ตอนที่ 25
ราคาของความเป็นอมตะ
ลลินตื่นขึ้นเพราะเสียงกระซิบนับพัน
มันดังอยู่รอบตัวเธอ เสียงหัวเราะของเด็ก เสียงร้องไห้ของผู้หญิง เสียงเพลงกล่อม เสียงคนเรียกหาใครบางคน ทุกเสียงปะปนกันจนกลายเป็นคลื่นที่ซัดเข้ามาในหัว
เธอลืมตาขึ้นช้าๆ
เพดานโดมสูงลิบ ชั้นวางขวดนับหมื่นเรืองแสงเป็นสีรุ้งในความมืด หอพันขวด เธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่ห้องโถงไม่เหมือนเดิม
กลางห้อง ตรงจุดที่เคยมีแท่นหินอ่อนวางขวดสองใบ ตอนนี้มีโถแก้วขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ใหญ่เท่าบ่อน้ำ สูงเท่าตัวคน ท่อทองเหลืองที่ทอดมาจากกระถางมหาธูปเลื้อยขึ้นมาตามผนังหอคอย แล้วเจาะทะลุพื้นเข้ามาเชื่อมกับก้นโถ
และในโถนั้น กลิ่นวิญญาณหลากสีของชาวนครอำพันนับพันคนหมุนวนอยู่ เหมือนพายุที่ถูกขังไว้ในแก้ว
ลลินพยายามขยับตัว แต่ทำไม่ได้ ข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดไว้กับแท่นหินเย็นเฉียบด้วยเชือกไหมสีขาว ฝ่ามือซ้ายของเธอแสบร้อน เธอก้มลงมอง และเห็นรอยกรีดยาวที่ฝ่ามือ เลือดหยดลงไปในชามเงินที่วางอยู่ข้างแท่นทีละหยด ทีละหยด
"ตื่นแล้วหรือ"
ท่านมหาปรุงเศวตานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างแท่นหิน ขาไขว้กัน ในมือถือขวดสีเงินของดยุก เล่นมันไปมาราวกับของเล่น
นางไม่ได้สวมจี้สีเงินแล้ว
กลิ่นอารมณ์ของนางลอยออกมาให้ลลินได้กลิ่นชัดเจน และมันไม่ใช่กลิ่นของความสุขหรือชัยชนะอย่างที่ลลินคาด
มันคือกลิ่นของความเหนื่อยล้า
"ต้องใช้เลือดของเจ้าหนึ่งชาม" ท่านมหาปรุงพูด มองชามเงินที่เติมเต็มขึ้นทีละน้อย "เมื่อเต็ม ข้าจะเทมันลงในโถ แล้วทุกกลิ่นในนั้นจะเป็นของข้าตลอดกาล อีกไม่นานหรอก ทนหน่อยนะลูก"
"ท่านไม่เหนื่อยเหรอ" ลลินถาม เสียงแหบแห้ง
ท่านมหาปรุงชะงัก
"ฉันได้กลิ่น" ลลินพูดต่อ "ท่านเหนื่อย เหนื่อยมาก เหนื่อยมาหลายสิบปี ทำไมยังทำต่อ"
ท่านมหาปรุงจ้องเธออยู่นาน แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่มีความเหยียดหยามในเสียงนั้น มีแต่ความขมขื่น
"จมูกจันทร์" นางพูด "ข้าเกลียดมันมาทั้งชีวิต ทุกคนในบ้านได้กลิ่นหัวใจข้า แต่ไม่มีใครเคยถามว่าข้าอยากให้ได้กลิ่นหรือเปล่า"
นางลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังลานกลางเมืองที่อยู่เบื้องล่าง ที่ซึ่งการต่อสู้ยังคงดำเนินอยู่ แสงไฟสีขาวจากกระถางมหาธูปยังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
"เจ้าอยากรู้ไหมว่าหน้าที่ฉีกออกจากสมุดของแม่เจ้า เขียนว่าอะไร" นางถาม โดยไม่หันกลับมา
ลลินนิ่งไป
ท่านมหาปรุงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันเก่าเหลือง ขอบกรอบ ยับยู่ยี่ราวกับถูกกำแน่นและคลี่ออกมานับพันครั้ง นางยื่นมันมาให้ลลินดู
ลายมือของแม่ เขียนด้วยหมึกเงิน
พี่ศรี
ถ้าวันหนึ่งพี่กลับมา และได้อ่านจดหมายนี้ ข้าอยากให้พี่รู้ว่าข้าไม่เคยคิดว่าพี่ไร้ค่า
ข้าไม่ได้ปฏิเสธที่จะสอนวิชาคืนกลิ่นให้พี่ เพราะพี่ไม่คู่ควร ข้าปฏิเสธเพราะข้ากลัว ข้ากลัวว่าพี่จะใช้มันกับตัวเอง พี่เป็นคนที่เจ็บที่สุดในบ้านเรา และคนที่เจ็บที่สุดมักจะอยากหายเจ็บด้วยวิธีที่ทำให้ตัวเองหายไป
ไม่มีใครในบ้านได้กลิ่นหัวใจพี่ เพราะพี่สวมกลิ่นลิลลี่ตั้งแต่อายุสิบขวบ พี่จำได้ไหม พี่ปิดมันไว้เอง แล้วก็โกรธที่ไม่มีใครเข้าใจ
กลับบ้านเถอะพี่ศรี ข้าจะเปิดประตูไว้ให้เสมอ
น้องเพ็ญ
ลลินอ่านจบ แล้วเงยหน้าขึ้นมองป้าของตัวเอง
"แม่เขียนจดหมายนี้ถึงท่าน" เธอพูดเสียงสั่น "แม่รอท่านกลับบ้าน"
"ข้ารู้" ท่านมหาปรุงตอบ เสียงเรียบจนน่ากลัว "ข้าเจอมันในบ้านหลังนั้น หลังจากไฟดับ หลังจากทุกคนตายหมดแล้ว ข้าฉีกมันออกมาจากสมุด ข้าอ่านมันทุกปีในคืนจันทร์เงิน ทุกปี สิบสองปี"
"แล้วทำไม..."
"เพราะมันมาช้าเกินไป" ท่านมหาปรุงพูด และเป็นครั้งแรก ที่น้ำเสียงของนางสั่น "ถ้ามันมาเร็วกว่านั้นสักคืน ถ้าข้าได้อ่านมันก่อนจุดไฟ... แต่ข้าไม่ได้อ่าน ข้าจุดไฟไปแล้ว และคนที่จุดไฟเผาน้องสาวตัวเอง ไม่มีบ้านให้กลับอีกแล้ว ลลิน ไม่มีเลย"
นางพับจดหมายเก็บเข้าอกเสื้อ แล้วหันกลับมามองชามเงินที่เกือบเต็มแล้ว
"เมื่อข้ามีกลิ่นของคนนับพันอยู่ในตัว ข้าจะไม่ต้องรู้สึกอะไรเป็นของตัวเองอีก" นางพูดเบาๆ "ไม่ต้องรู้สึกผิด ไม่ต้องคิดถึงใคร นั่นคือความเป็นอมตะที่ข้าต้องการ ไม่ใช่การไม่ตาย แต่คือการไม่ต้องเป็นตัวเองอีกต่อไป"
ลลินมองป้าของตัวเอง และเป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้รู้สึกกลัว
เธอรู้สึกสงสาร
◇◇◇
เสียงกระจกแตกดังลั่นขึ้นจากด้านตะวันออกของห้องโถง
หน้าต่างบานใหญ่ระเบิดเข้ามาเป็นเศษแก้ว และร่างสูงในชุดดำก็กระโจนตามเข้ามา ม้วนตัวบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมดาบในมือ
ที่ข้อมือซ้ายของเขา ริบบิ้นผ้าเก่าซีดเส้นหนึ่งผูกอยู่ และมันเรืองแสงสีเงิน
ลลินจำได้ ก่อนออกจากโกดังเมื่อเย็น เธอผูกมันไว้ที่ข้อมือเขาเอง บอกว่าเป็นเครื่องราง ตอนนั้นเธอไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรได้ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว ด้ายเงินจันทร์ที่แม่ทอ ด้ายที่เก็บกลิ่นของคนที่รัก มันจำเลือดของเธอได้ และเมื่อเลือดของเธอหยดลงในชามเงิน มันก็นำทางเขามา
"คีรินทร์!"
ดยุกหันขวับมาทางเสียงของเธอ ดวงตาสีเทาเห็นเธอบนแท่นหิน เห็นเลือดที่ฝ่ามือ และความเย็นชาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ลลินเคยเห็นก็แผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่างของเขา
"ปล่อยนาง" เขาพูด
ภูมิปีนตามเข้ามาทางหน้าต่าง ยังสวมชุดนักโทษ ข้อมือมีรอยโซ่ ในมือถือดาบที่แย่งมาจากใครสักคน
ท่านมหาปรุงเศวตามองทั้งสองอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วยกมือขึ้น
ขวดบนชั้นวางนับสิบใบเปิดจุกออกพร้อมกัน ควันสีดำพวยพุ่งออกมา ก่อตัวเป็นสุนัขกลิ่นฝูงใหญ่
"มันมองไม่เห็นข้า" ดยุกพูด ก้าวไปข้างหน้า
"ข้ารู้" ท่านมหาปรุงตอบ "แต่ภูมิของเจ้ามีกลิ่น"
สุนัขกลิ่นทั้งฝูงพุ่งเข้าใส่ภูมิพร้อมกัน
ดยุกไม่ลังเล เขาถอยกลับไปยืนหลังชนหลังกับภูมิ ดาบสองเล่มเหวี่ยงเป็นวงสีเงิน สุนัขกลิ่นแตกสลายเป็นควันทีละตัว ทีละตัว แต่มันมีมากเกินไป ทุกตัวที่ตายไป ท่านมหาปรุงก็เปิดขวดใหม่
"หยุดนะ!" ลลินร้อง "ทุกตัวที่ท่านสร้าง คือกลิ่นของคนที่ยังมีชีวิตอยู่! ท่านกำลังฆ่าพวกเขา!"
ท่านมหาปรุงไม่ได้ฟัง นางมองชามเงินที่เต็มเกือบถึงขอบแล้ว ยิ้มอย่างพอใจ แล้วเอื้อมมือไปหยิบมัน
แต่ก่อนที่มือของนางจะแตะถึง ดยุกพุ่งฝ่าฝูงสุนัขเข้ามา ฟาดดาบลงบนพื้นหินตรงหน้านาง ชามเงินกระเด็นไปอีกทาง เลือดของลลินหกกระจายลงบนพื้น
ท่านมหาปรุงกรีดร้องด้วยความโกรธ
"เจ้า! เด็กที่ไม่มีกลิ่น! เจ้าทำลายทุกอย่างของข้ามาตลอด!"
"เจ้าทำลายมันเอง" ดยุกตอบ ปลายดาบชี้ตรงไปที่ลำคอของนาง "จบแล้ว"
ท่านมหาปรุงมองปลายดาบ แล้วมองดยุก แล้วมองขวดสีเงินในมือตัวเอง
รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามนั้น
"เจ้าพูดถูก" นางกระซิบ "มันจบแล้ว สำหรับเจ้า"
นางกัดจุกขวดสีเงินออกด้วยฟัน แล้วยกขึ้นดื่ม
"ไม่!" ลลินกรีดร้อง
หมอกสีเงินที่เหลืออยู่ก้นขวดไหลเข้าปากของท่านมหาปรุงจนหมด กลิ่นหิมะกับไม้สนพุ่งออกมาจากร่างของนางชั่ววินาที แล้วถูกกลืนหายไปในกลิ่นลิลลี่
ดยุกคีรินทร์ชะงักค้าง
ดาบหลุดจากมือ ตกลงบนพื้นหินดังเคร้ง เขายกมือขึ้นกุมอก ราวกับมีใครกระชากหัวใจออกไป ร่างสูงใหญ่เซไปข้างหลัง แล้วทรุดลงคุกเข่า
"ท่านดยุก!" ภูมิตะโกน พยายามฝ่าฝูงสุนัขเข้ามา
ลลินดิ้นสุดแรงจนเชือกไหมบาดเข้าเนื้อ "คีรินทร์! คีรินทร์!"
ดยุกเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่าหิมะ ริมฝีปากเริ่มเป็นสีม่วง
"ลลิน" เขาพูด เสียงแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยิน "ข้า... ข้ายังจำเจ้าได้..."
แล้วร่างของเขาก็ล้มลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ
ลลินได้ยินเสียงหัวใจของเขา เธอได้ยินมันชัดเจนท่ามกลางเสียงกระซิบนับพันในห้องโถง
มันเต้นช้าลง
และช้าลง
