าน มันจะพาบางส่วนของผู้คืนติดไปด้วย เหมือนสายน้ำที่พัดเอาดินริมตลิ่งไป

หากคืนกลิ่นให้คนเดียว ผู้คืนจะลืมเพียงเล็กน้อย อาจเป็นชื่อดอกไม้สักดอก หรือรสชาติของขนมสักชิ้น

หากคืนกลิ่นให้คนนับร้อย ผู้คืนจะลืมชีวิตไปครึ่งหนึ่ง

หากคืนกลิ่นให้คนนับพัน

แม่ไม่รู้ ไม่เคยมีใครในตระกูลเราทำมาก่อน ผู้อาวุโสเชื่อว่าผู้คืนจะไม่เหลืออะไรเลย ไม่เหลือความทรงจำ ไม่เหลืออารมณ์ ไม่เหลือแม้กระทั่งกลิ่นราก

อย่าลืมว่า ลูกเป็นสะพานได้ แต่ลูกไม่จำเป็นต้องเป็นสะพานให้ทุกคน

◇◇◇

ห้องเงียบงันไปนาน มีแค่เสียงน้ำเดือดปุดๆ ในหม้อดิน

"ไม่" ป้าบุษพูดในที่สุด เสียงแข็งกร้าวอย่างที่ลลินไม่เคยได้ยิน "เจ้าจะไม่ทำ"

"ป้าจ๋า..."

"ข้าเก็บเจ้ามาจากลำธาร ตัวเย็นเฉียบ จำอะไรไม่ได้" ป้าบุษพูด น้ำตาไหลอาบแก้มที่เหี่ยวย่น "ข้าใช้เวลาสิบสองปีทำให้เจ้ามีความทรงจำใหม่ ความทรงจำที่ดี ความทรงจำที่มีข้า มีน้ำหวาน มีตลาด มีร้านของเรา ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทิ้งมันไปอีกครั้ง"

ลลินวางสมุดลง แล้วโอบกอดหญิงชราไว้แน่น ร่างที่เคยดูแข็งแรงเสมอ ตอนนี้เล็กและเปราะบางในอ้อมแขนของเธอ

"ป้าจ๋า ถ้ากระถางมหาธูปถูกจุด ทั้งเมืองจะหลับ" ลลินพูดเสียงสั่น "ยายแดง ลุงเปี๊ยก น้ำหวาน ท่านหญิงปริยา ฝ่าบาท ป้า ทุกคน จะไม่มีใครตื่นอีกเลย และคนเดียวที่หยุดมันได้ คือหนู"

"ข้าไม่สน"

"ป้าสน" ลลินกระซิบ "ป้าสอนหนูเองว่าถ้าจะทำอะไร ทำให้สุด"

ป้าบุษร้องไห้ออกมาเหมือนเด็ก และลลินก็ร้องไห้ไปด้วย ทั้งสองกอดกันอยู่อย่างนั้นข้างหม้อดินที่ส่งไอน้ำขิงหอมกรุ่นไปทั่วห้อง

"สัญญากับป้าอย่างหนึ่ง" ลลินพูดเมื่อเสียงสะอื้นเบาลง "อย่าบอกคีรินทร์"

◇◇◇

แผนการช่วยดยุกออกจากคุกเกิดขึ้นในคืนที่หกก่อนจันทร์เงิน และมันเรียบง่ายจนน่าขัน

พระเจ้าธราธิปลงพระนามในคำสั่งให้ย้ายนักโทษไปสอบสวนครั้งสุดท้ายที่กรมราชทัณฑ์ ภายใต้ความรับผิดชอบของเสนาบดีวรางกูร ไม่มีใครสงสัย เพราะเป็นธรรมเนียมปกติก่อนการประหาร

ในรถม้าที่ปิดม่านมิดชิด ดยุกคีรินทร์ถูกพาออกมา และนักโทษอีกคนในชุดเดียวกัน ฮู้ดคลุมหัวมิด ถูกพากลับเข้าไปในห้องขังแทน

"ทำไมต้องเป็นข้า" ภูมิบ่นขณะสวมเสื้อผ้านักโทษ "ข้าเตี้ยกว่าท่านดยุกตั้งครึ่งหัว"

"เพราะเจ้าเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขานั่งยังไง เดินยังไง และไม่ยอมพูดกับใครยังไง" ลลินตอบ "และก็ใส่รองเท้าเสริมส้นไว้แล้วนี่"

"ข้าเกลียดรองเท้านี้"

"ภูมิ" ดยุกเรียกจากในรถม้า เสียงแหบเพราะไม่ได้พูดมาหลายวัน เขาจำภูมิได้ แม้จะลืมเกือบทุกอย่างอื่น "ขอบใจ"

ภูมิหยุดบ่น หันไปมองเจ้านาย จมูกแดงขึ้นมาทันที

"ท่านต้องซื้อขนมเปี๊ยะไส้ถั่วให้ข้าสามกล่องนะขอรับ" เขาพูดเสียงอู้อี้ "เขียนลงสมุดไว้ด้วย"

◇◇◇

ดยุกคีรินทร์ไม่จำหน้าลลินได้

เขาจำเสียงได้ เขาจำชื่อได้เพราะอ่านมันทุกวัน แต่เมื่อเธอยืนอยู่ตรงหน้า เขามองเธอเหมือนคนที่พยายามอ่านหนังสือในห้องมืด

ลลินไม่ร้องไห้ เธอร้องไห้มามากพอแล้ว

แต่เธอเตรียมบางอย่างไว้

"หลับตาเจ้าค่ะ" เธอบอก แล้ววางริบบิ้นลงบนฝ่ามือของเขา "นึกถึงหิมะ"

เขาหลับตา กำริบบิ้นไว้แน่น

ลลินหยดน้ำหอมขวดเล็กลงบนข้อมือของตัวเอง แล้วเอนตัวเข้าไปใกล้เขา ให้ข้อมือนั้นอยู่ใต้จมูกเขา มันไม่ใช่น้ำหอมคืนกลิ่น ไม่มีกลิ่นตัวจริงของเขาอยู่ในนั้น มันคือส่วนผสมของแสงแดดหลังฝน เปลือกส้ม และขนมอุ่นๆ ที่เธอใช้เวลาสามวันปรุงขึ้นมา เลียนแบบกลิ่นวิญญาณของตัวเธอเองตามที่เขาเคยบรรยายไว้

เขาไม่มีจมูกที่จะได้กลิ่นมัน แต่ในวันที่ยี่สิบห้า เขาเคยได้กลิ่นมันจริงๆ ช่วงสั้นๆ และเขาจดมันไว้ อ่านมันซ้ำทุกวัน จนคำบรรยายนั้นฝังลงไปลึกกว่าความทรงจำ

"แสงแดดหลังฝน" ดยุกกระซิบ ทั้งที่ยังหลับตา "ส้ม ขนมอุ่นๆ"

"ใช่เจ้าค่ะ"

เขาลืมตาขึ้น และครั้งนี้ เขามองเธอเหมือนคนที่เดินออกจากห้องมืดมาเจอแสงสว่าง

"ลลิน" เขาพูด ไม่ใช่เพราะอ่านเจอ แต่เพราะรู้

◇◇◇

คืนนั้น ทั้งสองขึ้นไปนั่งบนหลังคาโกดังเก่า

มันไม่ใช่หลังคาคฤหาสน์ที่มีกระเบื้องเรียบร้อย แต่เป็นหลังคาสังกะสีเก่าที่ขึ้นสนิมและรั่วตรงมุม ทว่าดวงดาวเหนือตลาดล่างก็สว่างไสวไม่แพ้ดวงดาวเหนือเขตบน และพระจันทร์ที่เกือบเต็มดวงก็ส่องแสงสีเงินจางๆ ลงมาเหมือนกัน

อีกหกคืนมันจะเต็มดวง และกลายเป็นสีเงินบริสุทธิ์

"ข้าอ่านสมุดเจอว่าเราเคยนั่งบนหลังคาด้วยกัน" ดยุกพูด "ในวันที่แปด"

"หลังคาคฤหาสน์ของท่านเจ้าค่ะ ฉันเหยียบกระเบื้องแผ่นที่สามจากปล่องไฟ แล้วท่านก็ได้ยิน"

"ข้าบอกว่าเจ้าปีนหลังคาเก่งกว่าภูมิ"

"ท่านจำได้?"

"ข้าอ่านเจอ" เขาตอบ แล้วยิ้มเล็กน้อย "แต่ตอนเจ้าพูดเมื่อกี้ ข้าเห็นภาพกระเบื้องแผ่นนั้น เห็นเจ้าในชุดนอน ผมยุ่ง ข้าคิดว่านั่นอาจเป็นความทรงจำ หรืออาจเป็นแค่จินตนาการ ข้าแยกไม่ออกแล้ว"

"ไม่ต้องแยกหรอกเจ้าค่ะ" ลลินพูด "มันจริงทั้งคู่"

ดยุกเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงกระดาษม้วนหนึ่งออกมา

ลลินจำมันได้ทันที หมึกสีน้ำเงินเข้ม ลายมือเป็นระเบียบจนน่ากลัว รอยเลือดสองหยดที่มุมกระดาษ

สัญญาหมั้นหมาย

"ข้าเอามันมาจากคฤหาสน์ก่อนไปมอบตัว" เขาพูด "ข้าอ่านมันในคุกหลายร้อยรอบ ข้อห้าเขียนว่า เมื่อครบกำหนด การหมั้นจะถูกยกเลิก ทั้งสองฝ่ายเป็นอิสระต่อกัน"

"ฉันจำได้เจ้าค่ะ"

"ข้าไม่อยากเป็นอิสระจากเจ้า" เขาพูด

หัวใจของลลินเต้นแรงจนเจ็บ

ดยุกกางสัญญาออก แล้วยื่นมันให้เธอถือข้างหนึ่ง เขาถืออีกข้าง จากนั้นก็ใช้ปลายเทียนในตะเกียงที่เอาขึ้นมาด้วย จุดไฟที่มุมกระดาษ

เปลวไฟสีส้มลามช้าๆ ไปตามตัวอักษร เมื่อไฟแตะถึงรอยเลือดสองหยด แสงสีเงินก็วาบขึ้นเหมือนคืนที่ผูกตรากลิ่น ส่องสว่างไปทั่วหลังคา แล้วจางหายไปพร้อมกับเถ้าถ่านที่ลอยขึ้นไปในอากาศเหมือนผีเสื้อสีเทา

ตรากลิ่นถูกปลดแล้ว ไม่มีสัญญา ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีร้อยวัน

"ลลินแห่งร้านกลิ่นจันทร์" ดยุกคีรินทร์พูด หันมาเผชิญหน้ากับเธอ จับมือทั้งสองข้างของเธอไว้ "ข้าจำวันที่เราพบกันไม่ได้ ข้าจำวันที่เราเต้นรำไม่ได้ ข้าจำแม้แต่จูบแรกของเราไม่ได้ ข้าอาจจะลืมเจ้าอีกหลายครั้ง และอาจจะตายในอีกหกวัน"

ลลินกลั้นสะอื้น

"แต่ทุกครั้งที่ข้าลืม ข้าก็ตกหลุมรักเจ้าใหม่ทุกครั้ง" เขาพูดต่อ "จากเสียงของเจ้า จากสิ่งที่ข้าเขียนถึงเจ้า จากวิธีที่เจ้ามองข้า ข้าไม่ต้องการสัญญาเพื่อจะรักเจ้า และข้าไม่ต้องการให้เจ้าอยู่กับข้าเพราะสัญญา"

เขาสูดหายใจลึก

"แต่งงานกับข้า ไม่ใช่เพราะสัญญา แต่เพราะเจ้าอยากแต่ง"

ลลินร้องไห้ออกมาเต็มที่ ไม่สนว่าจะน่าเกลียดแค่ไหน ไม่สนว่าน้ำมูกจะไหล

"ท่านโง่ที่สุดในอาณาจักร" เธอสะอื้น "ท่านขอแต่งงานบนหลังคาสังกะสีที่ขึ้นสนิมในตลาดล่าง ไม่มีแหวน ไม่มีดอกไม้ ไม่มีอะไรเลย"

"ข้ามีขนมครกในกระเป๋าหนึ่งชิ้น" เขาตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "ข้าเก็บไว้ให้เจ้า"

ลลินหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา แล้วโถมตัวเข้ากอดเขาแน่น

"แต่ง" เธอพูด "ฉันจะแต่งกับท่าน ไม่ใช่เพราะสัญญา แต่เพราะฉันรักท่าน"

ดยุกกอดเธอตอบ และเป็นครั้งแรกที่ลลินได้ยินเขาหัวเราะเต็มเสียง เสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปทั่วอก ดังก้องไปในความเงียบของตลาดยามดึก

◇◇◇

ดยุกหลับไปก่อน หลับอยู่บนหลังคาสังกะสีนั่นเอง ศีรษะพิงไหล่ของเธอ สมุดปกดำวางอยู่บนตัก

ลลินไม่ได้หลับ

เธอหยิบสมุดของเขาขึ้นมาอย่างแผ่วเบาที่สุด ดึงกระดาษแผ่นเล็กที่พับไว้ออกจากอกเสื้อของตัวเอง กระดาษที่เธอเขียนไว้ตั้งแต่คืนที่ป้าบุษอ่านหน้าเลอะเลือนนั้นออก แล้วสอดมันไว้ระหว่างหน้าสุดท้ายกับปกหลัง ตรงที่เขาจะไม่เห็นจนกว่าจะเขียนจนเต็มเล่ม

บนกระดาษนั้นมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด

ถึงคีรินทร์

ถ้าวันหนึ่งท่านได้กลิ่นคืน แต่ฉันกลับลืมท่าน

ได้โปรดอย่าเสียใจ

เพราะครั้งนี้ ถึงตาท่านจำแทนฉันบ้างแล้ว

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น