ตอนที่ 26

คืนกลิ่น

ท่านมหาปรุงเศวตาหัวเราะ

กลิ่นหิมะกับไม้สนที่นางเพิ่งดื่มเข้าไปเปล่งแสงอยู่ใต้ผิวหนังของนาง ทำให้ใบหน้างดงามยิ่งกว่าเดิม อ่อนเยาว์ยิ่งกว่าเดิม ผมสีดำขลับเป็นเงาวาว ดวงตาเปล่งประกาย

"กลิ่นของลูกชายดยุกแห่งเหนือ" นางกระซิบด้วยความปีติ "กลิ่นของผู้ชายที่ช่วยเด็กจากกองไฟ สิบสองปีข้าดื่มมันทีละหยด แต่ไม่เคยได้ดื่มทั้งหมดแบบนี้มาก่อน มันช่างหอมหวาน..."

ลลินไม่ได้ฟัง

เธอดิ้นอย่างสิ้นหวัง เชือกไหมสีขาวบาดลึกเข้าไปในข้อมือ แต่มันไม่ขาด

"ภูมิ!" เธอตะโกน "เชือก!"

ภูมิกระโดดข้ามสุนัขกลิ่นตัวหนึ่ง ฟันอีกตัวขาดกลางอากาศ แล้วกลิ้งตัวมาถึงแท่นหิน ดาบในมือฟันลงบนเชือกไหมสองครั้ง มันขาดสะบั้น

ลลินกระโจนลงจากแท่น วิ่งไปหาดยุกที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เธอทรุดลงข้างเขา ยกศีรษะของเขาขึ้นวางบนตัก

ลมหายใจของเขาตื้นและเบา ผิวเย็นเฉียบ ชีพจรที่ข้อมือเต้นอ่อนจนแทบจับไม่ได้

"คีรินทร์" เธอเรียก "คีรินทร์ ได้ยินฉันไหม หายใจ หายใจตามฉัน เข้า... ออก..."

ริมฝีปากสีม่วงของเขาขยับ แต่ไม่มีเสียงออกมา

ลลินเงยหน้าขึ้น มองโถแก้วยักษ์กลางห้องโถงที่ยังหมุนวนไปด้วยกลิ่นวิญญาณของคนนับพัน มองชั้นวางที่มีขวดนับหมื่นเรืองแสง มองป้าของตัวเองที่ยืนหัวเราะอยู่ท่ามกลางฝูงสุนัขกลิ่น

ในตัวนาง ตอนนี้มีกลิ่นของคีรินทร์อยู่ทั้งหมด

ในโถนั้น มีกลิ่นของป้าบุษ น้ำหวาน ยายแดง ลุงเปี๊ยก ทุกคนในลานที่ล้มลงไป

ในขวดเหล่านั้น มีกลิ่นของท่านหญิงมาลินี มะปราง ชาวหมู่บ้านเชิงผา แม่ของเธอ และคนอีกนับพันที่ถูกพรากไปตลอดหลายสิบปี

ลลินหลับตา นึกถึงคำของแม่

ลูกเป็นสะพานได้ แต่ลูกไม่จำเป็นต้องเป็นสะพานให้ทุกคน

"ขอโทษนะแม่" เธอกระซิบ "หนูคงต้องเป็น"

◇◇◇

ลลินวางศีรษะของดยุกลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา ก้มลงจูบหน้าผากเย็นเฉียบของเขาหนึ่งครั้ง แล้วลุกขึ้นยืน

เธอเดินไปที่โถแก้ว

"เจ้าจะทำอะไร" ท่านมหาปรุงหยุดหัวเราะ หันมามอง "เจ้าไม่รู้วิธี..."

"ฉันรู้" ลลินตอบ "แม่เขียนไว้ให้ฉันแล้ว"

เธอวางฝ่ามือซ้ายที่ยังเลือดไหลลงบนผนังแก้วเย็นเฉียบของโถ เลือดสีแดงซึมลงไปตามผิวแก้ว และกลิ่นวิญญาณที่หมุนวนอยู่ข้างในก็หยุดนิ่งชั่วขณะ ราวกับตกใจ ราวกับจำได้

พิธีคืนกลิ่นไม่ต้องการเครื่องมือมากมาย สมุดของแม่บอกไว้ ต้องการแค่สามสิ่ง

กลิ่นตัวจริง ซึ่งอยู่ตรงหน้าเธอแล้วนับพัน

เลือดของผู้มีจมูกจันทร์ ซึ่งไหลอยู่บนฝ่ามือของเธอ

และสะพาน

ลลินหลับตา แล้วเปิดกลิ่นวิญญาณของตัวเองออกทั้งหมด

ไม่ใช่นิดหน่อยแบบที่เคยใช้ตอนปรุงน้ำหอม ไม่ใช่มากขึ้นแบบตอนปรุงร้านกลิ่นจันทร์ในวันประกวด แต่ทั้งหมด ทุกชั้น กลิ่นเปิด กลิ่นใจ กลิ่นราก เธอปล่อยมันออกมาเหมือนเปิดประตูทุกบานของบ้านพร้อมกัน

กลับไป

เธอใส่เจตนาลงไป

กลับไปหาเจ้าของของพวกเจ้า กลับบ้าน ทุกคนมีคนรอ

◇◇◇

โถแก้วสั่นสะเทือน

กลิ่นวิญญาณข้างในหมุนวนเร็วขึ้น เร็วขึ้น แล้วกลับทิศทาง ไม่ได้ไหลเข้าโถจากท่อทองเหลืองอีกต่อไป แต่ไหลย้อนออกไป ผ่านท่อ ลงตามผนังหอคอย ไปสู่ลานกลางเมือง

แต่ก่อนที่มันจะออกไป มันต้องผ่านเธอ

ลลินรู้สึกถึงกลิ่นนับพันที่ไหลผ่านตัวเธอเหมือนแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว กลิ่นของยายแดงที่หอมเหมือนกะทิสด กลิ่นของเด็กชายที่ลานน้ำพุที่หอมเหมือนลูกอม กลิ่นของน้ำหวาน น้ำตาลมะพร้าวเคี่ยว ทุกกลิ่นไหลผ่านเธอ แล้วไหลกลับไปหาเจ้าของ

และทุกกลิ่นที่ไหลผ่าน พาบางอย่างของเธอไปด้วย

เธอลืมชื่อดอกไม้ที่ใช้ปรุงรุ่งอรุณกลางสวน

เธอลืมว่าร้านปลาเค็มข้างร้านกลิ่นจันทร์ชื่ออะไร

เธอลืมสีของชุดที่ป้าบุษซื้อให้ในคืนงานเลี้ยง

ลลินกัดฟันแน่น ไม่หยุด

ข้างหลังเธอ เสียงกรีดร้องของท่านมหาปรุงดังขึ้น

"ไม่! หยุดนะ! หยุด!"

ขวดบนชั้นวางทุกขวดเริ่มสั่น จุกขวดดีดออกพร้อมกันนับหมื่นใบ เสียงดังเหมือนฝนห่าใหญ่ตกลงบนหลังคา กลิ่นวิญญาณนับหมื่นสายพุ่งออกจากขวด ลอยขึ้นสู่เพดานโดม ผ่านหน้าต่างที่แตก ออกไปสู่ท้องฟ้าที่สว่างด้วยจันทร์เงิน แต่ละสายกลับไปหาเจ้าของที่ยังมีชีวิต และสายของคนที่ตายไปแล้ว ก็ลอยขึ้นไปสู่ดวงจันทร์ เป็นอิสระในที่สุด

สุนัขกลิ่นทุกตัวสลายเป็นควัน แล้วควันนั้นก็กลายเป็นสายกลิ่นที่ลอยกลับบ้าน

ลลินลืมเพลงที่น้ำหวานชอบร้องตอนขายดอกไม้

ลืมรสชาติของขนมเปี๊ยะไส้ถั่ว

ลืมชื่อม้าของคีรินทร์ เงาหมอกหรือน้ำค้าง เธอไม่แน่ใจแล้ว

แล้วกลิ่นในตัวท่านมหาปรุงก็เริ่มถูกดึงออก

นางกรีดร้องเมื่อสายกลิ่นหลากสีพุ่งออกจากร่างของนาง ทุกกลิ่นที่นางขโมยมาตลอดหลายสิบปี ทุกกลิ่นที่นางดื่มเพื่อความเยาว์ ไหลออกจากตัวนางไม่หยุด ผมสีดำขลับเริ่มกลายเป็นสีเทา ผิวที่เนียนเริ่มเหี่ยวย่น ใบหน้างดงามค่อยๆ แก่ลงทีละปี ทีละปี

และในบรรดากลิ่นที่ไหลออกจากตัวนาง มีสายหนึ่งเป็นสีเงินใส กลิ่นหิมะบนยอดเขา ไม้สนที่เพิ่งถูกผ่า

มันลอยข้ามห้องโถง ผ่านลลิน ทิ้งความเย็นวาบไว้ในอกของเธอ แล้วพุ่งตรงลงไปที่ร่างของชายที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

◇◇◇

ลลินลืมหน้าของแม่ที่เพิ่งได้เห็นในความฝันลางๆ ที่หมู่บ้านเชิงผา

ลืมว่าตลาดล่างมีกี่ซอย

ลืมว่าเธอเป็นคนเลือกชื่อร้านกลิ่นจันทร์ หรือป้าบุษเป็นคนเลือก

ป้าบุษคือใครนะ

ไม่ ไม่ ไม่ ลลินกัดริมฝีปากจนเลือดออก ป้าบุษคือคนที่เก็บเธอมาจากลำธาร ป้าบุษต้มชาขิงทุกเช้า ป้าบุษ...

ภาพนั้นพร่ามัว เหมือนหมึกบนกระดาษที่ถูกน้ำ

เธอปล่อยมันไป เพราะยังมีกลิ่นอีกมากที่ต้องคืน

สายกลิ่นสุดท้ายไหลออกจากโถแก้ว ผ่านตัวเธอไป แล้วโถก็ว่างเปล่า ใสแจ๋วเหมือนแก้วธรรมดา ชั้นวางขวดทั้งห้องโถงว่างเปล่า ขวดนับหมื่นใบเป็นแค่แก้วใส ไม่เรืองแสงอีกแล้ว

ความเงียบตกลงมาบนหอพันขวด

ลลินยกมือออกจากผนังโถ ขาของเธอไม่มีแรงจะยืนแล้ว แต่เธอยังเดินได้อีกสองสามก้าว

เธอหันไปมอง

ที่มุมห้อง หญิงชราผมขาวโพลนนั่งพิงผนังอยู่ ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาสีดำมองไปที่ความว่างเปล่า ในมือกำกระดาษเก่าเหลืองแผ่นหนึ่งไว้แน่น จันทร์ศรีไม่มีกลิ่นของใครอีกแล้ว เหลือแค่กลิ่นของตัวเอง กลิ่นของดอกไม้ที่เหี่ยวมานาน และน้ำตาที่ไม่ได้ไหลมาหลายสิบปี

ส่วนที่กลางห้อง

ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะกำลังลุกขึ้นนั่ง

◇◇◇

เขาสูดหายใจเข้า

ลึก ลึกกว่าทุกครั้งที่ลลินเคยเห็น ราวกับเพิ่งได้หายใจเป็นครั้งแรกในชีวิต

แล้วดวงตาสีเทาก็เบิกกว้าง

ลลินเห็นมันในใบหน้าของเขา ความตะลึงงัน ความไม่เชื่อ และน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว เขาได้กลิ่นแก้วแตก ได้กลิ่นฝุ่น ได้กลิ่นเลือด ได้กลิ่นลมกลางคืนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง ได้กลิ่นทุกอย่างที่เขาสูญเสียไปสิบสองปี

และเขาจำได้

ลลินเห็นมันไหลกลับเข้ามาในดวงตาของเขา ทุกวันที่ลืม ทุกหน้าที่เขียน ทุกเสียงที่เคยได้ยิน คืนไฟไหม้ที่หมู่บ้านเชิงผา เด็กหญิงใต้ประตูกล ลำธารที่เขาวางนางลง คุกใต้ดิน ตรากลิ่น ขนมเปี๊ยะสามชิ้น หลังคาใต้ดาว ดอกนิลจันทรา การเต้นรำ ถ้ำหิมะ จูบแรก

เขาจำได้ทั้งหมด

ดยุกหันมามองเธอ แล้วลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาหาเธอด้วยขาที่ยังสั่น

"ลลิน" เขาเรียก เสียงสั่นเครือ "ข้าจำได้ ข้าจำได้ทุกอย่าง ข้าจำวันที่เราพบกัน จำวันที่เราเต้นรำ จำจูบในถ้ำ ข้า..."

ลลินมองเขา ยิ้ม

เธอจำชื่อเขาได้ เธอจำได้ว่ารักเขา นั่นคือสองสิ่งที่เธอกำไว้แน่นที่สุดในขณะที่ทุกอย่างไหลผ่านตัวไป สองสิ่งที่เธอไม่ยอมปล่อยให้สายน้ำพัดไป

และมีอีกสิ่งหนึ่งที่เธอยังจำได้ สัญญาในรถม้าเมื่อนานมาแล้ว นานจนเธอจำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่

เธอก้าวเข้าไปใกล้เขา สูดหายใจเข้าช้าๆ เป็นครั้งแรกที่ได้กลิ่นเขาจริงๆ ไม่ใช่จากริบบิ้น ไม่ใช่จากความทรงจำ แต่จากตัวเขาเอง

"หิมะบนยอดเขา" เธอกระซิบ "ไม้สนที่เพิ่งถูกผ่า แล้วก็... อุ่นๆ เหมือนเสื้อคลุมที่เพิ่งถอดจากตัว ห่มให้คนที่หนาว"

ดยุกนิ่งงัน

"นั่นคือกลิ่นของท่าน คีรินทร์" เธอพูด น้ำตาไหลลงอาบแก้ม แต่รอยยิ้มยังอยู่ "ฉันบอกแล้วว่าฉันจะเป็นคนแรกที่บอกท่าน"

แล้วขาของเธอก็ไม่มีแรงเหลืออีกต่อไป

ดยุกพุ่งเข้ามารับร่างของเธอไว้ก่อนจะถึงพื้น กอดเธอไว้แนบอก เรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงของเขาดังมาจากที่ไกลแสนไกล

ลลินหลับตาลง

◇◇◇

ภูมิวิ่งเข้ามาคุกเข่าข้างทั้งสอง ใบหน้าเปื้อนน้ำตา "คุณหนู! คุณหนูเป็นอะไร!"

ดยุกไม่ตอบ เขากอดร่างของลลินไว้แน่น หายใจเข้าลึกๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนคนที่กำลังค้นหาบางอย่าง

ตอนนี้เขาได้กลิ่นทุกอย่างในโลก กลิ่นของภูมิที่เหมือนขนมปังปิ้งทาเนยอย่างที่นางเคยบอก กลิ่นของแก้วแตกและฝุ่น กลิ่นของดอกลิลลี่ที่เหี่ยวในมือหญิงชราที่มุมห้อง กลิ่นของลมกลางคืน กลิ่นของจันทร์เงิน

แต่จากร่างในอ้อมแขนของเขา

ไม่มีอะไรเลย

ไม่มีแสงแดดหลังฝน ไม่มีส้มที่เพิ่งปอกเปลือก ไม่มีขนมอุ่นๆ ที่เพิ่งออกจากเตา

ลลินไม่มีกลิ่น

เหมือนช่องว่างในอากาศ เหมือนหน้ากระดาษที่ไม่มีใครเขียนอะไรลงไป

เหมือนเขาในวันที่เธอพบเขาครั้งแรกในคุก

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น