ตอนที่ 24
คืนจันทร์เงิน
คืนจันทร์เงินมาถึงพร้อมกับความเงียบที่ผิดปกติ
ตลอดทั้งวัน ประชาชนในนครอำพันหลั่งไหลมาที่ลานกลางเมืองตามประกาศราชโองการ ทุกคนได้รับแจกพวงมาลัยลิลลี่ขาวที่ประตูทางเข้า พร้อมคำอธิบายว่าเป็นเครื่องรางปัดเป่าความชั่วร้าย ร้านค้าปิดหมด แม้แต่ตลาดล่างก็เงียบเชียบ
ลลินยืนอยู่ในฝูงชน สวมหมวกคลุมผม ใบหน้าเปื้อนเขม่า เหมือนวันที่ปลอมตัวเข้ากองทัพ ข้างเธอคือน้ำหวานในชุดแม่ค้าดอกไม้ และท่านหญิงปริยาในชุดสาวชาวบ้านที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนชาวบ้าน
"ทุกคนถือพวงมาลัย" น้ำหวานกระซิบ "นับพันคน"
"มันคือเครื่องหมาย" ลลินกระซิบตอบ "กระถางมหาธูปจะรู้ว่าต้องดูดกลิ่นของใครจากลิลลี่ที่พวกเขาถือ ใครทิ้งพวงมาลัยได้ ให้ทิ้ง"
ท่านหญิงปริยาเริ่มเดินไปตามแถว กระซิบบอกคนที่นางรู้จักให้ทิ้งพวงมาลัย บางคนเชื่อ บางคนไม่เชื่อ บางคนมองนางเหมือนคนบ้า
ลานกลางเมืองถูกตกแต่งด้วยผ้าสีขาวและเทียนนับพันเล่ม กลางลานคือแท่นหินสูงที่สร้างขึ้นใหม่ บนนั้นคือสิ่งที่ลลินเคยเห็นแค่ในภาพวาดของป้าบุษ
กระถางมหาธูป
มันใหญ่กว่าที่คิด ใหญ่เท่ารถม้า ทำจากทองเหลืองดำที่ถูกสลักลวดลายดอกไม้เลื้อยพันรอบตัว ปากกระถางกว้างพอให้คนสามคนยืนได้ และจากปากกระถางนั้น ท่อทองเหลืองเส้นหนาทอดยาวไปตามพื้น ข้ามลาน ไปจนถึงฐานของหอปรุงหลวงที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม
ข้างกระถาง มีเสาไม้สูงเสาหนึ่ง และชายคนหนึ่งในชุดนักโทษถูกล่ามโซ่ไว้กับมัน ฮู้ดคลุมหัวมิด
ภูมิ
ลลินกำมือแน่น ตามแผน ภูมิจะยืนอยู่ตรงนั้นจนถึงวินาทีสุดท้าย เพื่อไม่ให้ท่านมหาปรุงรู้ว่าดยุกตัวจริงหนีไปแล้ว
ส่วนดยุกตัวจริง ตอนนี้อยู่ที่ไหนสักแห่งในเงามืดรอบลาน พร้อมกับทหารผาหิมะห้าสิบนายที่แอบกลับมาจากชายแดนตามคำสั่งลับของกษัตริย์ และราชองครักษ์ที่ท่านเจ้าคุณวรางกูรคัดแล้วว่ายังไม่ถูกควบคุม
◇◇◇
ก่อนออกจากโกดังเก่าเมื่อเย็นนี้ ลลินขอเวลาอยู่กับดยุกตามลำพังครู่หนึ่ง
เธอแกะริบบิ้นผ้าเก่าซีดออกจากข้อมือตัวเอง เป็นครั้งแรกในรอบสิบสองปีที่มันไม่ได้อยู่กับเธอ แล้วผูกมันไว้ที่ข้อมือซ้ายของเขา ผูกเป็นปมสองชั้นอย่างแน่นหนา
"เครื่องรางเจ้าค่ะ" เธอบอก
"นี่เป็นของเจ้า" เขาพูด "เป็นของชิ้นเดียวที่แม่เจ้าทิ้งไว้ให้"
"มันเก็บกลิ่นของคนที่ฉันรักไว้" ลลินตอบ "และกลิ่นนั้นก็คือกลิ่นของท่าน ให้มันได้กลับไปอยู่กับเจ้าของสักคืนเถอะเจ้าค่ะ"
ดยุกมองริบบิ้นที่ข้อมือ แล้วเงยหน้ามองเธอ ราวกับรู้ว่ามีบางอย่างที่เธอไม่ได้พูด แต่เขาไม่ได้ถาม เพราะเขาไม่มีจมูกจันทร์ และเพราะเขาเชื่อเธอ
"ข้าจะเอามันคืนให้เจ้าเอง" เขาพูด "หลังจากคืนนี้"
"สัญญานะเจ้าคะ"
"ข้าจะจดไว้"
ลลินหัวเราะ แล้วหันหลังเดินออกไปก่อนที่น้ำตาจะไหล ป้าบุษที่ยืนรออยู่หน้าประตูจับมือเธอแน่นตลอดทางเดินไปลานกลางเมือง และไม่พูดอะไรเลยสักคำ
◇◇◇
เมื่อพระจันทร์ลอยขึ้นพ้นหลังคาวัง ทั้งลานก็เงียบกริบ
มันเต็มดวงอย่างสมบูรณ์ และไม่ได้เป็นสีเหลืองนวลเหมือนคืนทั่วไป มันเป็นสีเงินบริสุทธิ์ ส่องแสงเย็นเฉียบลงมาจนทุกสิ่งบนพื้นโลกดูเหมือนถูกเคลือบด้วยน้ำแข็ง
ลลินรู้สึกได้ทันที มนตร์กลิ่นในอากาศแรงขึ้นนับสิบเท่า กลิ่นทุกกลิ่นรอบตัวคมชัดจนแสบจมูก กลิ่นความกลัวของฝูงชน กลิ่นความตื่นเต้นของเด็กๆ และกลิ่นลิลลี่ขาวที่ลอยฟุ้งไปทั่ว
ท่านมหาปรุงเศวตาก้าวขึ้นสู่แท่นหิน
นางสวมชุดสีขาวที่งดงามที่สุดเท่าที่ลลินเคยเห็น ปักด้วยด้ายเงินเป็นลายดอกไม้ห้ากลีบ
ลายดอกจันทร์สีเงิน ตราของตระกูลบุปผาจันทร์
ลลินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
"ประชาชนแห่งนครอำพัน" ท่านมหาปรุงประกาศ เสียงของนางก้องกังวานไปทั่วลานด้วยมนตร์ขยายเสียง "คืนนี้ คืนที่จันทร์เงินเต็มดวง เราจะชำระล้างอาณาจักรของเรา จากความทรยศ ความเจ็บปวด และความทุกข์ทั้งปวง"
ฝูงชนปรบมือ บางคนโห่ร้อง
บนพลับพลาข้างแท่นหิน พระเจ้าธราธิปประทับอยู่ ดวงตาเลื่อนลอยเหมือนเดิม แต่ลลินรู้ว่ามันเป็นแค่การแสดง พระองค์กำลังรอสัญญาณ
"เริ่มพิธีได้" ท่านมหาปรุงประกาศ
คนชุดเทาสี่คนเดินเข้าไปที่กระถางมหาธูป ในมือแต่ละคนถือคบเพลิงที่ลุกโชนด้วยไฟสีขาว
ลลินกลั้นหายใจ รอสัญญาณ
ตามแผน เมื่อคบเพลิงแรกแตะกระถาง กษัตริย์จะลุกขึ้น ประกาศยกเลิกพิธี ทหารผาหิมะจะบุกเข้ามาจากสี่ทิศ และ...
คบเพลิงไม่ได้แตะกระถาง
ท่านมหาปรุงเศวตาหันไปทางพลับพลา แล้วยิ้ม
"ฝ่าบาทเพคะ" นางพูดเสียงหวาน "หม่อมฉันขอเชิญพระองค์เสด็จมาจุดไฟแรกด้วยพระองค์เอง เพื่อเป็นสิริมงคลแก่แผ่นดิน"
ทั้งลานหันไปมองกษัตริย์
พระเจ้าธราธิปนิ่งไป ลลินเห็นว่ามือของพระองค์กำแน่นบนพนักเก้าอี้ พระองค์ไม่ได้เตรียมตัวรับสิ่งนี้ ถ้าปฏิเสธ นางจะรู้ว่าพระองค์ตื่นแล้ว ถ้ายอม...
"หรือฝ่าบาทจะทรงปฏิเสธ" ท่านมหาปรุงพูดต่อ รอยยิ้มกว้างขึ้น "เหมือนที่ทรงปฏิเสธชาที่หม่อมฉันชงถวายเมื่อแปดคืนก่อน เป็นครั้งแรกในรอบห้าปี"
ลลินรู้สึกเหมือนเลือดในตัวกลายเป็นน้ำแข็ง
นางรู้ นางรู้มาตลอด
"เจ้า..." พระเจ้าธราธิปลุกขึ้นยืน ใบหน้าซีดเผือด "ราชองครักษ์! จับตัวนาง!"
ราชองครักษ์สิบนายที่ยืนรอบพลับพลาขยับตัว
แต่ไม่ได้ขยับไปที่ท่านมหาปรุง พวกเขาหันดาบมาที่กษัตริย์
"ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ว่าน้ำหอมของข้าดีที่สุดในอาณาจักร" ท่านมหาปรุงพูดอย่างเอ็นดู "ไม่ใช่แค่เจ้าที่ใช้มัน"
แล้วนางก็หันไปพยักหน้าให้คนถือคบเพลิง
ไฟสีขาวแตะลงบนกระถางมหาธูป
◇◇◇
เปลวไฟพุ่งขึ้นจากปากกระถางเป็นเสาสีขาวสูงเสียดฟ้า ไม่มีความร้อน ไม่มีควัน มีแต่แสงสีขาวเย็นเฉียบ และเสียง เสียงหวีดแหลมเหมือนลมที่ถูกดูดเข้าไปในช่องแคบ
ทันใดนั้น พวงมาลัยลิลลี่ในมือของประชาชนนับพันก็เรืองแสงพร้อมกัน
และกลิ่นวิญญาณก็เริ่มไหล
ลลินเห็นมันด้วยตา ไม่ใช่แค่ได้กลิ่น สายหมอกบางๆ หลากสีลอยออกจากร่างของผู้คนที่ถือพวงมาลัย สีทอง สีฟ้า สีชมพู สีเขียว ทุกสายลอยขึ้นไปในอากาศ แล้วโค้งเข้าหากระถางมหาธูปเหมือนสายน้ำนับพันสายที่ไหลลงสู่ทะเล
ผู้คนเริ่มล้มลง
ไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ดิ้นรน แค่ทรุดลงช้าๆ เหมือนคนที่ง่วงนอนจนทนไม่ไหว ใบหน้าสงบ ดวงตาปิดสนิท
"ทิ้งพวงมาลัย!" ลลินตะโกนสุดเสียง "ทุกคน ทิ้งพวงมาลัยเดี๋ยวนี้!"
บางคนได้ยิน บางคนทิ้ง และสายหมอกที่ลอยออกจากตัวพวกเขาก็ขาดสะบั้นลง แต่อีกหลายร้อยคนล้มลงไปแล้ว
"ตอนนี้!" เสียงตะโกนของดยุกดังกึกก้องมาจากทางทิศเหนือของลาน
ทหารผาหิมะพุ่งออกมาจากเงามืดทั้งสี่ทิศ ดาบสะท้อนแสงจันทร์สีเงิน ปะทะกับคนชุดเทาและราชองครักษ์ที่ถูกควบคุม เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่น
ลลินไม่ได้หยุดดู เธอวิ่งฝ่าฝูงชนไปทางกระถางมหาธูป ขวดสีเงินกอดไว้แนบอก
ตามแผนเดิม เธอจะไปถึงกระถาง แล้วใช้วิชาคืนกลิ่นย้อนกระแส ให้กลิ่นทั้งหมดไหลกลับไปหาเจ้าของ
"น้ำหวาน! ป้าบุษ!" เธอตะโกน "ปลุกคนที่ยังไม่หลับ พาพวกเขาออกไป!"
น้ำหวานพยักหน้า แล้ววิ่งไปอีกทาง
ลลินวิ่งต่อ ผ่านคนที่ล้มลงไปกองกับพื้น ผ่านยายแดงที่หลับอยู่ข้างแผงขนมครกที่ล้มคว่ำ ผ่านเด็กชายที่เคยวิ่งชนดยุกที่ลานน้ำพุ
เธอห่างจากกระถางอีกแค่ยี่สิบก้าว
สิบก้าว
เงาสีดำพุ่งออกมาจากใต้แท่นหิน
สุนัขกลิ่นตัวใหญ่เท่าม้าศึก ตัวเดียวกับที่ทำร้ายดยุกในหมู่บ้านเชิงผา ฟันสีดำงับเข้าที่ชายเสื้อคลุมของลลิน กระชากเธอล้มลงกับพื้น ขวดสีเงินหลุดจากมือ กลิ้งไปบนพื้นหิน
"ไม่!"
ลลินพยายามคลานไปคว้าขวด แต่มือเย็นเฉียบมือหนึ่งคว้ามันขึ้นไปก่อน
ท่านมหาปรุงเศวตายืนอยู่เหนือเธอ ขวดสีเงินในมือ ใบหน้างดงามเปล่งประกายในแสงจันทร์
"ขอบใจที่เอามาคืนนะ หลานรัก" นางพูด
แล้วนางก็ยกมือขึ้น
สุนัขกลิ่นตัวใหญ่อ้าปากกว้าง ควันสีดำพวยพุ่งออกมาห่อหุ้มร่างของลลินไว้ทั้งตัว หนาวเย็นจนกระดูกเหมือนจะแตก
สิ่งสุดท้ายที่ลลินได้ยินก่อนโลกจะมืดดับ คือเสียงตะโกนของดยุกที่เรียกชื่อเธอ ไกลออกไป ไกลเกินกว่าจะไปถึง
