ตอนที่ 28
จีบใหม่ตั้งแต่ต้น
ลลินจำได้หลายอย่าง
เธอจำป้าบุษได้ จำชาร้อนกับขิงทุกเช้า จำได้ว่าป้าเก็บเธอมาจากลำธารเมื่อนานมาแล้ว เธอจำน้ำหวานได้ จำเพลงที่เพื่อนชอบร้องตอนขายดอกไม้ จำตลาดล่าง ขนมครกยายแดง ลูกชิ้นลุงเปี๊ยก จำร้านกลิ่นจันทร์ที่เบียดอยู่ระหว่างร้านปลาเค็มกับร้านตีเหล็ก
ป้าบุษบอกว่า นั่นเป็นเพราะกลิ่นที่ทุกคนหยดให้ มีความทรงจำของพวกเขาเกี่ยวกับเธอติดมาด้วย ใครรู้จักเธอนานเท่าไหร่ ความทรงจำนั้นก็กลับมามากเท่านั้น
แต่ร้อยวันสุดท้าย ร้อยวันที่เธอใช้ไปกับการปรุงน้ำหอมให้ชายคนหนึ่ง วิ่งหนีสุนัขกลิ่น ปีนหอคอย และร้องไห้บนหลังคาใต้ดาว
มันหายไปเกือบหมด
เธอรู้ว่ามันเกิดขึ้น ทุกคนเล่าให้ฟัง ป้าบุษเล่า น้ำหวานเล่า ภูมิเล่าพร้อมน้ำตา ท่านหญิงปริยาเล่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่าทำไมเธอถึงลืมเรื่องที่นางลงทุนปีนเชือกลงจากหอคอยเจ็ดชั้นได้ แต่ทุกเรื่องที่ได้ยิน มันเหมือนนิทานที่เล่าถึงใครอีกคน ไม่ใช่เธอ
และชายคนนั้น ดยุกคีรินทร์แห่งผาหิมะ ทุกคนบอกว่าเธอรักเขา และเขารักเธอ ทุกคนบอกว่าเธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อเขา
ลลินมองเขา แล้วรู้สึกแค่... แปลกๆ
ไม่ได้รู้สึกแย่ ไม่ได้รู้สึกกลัว แค่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่นึกไม่ออก
◇◇◇
ดยุกไม่ได้บังคับอะไรเธอเลย
เขาไม่ได้บอกว่าเธอต้องรักเขา ไม่ได้บอกให้เธอพยายามจำ ไม่ได้พาเธอกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์ เขาจ้างช่างมาสร้างร้านกลิ่นจันทร์ใหม่บนที่ดินเดิม ระหว่างนั้นก็ให้ลลินกับป้าบุษพักที่บ้านน้ำหวาน แล้วก็ปรากฏตัวที่หน้าบ้านทุกเช้า
"อรุณสวัสดิ์" เขาพูดในเช้าวันแรก ยืนอยู่หน้าประตูบ้านน้ำหวาน ในมือถือห่อใบตอง
"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านดยุก" ลลินตอบอย่างระมัดระวัง "ท่านมาทำอะไรแต่เช้า"
"ข้าเอาขนมครกมาให้" เขายื่นห่อใบตองให้ "จากแผงยายแดง"
ลลินรับมาด้วยความงุนงง ขนมครกยังอุ่นๆ หอมกลิ่นกะทิ "ทำไมท่านถึงรู้ว่าฉันชอบขนมครก"
ดยุกนิ่งไปนิดหนึ่ง แล้วตอบ "ข้าเดา"
กลิ่นนมบูดลอยขึ้นมาจางๆ ลลินเลิกคิ้ว
"ท่านโกหก"
ดยุกมองเธอ แล้วมุมปากก็ขยับขึ้น ลลินรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ ทั้งที่ไม่รู้สาเหตุ
"ข้าลืมไปว่าเจ้ามีจมูกที่น่ารำคาญที่สุดในอาณาจักร" เขาพูด
"ใครบอกท่านแบบนั้น"
"ปริยา"
ลลินหัวเราะออกมา แล้วก็หยุด เพราะรู้สึกว่าเคยหัวเราะแบบนี้มาก่อน ด้วยเรื่องเดียวกัน กับคนคนนี้
◇◇◇
ทุกวันเขามา และทุกวันเขานำบางอย่างมาด้วย
วันที่สอง เขาพาเธอไปเดินตลาด ซื้อลูกชิ้นลุงเปี๊ยก น้ำมะพร้าวเผา และพวงมาลัยมะลิ เขายื่นพวงมาลัยให้เธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ ลลินรับมาแล้วสูดกลิ่นมะลิหอมเย็น และรู้สึกว่าน้ำตาจะไหลโดยไม่รู้ว่าเพราะอะไร
"ไว้เป็นหลักฐาน" เขาพูด "ว่าเรามาตลาดด้วยกัน"
"ท่านพูดเหมือนเคยพูดประโยคนี้มาก่อน"
"ข้าเคยพูด"
"กับใคร"
ดยุกมองเธอ แล้วไม่ตอบ
วันที่สาม เขามาพร้อมกับเตาพกพาและหม้อทองแดงเล็กๆ เขาขอให้เธอสอนปรุงน้ำหอม ลลินสอนเขาทั้งบ่าย และพบว่าดยุกแห่งผาหิมะเป็นนักเรียนที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยเจอมา เขาเทน้ำมันกานพลูมากเกินไปจนทั้งบ้านน้ำหวานเหม็นเหมือนร้านหมอฟัน และหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเธอทำหน้าขยะแขยง
เสียงหัวเราะนั้น ทุ้มต่ำ สั่นสะเทือน ลลินแน่ใจว่าเคยได้ยินมันมาก่อน บนหลังคาสักแห่ง ใต้ดาวสักดวง
วันที่สี่ ฝนตก เขาไม่ได้พาไปไหน แค่นั่งอยู่กับเธอที่ระเบียงบ้านน้ำหวาน ฟังเสียงฝน ดื่มชาขิงที่ป้าบุษต้ม ไม่พูดอะไรเลยทั้งบ่าย
แต่ลลินพบว่ามันเป็นวันที่เธอชอบที่สุด
◇◇◇
"ท่านไม่เบื่อเหรอเจ้าคะ" ลลินถามในวันที่เจ็ด ขณะที่ทั้งสองเดินกลับจากตลาด "มาหาคนที่จำท่านไม่ได้ทุกวัน"
ดยุกไม่ตอบทันที เขาเดินไปอีกหลายก้าวก่อนจะพูด
"เจ้าเคยทำแบบเดียวกันกับข้า" เขาพูด "หลายครั้ง ทุกครั้งที่ข้าลืมเจ้า เจ้าก็เริ่มใหม่ เจ้าไม่เคยเบื่อ อย่างน้อยเจ้าก็ไม่เคยบอกว่าเบื่อ"
"ฉันจำไม่ได้"
"ข้ารู้" เขาพูด แล้วหยุดเดิน หันมามองเธอ "ไม่เป็นไร ข้าจำแทนเจ้าได้"
ลลินหยุดหายใจ
ประโยคนั้น ฉันจำแทนท่านเอง บางอย่างสั่นสะเทือนอยู่ลึกๆ ในอก เหมือนระฆังที่ถูกเคาะจากอีกฟากของหุบเขา เสียงไกลจนแทบไม่ได้ยิน
"ท่านมีกลิ่นเหมือนริบบิ้นของฉัน" เธอพูดออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
ดยุกนิ่งงัน
"ฉันขอโทษ" ลลินพูดเร็ว หน้าแดง "ฉันไม่รู้ว่าทำไมพูดแบบนั้น แค่... ท่านมีกลิ่นหิมะกับไม้สน เหมือนริบบิ้นที่ฉันมีมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ท่าน ฉันรู้สึกปลอดภัย เหมือนตอนที่ฉันกลัวแล้วดมริบบิ้นนั้น"
ดยุกยืนนิ่งอยู่กลางถนนตลาดล่าง ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา ดวงตาสีเทาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่เขายิ้ม
"เพราะมันคือกลิ่นของข้า" เขาพูดเบาๆ "เจ้าเก็บมันไว้มาสิบสองปี"
ลลินอ้าปากจะถาม แต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมา
◇◇◇
ในวันที่แปด ท่านหญิงปริยามาเยี่ยมพร้อมภูมิ ทั้งสองเถียงกันตั้งแต่หน้าประตูบ้านน้ำหวานจนถึงในห้อง เรื่องว่าใครเป็นคนทำให้ตะกร้าผลไม้ที่เอามาเยี่ยมช้ำ
ลลินมองทั้งคู่แล้วอดหัวเราะไม่ได้ เธอจำได้ว่าท่านหญิงปริยาเคยเป็นคู่แข่ง จำได้ลางๆ ว่าเคยปกป้องนางในศาล แต่จำไม่ได้เลยว่ามิตรภาพนี้เริ่มต้นตอนไหน
"ท่านหญิงเจ้าคะ" เธอถามเมื่อภูมิออกไปตักน้ำ "ท่านดยุกเป็นคนยังไง ก่อนที่ฉันจะลืม"
ท่านหญิงปริยามองเธออยู่นาน แล้วถอนหายใจ
"เขาเป็นคนที่ไม่เคยยิ้มให้ใคร" นางตอบ "ข้าหมายปองเขามาสามปี เขาไม่เคยจำชื่อข้าได้เกินสองครั้ง แล้วเจ้าก็โผล่มาจากคุกพร้อมกลิ่นปลาเค็ม ร้อยวันต่อมา เขายอมให้คนทั้งตลาดล่างเห็นเขาร้องไห้ข้างเตียงเจ้า"
นางหยุด แล้วพูดเสียงเบาลง
"เขายืนอยู่หน้าบ้านนี้ทุกเช้าก่อนเจ้าตื่นหนึ่งชั่วยาม ภูมิบอกข้า เขาไม่ได้เคาะประตูจนกว่าจะได้ยินเสียงเจ้าคุยกับป้าบุษ เพราะกลัวจะปลุกเจ้า"
ลลินไม่รู้จะตอบอย่างไร คืนนั้น เธอนอนไม่หลับ ได้แต่นึกถึงชายผมดำที่ยืนอยู่หน้าประตูในความหนาวยามเช้า รอฟังเสียงของคนที่จำเขาไม่ได้
◇◇◇
ในคืนที่สิบ เขาชวนเธอไปที่คฤหาสน์ผาหิมะ
ไม่ใช่เพื่อพักค้าง เขาบอก แค่อยากให้เธอเห็นบางอย่าง
ลลินเดินตามเขาขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นสาม ผ่านห้องหนังสือที่มีเตาผิง ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ไปจนถึงทางออกเล็กๆ ที่เปิดสู่หลังคาแบนของปีกตะวันออก
คืนนั้นท้องฟ้าใสกระจ่าง ดาวนับล้านดวงกะพริบอยู่เหนือนครอำพัน พระจันทร์ข้างแรมลอยต่ำอยู่ใกล้ขอบฟ้า
ลลินก้าวออกไปบนหลังคา เดินไปตามแนวกระเบื้อง
กระเบื้องแผ่นหนึ่งโยกใต้เท้าของเธอ
"แผ่นที่สามจากปล่องไฟ" ดยุกพูดจากข้างหลัง "มันโยก"
ลลินหยุดนิ่ง
ภาพหนึ่งวาบขึ้นมาในหัว ชัดเจนเหมือนฟ้าแลบในคืนมืด ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงขอบหลังคา เข่าข้างหนึ่งชันขึ้น สมุดปกดำวางบนตัก แสงจันทร์ข้างขึ้นสาดลงบนใบหน้าด้านข้างจนดูเหมือนรูปปั้นเงิน และเสียงของเขาที่พูดว่า เจ้าปีนหลังคาเก่งกว่าภูมิ
แล้วมันก็หายไป
ลลินหันกลับมามองเขา ตาเบิกกว้าง หายใจหอบ
"เราเคยนั่งตรงนี้มาก่อน" เธอพูด "ใช่ไหมเจ้าคะ"
ดยุกไม่ตอบด้วยคำพูด เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงสมุดปกดำเล่มหนึ่งออกมา เล่มเดียวกับในภาพที่เพิ่งเห็น แต่ตอนนี้ขอบมันยับย่น หน้ากระดาษเต็มทุกหน้า
เขายื่นมันให้เธอ
"ทุกอย่างอยู่ในนี้" เขาพูด "ตลอดสิบสองปีที่ข้าลืม ข้าอ่านมันทุกเช้า ตอนนี้..."
เขาวางสมุดลงบนมือของเธอ แล้วพับนิ้วเธอให้กำมันไว้
"ถึงตาเจ้าอ่านบ้างแล้ว"
ลลินมองสมุดในมือ แล้วค่อยๆ เปิดมันออก
หน้าแรกที่เปิดเจอ คือหน้าที่มีวันที่กำกับไว้ว่า "วันนี้" ลายมือเป็นระเบียบ ตัวเล็ก อัดแน่น
ลงนามสัญญากับลลินแห่งร้านกลิ่นจันทร์ ผมสีน้ำตาลอ่อน ตาสีน้ำผึ้ง มีไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้าย
และที่บรรทัดสุดท้ายของหน้านั้น ข้างเส้นหมึกสามเส้นที่ขีดฆ่าประโยคเก่าทิ้ง มีข้อความใหม่เขียนไว้ชัดเจน
ข้ารักนาง
ลลินจ้องมองมัน
แล้วโลกทั้งใบก็หมุนกลับ
ถ้ำ ไฟ ไหล่อุ่นๆ ที่เธอพิง เสียงทุ้มต่ำที่พูดว่า ข้าคิดว่าข้ารักนาง แต่ข้าเปลี่ยนคำว่าคิดว่าออกแล้ว ริมฝีปากที่แตะริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบาเหมือนเกล็ดหิมะ และเสียงของตัวเธอเองที่กระซิบตอบ
ไม่ต้องจดหรอก ฉันจะจำแทนท่านเอง
สมุดหล่นจากมือของลลิน
