ตอนที่ 29

ร้อยวันที่ครบกำหนด

ลลินอ่านสมุดเล่มนั้นทั้งคืน

เธอนั่งอยู่บนหลังคาจนดาวเริ่มจาง ตะเกียงที่ดยุกเอาขึ้นมาให้ส่องแสงสีส้มลงบนหน้ากระดาษ เขานั่งอยู่ข้างเธอตลอด ไม่พูด ไม่ถาม แค่อยู่ตรงนั้น เหมือนที่เธอเคยอยู่ข้างเขา

ทุกหน้าที่เธอพลิก คือประตูบานหนึ่งที่เปิดออก

วันที่แปด ข้าชอบขนมครก ลลินบอกให้จด

ประตูเปิด เธอเห็นถาดขนมครกที่ว่างเปล่าในมือเขา เห็นตัวเองหัวเราะจนต้องเกาะแขนเขา

วันที่ยี่สิบห้า ข้าได้กลิ่นเจ้า แสงแดดหลังฝน ส้ม ขนมอุ่นๆ

ประตูเปิด เธอเห็นน้ำตาในดวงตาสีเทา ได้ยินเสียงเขาพูดว่า มันทำให้ข้าอยากกลับบ้าน

วันที่สามสิบหก นางเหยียบเท้าข้าสิบเอ็ดครั้ง ข้านับ

ลลินหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "สิบเอ็ดครั้ง ท่านนับจริงๆ ด้วย"

ดยุกที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมามองเธอทันที

"เจ้าจำได้?"

"ฉันจำได้ว่าฉันคิดว่าแค่สามสี่ครั้ง" ลลินตอบ "ตอนที่ท่านอ่านให้ฟังที่หน้าถ้ำ ฉันพูดแบบนั้น"

ดยุกไม่พูดอะไร เขาแค่หลับตาลง แล้วหายใจออกยาวเหมือนคนที่กลั้นหายใจมาสิบวัน

ความทรงจำไม่ได้กลับมาทั้งหมดในคืนเดียว มันกลับมาเป็นระลอก เหมือนคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง บางระลอกชัดเจนจนเจ็บ บางระลอกพร่าเลือนเหมือนความฝัน บางเรื่องยังหายไป อาจหายไปตลอดกาล เธอยังนึกชื่อดอกไม้ที่ใช้ปรุงรุ่งอรุณกลางสวนไม่ออก ยังจำไม่ได้ว่าม้าสีดำของเขาชื่อเงาหมอกหรือน้ำค้าง

แต่เรื่องที่สำคัญที่สุด เรื่องที่มีเขา

มันกลับมาแล้ว

เมื่อแสงแรกของรุ่งอรุณโผล่พ้นขอบฟ้า ลลินปิดสมุดลง หันไปหาชายที่นั่งอยู่ข้างเธอ

"คีรินทร์" เธอเรียก

เขาลืมตาขึ้น

"ท่านกินขนมครกชิ้นสุดท้ายของฉันไปที่ตลาด" เธอพูด "ท่านยังติดหนี้ฉันอยู่หนึ่งชิ้น"

ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะ แม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อหน้าศัตรู ดึงเธอเข้าไปกอดแน่นจนเธอหายใจไม่ออก ร่างกายของเขาสั่นเทา และลลินได้ยินเสียงเขาหัวเราะปนสะอื้นอยู่ข้างหู

"ข้าจะซื้อให้เจ้าทั้งแผง" เขาพูดเสียงแหบ "ทุกวัน ไปจนตาย"

◇◇◇

หลายวันต่อมา ลลินขอไปพบจันทร์ศรี

ทุกคนพยายามห้าม ป้าบุษ น้ำหวาน ท่านหญิงปริยา แต่ดยุกไม่ได้ห้าม เขาแค่บอกว่าจะไปด้วย และจะรออยู่หน้าประตู

พระเจ้าธราธิปไม่ได้ตัดสินประหารนาง แม้ขุนนางครึ่งสภาจะเรียกร้อง ลลินเป็นคนทูลขอเอง ด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียว นางไม่เหลืออะไรให้ประหารแล้ว

หญิงชราที่เคยเป็นท่านมหาปรุงเศวตา ถูกส่งไปพำนักในอารามเล็กๆ บนเนินเขาทางเหนือของเมือง ไม่มีโซ่ ไม่มีกรง มีแค่สวนผักเล็กๆ ห้องที่มีหน้าต่างหนึ่งบาน และแม่ชีสองคนที่คอยดูแล นางไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องดอกไม้ หัวกลิ่น หรือขวดแก้วใดๆ อีกตลอดชีวิต

เมื่อลลินเดินเข้าไปในห้อง จันทร์ศรีนั่งอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ผมขาวโพลนปล่อยยาวสยาย ใบหน้าเหี่ยวย่นสงบนิ่ง

"เจ้ามาทำไม" นางถาม โดยไม่หันมา

"ฉันไม่รู้เจ้าค่ะ" ลลินตอบตามจริง

จันทร์ศรีหัวเราะเบาๆ เสียงแหบแห้ง "ตรงไปตรงมาเหมือนแม่เจ้า"

ลลินนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามนาง กลิ่นของจันทร์ศรีในตอนนี้ไม่มีลิลลี่ ไม่มีกลิ่นของใครอื่น เหลือแค่กลิ่นของตัวนางเอง และลลินพบว่ามันไม่ได้เป็นกลิ่นน้ำส้มสายชูของความขมขื่นอีกแล้ว

มันเป็นกลิ่นของดอกไม้แห้ง ที่ถูกเก็บไว้ในหนังสือเล่มเก่า จางๆ เศร้าๆ แต่ไม่ได้เน่า

"ฉันยังให้อภัยท่านไม่ได้" ลลินพูด "ท่านเผาบ้านของฉัน ฆ่าแม่ของฉัน ทำร้ายคนที่ฉันรักอีกนับไม่ถ้วน ฉันไม่รู้ว่าจะให้อภัยได้ไหม หรือเมื่อไหร่"

จันทร์ศรีพยักหน้าช้าๆ "ข้าไม่ได้ขอ"

"แต่ฉันจะไม่เกลียดท่าน" ลลินพูดต่อ "เพราะแม่ไม่เคยเกลียดท่าน และเพราะถ้าฉันเกลียดท่าน ฉันก็จะต้องสวมกลิ่นลิลลี่ไปตลอดชีวิตเหมือนท่าน"

จันทร์ศรีหันมามองเธอเป็นครั้งแรก ดวงตาสีดำที่ไม่มีประกายของคนอื่นแล้ว เป็นแค่ดวงตาของหญิงชราคนหนึ่ง เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

นางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงกระดาษเก่าเหลืองแผ่นนั้นออกมา จดหมายจากจันทร์เพ็ญ

"เอาไปเถอะ" นางพูด ยื่นมันให้ลลิน "มันเป็นของเจ้ามากกว่าข้า"

ลลินมองกระดาษนั้น แล้วส่ายหน้า

"แม่เขียนมันถึงท่าน" เธอพูด "เก็บไว้เถอะเจ้าค่ะ แล้ววันหนึ่ง เมื่อท่านพร้อม ท่านค่อยตอบแม่"

จันทร์ศรีกำกระดาษนั้นไว้แน่นแนบอก ไหล่ที่ผอมบางสั่นสะท้าน และเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ที่นางร้องไห้ออกมาให้คนอื่นได้ยิน

ลลินลุกขึ้นเดินไปที่ประตู แล้วหยุด

"ป้าศรี" เธอเรียก เป็นครั้งแรกและครั้งเดียว "ประตูของแม่ยังเปิดอยู่นะเจ้าคะ แม่บอกไว้แล้ว"

แล้วเธอก็เดินออกไป

ดยุกรออยู่ที่ประตู เขาไม่ได้ถามว่าเป็นอย่างไร แค่ยื่นมือมาให้เธอจับ แล้วทั้งสองก็เดินลงเขาไปด้วยกันในแสงแดดยามบ่าย

◇◇◇

หนึ่งเดือนหลังคืนจันทร์เงิน ร้านกลิ่นจันทร์เปิดใหม่

มันอยู่ที่เดิม ระหว่างร้านปลาเค็มที่ซ่อมหลังคาใหม่แล้วกับร้านตีเหล็กที่ไม่เคยไหม้ ใหญ่กว่าเดิมนิดหน่อย หลังคาไม่รั่วแล้ว และมีหน้าต่างบานใหญ่ที่แสงแดดตอนเย็นส่องผ่านเข้ามาเป็นสีทองอำพัน

ค่าก่อสร้างทั้งหมดมาจากทองหนึ่งพันเหรียญ

"ข้าบอกแล้วว่าสัญญาถูกเผาไปแล้ว" ลลินเถียง ขณะยืนดูช่างติดป้ายร้านใหม่ "ท่านไม่ต้องจ่าย"

"ข้อสามเขียนว่า ฝ่ายชายจะให้ค่าตอบแทนเป็นทองหนึ่งพันเหรียญเมื่อครบกำหนด ไม่ว่าผลจะเป็นเช่นไร" ดยุกตอบโดยไม่ต้องคิด เขาจำได้ทุกตัวอักษร "สัญญาถูกเผา แต่คำสัญญาไม่ได้ถูกเผา"

"ท่านเป็นคนดื้อที่สุดในอาณาจักร"

"ข้าเรียนมาจากเจ้า"

ป้าบุษที่ยืนอยู่ข้างหลังหัวเราะเสียงดัง น้ำหวานกับภูมิแอบซุบซิบกัน ส่วนท่านหญิงปริยากลอกตาจนแทบจะกลับไม่ได้

◇◇◇

แต่เรื่องที่ทั้งนครอำพันพูดถึงไปอีกนานหลายปี เกิดขึ้นในอีกสามวันต่อมา

พระเจ้าธราธิปเรียกประชุมราชสำนักครั้งใหญ่ ขุนนางทุกคนต้องมา ทุกตระกูล ทุกกรมกอง และที่แปลกที่สุด ประชาชนจากตลาดล่างก็ได้รับเชิญให้มาด้วย ยายแดง ลุงเปี๊ยก ป้าร้านปลาเค็ม และอีกหลายสิบคนยืนเบียดกันอยู่ท้ายท้องพระโรง มองโคมระย้าขวดน้ำหอมนับพันบนเพดานด้วยปากอ้าตาค้าง

ลลินยืนอยู่หน้าบัลลังก์ ในชุดสีฟ้าอ่อนที่ป้าบุษซื้อให้ใหม่ ชุดเดียวกับคืนงานเลี้ยงที่ทุกอย่างเริ่มต้น สีเดียวกัน แบบเดียวกัน ป้าบุษบอกว่าครั้งก่อนมันเปื้อนเลือด ครั้งนี้ขอให้มันได้เปื้อนแค่น้ำตาแห่งความสุข

"ลลินแห่งตระกูลบุปผาจันทร์" กษัตริย์หนุ่มประกาศ เสียงก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง "ผู้คืนกลิ่นวิญญาณให้ชาวนครอำพันนับพัน ผู้ล้างมลทินให้ตระกูลที่ถูกใส่ร้าย และผู้ปลุกข้าให้ตื่นจากหมอกที่ยาวนานห้าปี"

ทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ

"ข้าขอแต่งตั้งเจ้าเป็นนักปรุงหลวงอันดับหนึ่ง และหัวหน้าหอปรุงหลวงคนใหม่"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง ลลินอ้าปากค้าง

"ฝ่าบาทเพคะ" เธอพูดเมื่อตั้งสติได้ "หม่อมฉันขอบพระทัยอย่างยิ่ง แต่หม่อมฉันขอปฏิเสธตำแหน่งหัวหน้าหอปรุงเพคะ"

กษัตริย์หนุ่มเลิกคิ้ว

"หม่อมฉันเป็นแม่ค้าน้ำหอมจากตลาดล่าง" ลลินพูด ยิ้ม "หม่อมฉันอยากปรุงน้ำหอมลดไข้ให้เด็กๆ น้ำหอมช่วยหลับให้คนแก่ และน้ำหอมคืนดีให้คู่รักที่ทะเลาะกัน มากกว่านั่งอยู่บนยอดหอคอยสีขาวนั่นเพคะ แต่ถ้าหอปรุงหลวงต้องการที่ปรึกษา หม่อมฉันยินดีไปทุกสัปดาห์ และขอให้หอปรุงเปิดประตูรับเด็กจากตลาดล่างที่มีพรสวรรค์ด้วยเพคะ ไม่ต้องสอบสามรอบ"

กษัตริย์หนุ่มมองเธออยู่นาน แล้วหัวเราะออกมาเต็มเสียง

"คีรินทร์ เจ้าได้คนที่ปากคมพอๆ กับดาบของเจ้าจริงๆ" พระองค์พูด "ข้าอนุญาต"

ท้ายท้องพระโรง ยายแดงร้องไห้โฮ ลุงเปี๊ยกปรบมือดังลั่นจนองครักษ์หันไปมอง

◇◇◇

แล้วดยุกคีรินทร์ก็ก้าวออกมาจากแถวขุนนาง

เขาสวมเครื่องแบบทางการสีดำปักดิ้นเงิน ผมรวบเรียบร้อย เหมือนวันแรกที่พาเธอมาที่นี่ แต่ใบหน้าของเขาไม่เหมือนรูปปั้นหินอ่อนอีกแล้ว มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทุกคนในห้องอ่านออก แม้ไม่มีจมูกจันทร์

เขาหยุดตรงหน้าลลิน แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

ทั้งท้องพระโรงกลั้นหายใจ

"ลลิน" เขาพูด เสียงทุ้มต่ำดังพอให้ทุกคนได้ยิน "ข้าเคยขอเจ้าแต่งงานครั้งหนึ่งแล้ว บนหลังคาสังกะสีที่ขึ้นสนิมในตลาดล่าง ไม่มีแหวน ไม่มีดอกไม้ มีแค่ขนมครกหนึ่งชิ้นในกระเป๋า เจ้าบอกว่าข้าโง่ที่สุดในอาณาจักร"

เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ ทั่วห้อง ลลินหน้าแดงก่ำ

"ครั้งนี้ ข้าอยากทำให้ถูกต้อง ต่อหน้าทุกคนที่เจ้ารัก" เขาพูดต่อ แล้วล้วงกล่องเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ เปิดออก

ข้างในคือแหวนเงินวงเรียบ ประดับด้วยอัญมณีสีฟ้าใสเม็ดเล็กที่สลักเป็นรูปเกล็ดหิมะ และรอบเกล็ดหิมะนั้น สลักลายดอกไม้ห้ากลีบเล็กๆ ล้อมไว้

"ผาหิมะกับดอกจันทร์" เขาพูด "ข้าให้ช่างที่ผาหิมะทำ ใช้เวลาหนึ่งเดือน"

ลลินยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลพราก

"และข้าก็มีนี่ด้วย" เขาพูด แล้วล้วงอีกมือออกมาจากกระเป๋า ห่อใบตองเล็กๆ หนึ่งห่อ "ขนมครกจากแผงยายแดง ชิ้นที่ข้าติดหนี้เจ้า"

ท้ายท้องพระโรง ยายแดงร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ลลินแห่งตระกูลบุปผาจันทร์" ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะพูด มองเธอด้วยดวงตาสีเทาที่ไม่มีวันลืมเธออีกแล้ว "เจ้าจะแต่งงานกับข้าไหม"

ลลินมองเขา มองแหวน มองขนมครก แล้วหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

"แต่งเจ้าค่ะ" เธอตอบ "แต่ฉันมีเงื่อนไข"

ทั้งท้องพระโรงที่กำลังจะโห่ร้อง เงียบกริบลงทันที

ดยุกเลิกคิ้ว "เงื่อนไข"

"ใช่เจ้าค่ะ" ลลินยิ้มกว้าง รอยยิ้มแบบแม่ค้าตลาดล่างที่เห็นลูกค้าพยายามต่อราคา "ท่านเคยทำสัญญากับฉันครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ ถึงตาฉันเขียนบ้าง"

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น