ตอนที่ 30

ผาหิมะกับดอกจันทร์

สัญญาฉบับใหม่ถูกเขียนขึ้นในคืนนั้นเอง ที่โต๊ะไม้ในร้านกลิ่นจันทร์ที่เพิ่งเปิดใหม่

ไม่ใช่ด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้ม และไม่ใช่ด้วยลายมือที่เป็นระเบียบจนน่ากลัว แต่ด้วยหมึกเงินที่ผสมผงเงินจันทร์ตามสูตรของแม่ ลายมือกลมมนเอียงขวาเล็กน้อย และมุมขวาล่างวาดรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ ไว้

ป้าบุษ น้ำหวาน ภูมิ และท่านหญิงปริยานั่งล้อมโต๊ะเป็นพยาน แม้ไม่มีใครถูกเชิญ

สัญญาแต่งงานระหว่างลลินแห่งตระกูลบุปผาจันทร์ กับคีรินทร์แห่งผาหิมะ

หนึ่ง ระยะเวลา ตลอดไป ไม่มีวันสิ้นสุด แม้ในคืนจันทร์เงิน

สอง ฝ่ายชายจะซื้อขนมครกให้ฝ่ายหญิงทุกวันอาทิตย์ และห้ามกินชิ้นสุดท้าย

สาม ฝ่ายชายจะเขียนสมุดต่อไปทุกคืน ไม่ใช่เพราะกลัวลืม แต่เพราะฝ่ายหญิงชอบอ่าน

สี่ ทั้งสองฝ่ายจะไม่โกหกกัน ซึ่งฝ่ายชายก็ทำไม่ได้อยู่แล้ว เพราะฝ่ายหญิงได้กลิ่น

ห้า ฝ่ายหญิงจะเปิดร้านกลิ่นจันทร์ต่อไปในตลาดล่าง และจะเปิดสาขาสองที่ผาหิมะ

หก ทุกฤดูหนาว ทั้งสองฝ่ายจะไปดูแสงเหนือด้วยกัน

เจ็ด ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลืมอีกฝ่าย อีกฝ่ายจะจำแทน

ดยุกอ่านจนจบ แล้วหยิบปากกาขนนกขึ้นมา เติมข้อแปดลงไปด้วยลายมือที่เป็นระเบียบเหมือนเดิม

แปด ฝ่ายชายจะรักฝ่ายหญิง ทุกวัน ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น ไม่ว่าจะจำได้หรือไม่

ลลินอ่านข้อนั้น แล้วต้องหันหน้าหนีไปเช็ดน้ำตา น้ำหวานส่งเสียงกรี๊ดเบาๆ ในลำคอ ภูมิสูดน้ำมูกดังฟืด ท่านหญิงปริยาพยายามทำหน้านิ่งแต่ไม่สำเร็จ

ไม่มีตรากลิ่น ไม่มีหยดเลือด

ทั้งสองแค่ลงชื่อ แล้วจับมือกัน

◇◇◇

งานแต่งงานจัดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิ

ไม่ใช่ในวังหลวง ไม่ใช่ในคฤหาสน์ผาหิมะ แต่จัดที่ถนนสายหลักของตลาดล่าง ทั้งถนน

ทั้งตลาดปิดร้านพร้อมกันหนึ่งวัน ยายแดงทอดขนมครกสามพันชิ้น ลุงเปี๊ยกปิ้งลูกชิ้นจนเตาเกือบระเบิด ป้าร้านปลาเค็มประกาศว่าวันนี้จะไม่ขายปลาเค็มเพราะกลัวกลิ่นไปกวนงานเจ้าสาว ซึ่งทุกคนเห็นว่าเป็นการเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ตลาดล่าง

น้ำหวานจัดดอกไม้ทั้งงาน ตลอดถนนประดับด้วยพวงมาลัยมะลิ ดอกแก้ว และดอกนิลจันทราที่ปลูกในกระถางมาตั้งแต่ฤดูหนาว เพื่อให้มันบานพร้อมกันในค่ำคืนของงาน

พระเจ้าธราธิปเสด็จมาเป็นประธาน และเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่กษัตริย์แห่งสุคนธาประทับนั่งกินขนมครกบนเก้าอี้ไม้ข้างทาง

ท่านเจ้าคุณวรางกูรมาพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ เขาบอกลลินว่าเมื่อคืนฝันเห็นน้องสาว ท่านหญิงมาลินียิ้มให้เขาและบอกว่าขอบคุณนางปรุงกลิ่นแทนนางด้วย

ลลินกอดเขา และเขาก็ร้องไห้ เป็นน้ำตาที่ไม่มีกลิ่นเกลือของความเศร้าอีกแล้ว

◇◇◇

เจ้าสาวสวมชุดสีขาวนวลที่ปักลายดอกไม้ห้ากลีบด้วยด้ายเงินจันทร์ ป้าบุษใช้เวลาสามเดือนปักมันทีละเข็ม ที่ข้อมือซ้ายผูกริบบิ้นผ้าเก่าซีดเส้นหนึ่ง ซึ่งตอนนี้มีกลิ่นสองกลิ่นผสมกันอยู่ หิมะกับไม้สน และแสงแดดหลังฝน

เจ้าบ่าวสวมชุดสีดำปักลายเกล็ดหิมะสีเงิน เหมือนชุดที่เขาสวมในคุกใต้ดินคืนนั้น คืนที่บอกเด็กสาวในห้องขังว่า หมั้นกับข้า แล้วเจ้าจะรอด

ภูมิเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว และร้องไห้ตั้งแต่ก่อนพิธีจะเริ่มจนจบงาน

ท่านหญิงปริยาเป็นเพื่อนเจ้าสาว และเหยียบเท้าภูมิตอนเต้นรำไปสิบสองครั้ง

"สิบสองครั้งนะขอรับ ข้านับ" ภูมิบ่น

"เจ้าเหยียบชายกระโปรงข้าจนขาดในหอคอย ข้ายังไม่ได้เอาคืนเลย" ท่านหญิงปริยาตอบ แต่ไม่ได้ปล่อยมือเขา

ลลินสูดกลิ่นของทั้งสองจากอีกฟากหนึ่งของลานเต้นรำ กลิ่นกุหลาบที่ไม่มีหนามอีกแล้ว ผสมกับกลิ่นขนมปังปิ้งทาเนย กลายเป็นกลิ่นที่หอมหวานอย่างประหลาด

"เจ้ายิ้มอะไร" ดยุกถาม ขณะพาเธอหมุนตัวตามจังหวะเพลง

"ความลับเจ้าค่ะ" ลลินตอบ "ท่านจะรู้เองในอีกไม่นาน"

แล้วน้ำหวานก็รับช่อดอกไม้ที่เจ้าสาวโยน ด้วยการกระโดดสูงกว่าใครในงาน จนเกือบตกลงไปในหม้อแกงจืดของป้าบุษ

◇◇◇

หนึ่งปีต่อมา

ลมหนาวพัดผ่านยอดเขาผาหิมะ หิมะขาวโพลนปกคลุมป่าสนจนสุดสายตา ทะเลสาบเบื้องล่างแข็งตัวเป็นแผ่นกระจก เด็กๆ ในหมู่บ้านกำลังเล่นสเก็ตกันอยู่ เสียงหัวเราะลอยขึ้นมาตามลม

ร้านกลิ่นจันทร์สาขาผาหิมะตั้งอยู่ที่ปากทางเข้าเมืองหลวงของแคว้นเหนือ เป็นอาคารไม้สนสองชั้นที่มีปล่องไฟพ่นควันอุ่นๆ ตลอดวัน ป้ายหน้าร้านเขียนด้วยหมึกเงิน มุมขวาล่างมีพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ

น้ำหอมขายดีที่สุดของร้านมีชื่อว่า ผาหิมะกับดอกจันทร์

กลิ่นเปิดคือหิมะบนยอดเขา กลิ่นใจคือแสงแดดหลังฝนกับส้มที่เพิ่งปอกเปลือก และกลิ่นรากคือไม้สนที่อุ่นเหมือนเสื้อคลุมที่ห่มให้คนที่หนาว

ทุกคนที่ได้กลิ่นมันบอกเหมือนกัน มันทำให้รู้สึกเหมือนมีใครสักคนรออยู่ที่บ้าน

◇◇◇

ที่หมู่บ้านเชิงผา ไม่มีซากไหม้ดำอีกแล้ว

ลลินกับดยุกกลับมาที่นี่ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิ ปลูกต้นนิลจันทราไว้หนึ่งร้อยต้น บนพื้นดินที่เคยเป็นหมู่บ้าน หนึ่งต้นต่อหนึ่งชีวิตที่ถูกพรากไปในคืนนั้น ลลินไม่รู้ชื่อของพวกเขาเกือบทั้งหมด แต่ในทะเบียนตระกูลที่กษัตริย์ส่งคืนมา มีชื่อครบทุกคน และเธอสลักมันลงบนแผ่นหินที่ตั้งอยู่กลางสวน

ชื่อแรกบนแผ่นหิน คือจันทร์เพ็ญ

และที่มุมล่างสุดของแผ่นหิน มีพื้นที่ว่างเหลือไว้หนึ่งชื่อ

"สำหรับใคร" ดยุกถามในวันที่ช่างสลักเสร็จ

"สำหรับป้าศรีเจ้าค่ะ" ลลินตอบ "วันที่นางพร้อมจะกลับบ้าน"

ดยุกไม่ได้พูดอะไร เขาแค่จับมือเธอไว้แน่นขึ้น

เมื่อเดือนที่แล้ว แม่ชีจากอารามบนเนินเขาส่งจดหมายฉบับหนึ่งมา ข้างในมีกระดาษเพียงแผ่นเดียว ลายมือสั่นเทาของหญิงชรา เขียนไว้แค่บรรทัดเดียว

น้องเพ็ญ พี่ขอโทษ

ลลินนำมันมาวางไว้หน้าแผ่นหิน ใต้ชื่อของแม่ แล้วทับด้วยก้อนหินกลมเล็กๆ ไม่ให้ลมพัดปลิว

◇◇◇

คืนนั้นเป็นคืนที่หนาวที่สุดของปี

ทั้งสองขึ้นไปนั่งบนหลังคาร้านกลิ่นจันทร์สาขาผาหิมะ ห่มผ้าขนสัตว์ผืนใหญ่ผืนเดียวกัน ถือถ้วยชาขิงร้อนๆ ที่ป้าบุษส่งสูตรมาให้ทางจดหมาย พร้อมคำเตือนยาวสองหน้าว่าห้ามใส่ขิงน้อยกว่านี้

แล้วท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี

แสงสีเขียวมรกตไหลเลื่อนผ่านท้องฟ้าเป็นริ้วยาว ตามด้วยสีม่วง สีชมพู และสีฟ้าอ่อน ระยิบระยับเหมือนผ้าไหมที่ถูกลมพัด เหมือนสายกลิ่นวิญญาณนับหมื่นสายในคืนจันทร์เงิน ที่ลอยกลับบ้าน

ลลินลืมหายใจ

"สวยจัง" เธอกระซิบ

"ใช่" ดยุกตอบ

ลลินหันไปมองเขา และพบว่าเขาไม่ได้มองแสงเหนือ

เขากำลังมองเธอ เหมือนคืนนั้นในหุบผาหมอก ใต้แสงสีเงินของดอกนิลจันทรา

"ท่านควรมองแสงเหนือนะเจ้าคะ" เธอบอก แก้มร้อนผ่าวทั้งที่อากาศหนาวจัด "ท่านบอกว่ามันคือสิ่งเดียวที่ท่านไม่เคยลืม"

"ข้าจำแสงเหนือได้ เพราะมันสวยมาก" ดยุกตอบ "เจ้าบอกข้าเองว่าของที่สวยมากๆ มันฝังลึกลงไปในใจ ลึกจนลืมไม่ลง"

เขาเอื้อมมือมาปัดเกล็ดหิมะออกจากผมของเธอ

"ข้าลืมเจ้าไปหลายครั้ง" เขาพูดเบาๆ "แต่ทุกครั้ง เจ้าก็กลับมาอยู่ในใจข้าได้เสมอ ข้าคิดว่านั่นแปลว่าเจ้าสวยกว่าแสงเหนือ"

ลลินหัวเราะ ซบหน้าลงกับไหล่ของเขา

"ท่านเรียนพูดหวานมาจากไหนเจ้าคะ"

"จากสมุด" เขาตอบ "ข้าอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนถึงเจ้าตลอดร้อยวันนั้นซ้ำทุกคืน ข้าพบว่าตัวข้าในตอนที่ลืมทุกอย่าง พูดเก่งกว่าตัวข้าในตอนนี้"

"ไม่จริงหรอกเจ้าค่ะ" ลลินว่า แล้วจับมือเขามาวางไว้บนท้องของตัวเอง ใต้ผ้าขนสัตว์ผืนหนา "ตัวท่านตอนนี้ กำลังจะได้เขียนเรื่องใหม่ลงไปในสมุดเล่มใหม่แล้ว"

ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะนิ่งไป

แล้วค่อยๆ หันมามองเธอ ดวงตาสีเทาเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย เหมือนคืนที่เขาได้กลิ่นเธอเป็นครั้งแรก

"เจ้า..."

"ป้าบุษรู้ก่อนท่านอีกนะเจ้าคะ" ลลินหัวเราะ "นางบอกว่าได้กลิ่นจากจดหมายที่ฉันส่งไป ทั้งที่นางไม่มีจมูกจันทร์"

ดยุกไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ดึงเธอเข้าไปกอด กอดแน่น แต่ทะนุถนอมเหมือนเธอทำจากแก้ว แล้วลลินก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเขา ทุ้มต่ำ สั่นสะเทือน ดังก้องไปทั่วหุบเขาผาหิมะ ใต้แสงเหนือที่ระบายท้องฟ้าเป็นสีรุ้ง

ลลินหลับตา สูดกลิ่นของเขา

หิมะบนยอดเขา ไม้สนที่เพิ่งถูกผ่า อุ่นเหมือนเสื้อคลุมที่ห่มให้คนที่หนาว

และตอนนี้ มีกลิ่นใหม่ผสมอยู่ด้วย กลิ่นที่เธอไม่เคยได้กลิ่นจากเขามาก่อน หอมหวาน สดใส และสว่างไสวเหมือนแสงแรกของรุ่งอรุณ

กลิ่นของความสุข

◇◇◇

คืนนั้น ดยุกคีรินทร์เปิดสมุดเล่มใหม่ หน้าแรกยังว่างเปล่า

เขาไม่ได้เขียนมันเพราะกลัวลืม เขาจำทุกอย่างได้แล้ว และจะจำได้ตลอดไป

เขาเขียนมันเพราะเธอชอบอ่าน และเพราะสักวันหนึ่ง จะมีใครอีกคนที่อยากรู้ว่าพ่อกับแม่ของเขาหรือเธอ พบกันได้อย่างไร

เขาจุ่มปลายปากกาลงในหมึกเงิน แล้วเขียนบรรทัดแรก

วันนี้ ภรรยาของข้าบอกว่าข้ามีกลิ่นของความสุข

ข้าเชื่อนาง เพราะนางเป็นคนแรกที่บอกข้าเสมอ

ข้าจะจดไว้ ไม่ใช่เพราะกลัวลืม

แต่เพราะข้าอยากจำมันซ้ำอีกครั้ง ทุกวัน ไปตลอดชีวิต

จบบริบูรณ์

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น