ตอนที่ 2
ภรรยาที่กลับบ้าน
คืนนั้นปิ่นมุกไม่ได้นอน
กระดาษแผ่นเล็กวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ใต้แสงโคมไฟสีส้มหม่น ตัวอักษรสีน้ำเงินซีดจางเหมือนจะเลือนหายไปได้ทุกเมื่อ
'หนูมุกไม่ได้ทิ้งเขา ย่าเป็นคนทำ'
เธออ่านซ้ำจนจำได้ทุกเส้นหมึก
แค่ยื่นกระดาษแผ่นนี้ให้ภาคิน ทุกอย่างก็จบ เขาจะรู้ว่าเธอไม่ได้ทิ้งเขา ไม่ได้หมดรัก ไม่ได้เห็นแก่ตัว
แต่แล้วเขาก็จะถามต่อ
ทำไมคุณย่าต้องทำแบบนั้น
และคำตอบของคำถามนั้น คือสิ่งที่ปิ่นมุกยอมให้เขาเกลียดไปทั้งชีวิตดีกว่าให้เขารู้
เสียงไอแห้งๆ ดังมาจากห้องข้างๆ ปิ่นมุกรีบพับกระดาษเก็บใส่ล็อกเก็ตที่คอ แล้วเดินไปเคาะประตู
"ป๊า ยังไม่นอนเหรอ"
ชายชราผมขาวโพลนนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายริมหน้าต่าง มือขวาที่อ่อนแรงตั้งแต่เส้นเลือดในสมองแตกเมื่อสองปีก่อนวางนิ่งบนตัก มือซ้ายถือรูปถ่ายใบเก่า
"มุก" เฮียเม้งเรียกเสียงแหบ "ป๊าได้ยินเสียงรถเมื่อเย็น รถคันใหญ่"
ปิ่นมุกนั่งลงข้างพ่อ ดึงผ้าห่มคลุมขาให้ท่าน
"ลูกค้าค่ะป๊า มาส่งนาฬิกาซ่อม"
"ลูกค้าที่ไหนขับรถแบบนั้นมาตลาดน้อย" พ่อเธอมองหน้าลูกสาวนิ่งๆ ดวงตาฝ้าฟางยังคมพอจะอ่านใจเธอออก "เขากลับมาใช่ไหม"
เธอไม่ตอบ
พ่อถอนหายใจยาว มือซ้ายที่ถือรูปสั่นน้อยๆ
"ลูกไม่ต้องไปก็ได้ มุก ไม่ว่าเขาจะขออะไร"
"หนูจะไปแค่สามเดือนค่ะป๊า" ปิ่นมุกกุมมือพ่อไว้ "คุณย่าป่วย ท่านจำอะไรไม่ได้แล้ว"
พ่อเงียบไปนาน แล้วพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอเย็นวาบไปถึงปลายเท้า
"แต่คนที่จำได้ คือลูก"
◇◇◇
บ้านวรเศรษฐ์กุลยังสวยเหมือนเดิม
คฤหาสน์สีขาวสามชั้นตั้งอยู่กลางสวนกว้างย่านริมแม่น้ำ ต้นจามจุรีใหญ่สองต้นแผ่กิ่งคลุมถนนทางเข้า เสียงน้ำพุดังแว่วมาจากลานหน้าบ้าน
ทุกอย่างเหมือนวันสุดท้ายที่เธอลากกระเป๋าออกไปจากที่นี่
ยกเว้นตัวเธอเอง
รถเบนซ์สีดำจอดสนิทหน้าบันไดหินอ่อน ภาคินลงจากฝั่งคนขับแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ
"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ฉันเปิดเองได้"
"คุณย่าดูอยู่" เขาพูดเบาๆ พยักหน้าไปทางระเบียงชั้นสอง "ข้อสอง ต่อหน้าคนอื่นเธอเป็นภรรยาฉัน จำได้ไหม"
ปิ่นมุกเงยหน้าขึ้น
หญิงชราผมสีเงินในชุดผ้าไหมสีครีมยืนเกาะราวระเบียงอยู่จริงๆ ร่างนั้นเล็กลงกว่าที่เธอจำได้มาก เล็กจนน่าใจหาย
แล้วใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมก็ค่อยๆ บานออกเป็นรอยยิ้มกว้างที่สุดที่ปิ่นมุกเคยเห็น
"หนูมุก"
เสียงนั้นสั่นเครือ ลอยลงมาตามลม
"หนูมุกกลับมาแล้ว"
ปิ่นมุกไม่รู้ตัวว่าวิ่งขึ้นบันไดตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็อยู่ในอ้อมกอดที่บอบบางราวกับนกตัวเล็ก กลิ่นแป้งหอมและกลิ่นดอกมะลิอ่อนๆ ที่เธอจำได้ไม่เคยลืม
"ไปไหนมาลูก ย่ารอตั้งนาน" คุณย่าบุษบาลูบหลังเธอไม่หยุด "ภาคินบอกว่าหนูไปเยี่ยมพ่อที่ต่างจังหวัด ทำไมไปนานจัง"
ปิ่นมุกเหลือบมองภาคินที่เดินตามขึ้นมา เขายักไหล่เล็กน้อย บอกเป็นนัยว่านี่คือเรื่องที่เขาแต่งไว้
"ขอโทษค่ะคุณย่า" เธอพูดเสียงเครือ "หนูกลับมาแล้วนะคะ"
"ผอมลงนะ" ท่านจับแก้มเธอ พลิกซ้ายพลิกขวา "ภาคินไม่ได้ไปรับหนูกลับเร็วๆ ใช่ไหม หลานคนนี้นี่ ทำงานจนลืมเมีย"
"ผมผิดเองครับ" ภาคินรับคำง่ายๆ แล้วเดินมายืนข้างเธอ
แขนแกร่งโอบรอบเอวเธออย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับมันไม่เคยห่างไปไหน
ปิ่นมุกตัวแข็งทื่อ
ความร้อนจากฝ่ามือเขาซึมผ่านเนื้อผ้าบางๆ ทำเอาหัวใจที่เพิ่งสงบลงได้เมื่อครู่กระโจนขึ้นมาจุกที่คอ
"ผ่อนคลายหน่อย" เขากระซิบข้างหูเธอ เสียงแผ่วพอให้ได้ยินแค่สองคน "เธอทำหน้าเหมือนถูกจับเป็นตัวประกัน"
"ก็ใกล้เคียง" เธอกระซิบกลับโดยไม่เปลี่ยนรอยยิ้ม
มุมปากเขากระตุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เคียงรอยยิ้มจริงๆ มากกว่าเดิม
◇◇◇
"แม่คะ หนูว่าแม่ควรนอนพักได้แล้วนะคะ วันนี้ตื่นเต้นมากเกินไป"
เสียงหวานแต่เย็นดังมาจากประตูกระจก
ผู้หญิงวัยห้าสิบต้นๆ ในชุดสูทสีขาวงาช้างก้าวออกมาบนระเบียง ผมรวบเรียบไม่มีเส้นไหนหลุด ต่างหูไข่มุกเม็ดโต รอยยิ้มบนใบหน้างามไปไม่ถึงดวงตา
คุณวิภา น้องสาวของพ่อภาคิน
ผู้หญิงที่ไม่เคยเรียกปิ่นมุกด้วยชื่อสักครั้ง ตลอดหนึ่งปีที่อยู่บ้านนี้ เธอถูกเรียกว่า "เด็กนั่น" มาตลอด
"สวัสดีค่ะคุณอา" ปิ่นมุกยกมือไหว้
"ว่าไง" คุณวิภามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "ไม่เจอกันนาน ดูเหมือนชีวิตข้างนอกจะไม่ค่อยดีเท่าไรนะ"
"วิภา" คุณย่าปรามเสียงขุ่น
"หนูแค่เป็นห่วงค่ะแม่" คุณวิภายิ้มหวานขึ้นอีก แล้วหันไปทางหลานชาย "ภาคิน คืนนี้ประชุมบอร์ดเรื่องโรงแรมที่ภูเก็ตนะ อย่าลืม อาไม่อยากให้ใครพูดว่าซีอีโอมัวแต่ห่วงเมียจนลืมงาน"
"ผมไม่ลืมครับอา" ภาคินตอบเรียบๆ แต่แขนที่โอบเอวปิ่นมุกกระชับแน่นขึ้น "และถ้าใครพูดแบบนั้น ช่วยบอกเขาด้วยว่าผมห่วงเมียจริง"
คุณวิภาหรี่ตาลงนิดหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน
ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ เหมือนเสียงนาฬิกาที่เดินเร็วเกินไป
"อาเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนะ" ปิ่นมุกพึมพำ
"มีอย่างเดียวที่เปลี่ยน" ภาคินบอก สายตายังมองตามแผ่นหลังอาสาว "ตั้งแต่คุณย่าป่วย อาวิภาเริ่มขอให้บอร์ดโอนอำนาจเซ็นเอกสารของคุณย่ามาให้อา"
ปิ่นมุกหันขวับไปมองเขา
"แล้วคุณยอมเหรอ"
"ยังไม่ยอม" เขาตอบ "เพราะถ้าคุณย่ายังจำได้ว่าใครเป็นใคร ยังยิ้มได้ ยังมีหลานสะใภ้นั่งกินข้าวด้วยทุกเย็น หมอก็เซ็นรับรองได้ว่าท่านยังตัดสินใจเองได้"
ทุกอย่างเริ่มชัดขึ้น
"นี่คือเหตุผลจริงที่คุณมาหาฉัน" เธอพูดเสียงต่ำ
ภาคินหันมาสบตาเธอ
"เหตุผลหนึ่ง" เขาตอบตรงๆ ไม่แก้ตัว "ไม่ใช่เหตุผลเดียว"
◇◇◇
มื้อเย็นผ่านไปอย่างอบอุ่นจนน่าเจ็บปวด
คุณย่าให้แม่ครัวทำแกงมัสมั่นไก่ เมนูที่ปิ่นมุกชอบที่สุด ท่านตักไก่ชิ้นโตใส่จานเธอไม่หยุด เล่าเรื่องกุหลาบหลังบ้านที่เพิ่งออกดอก เรื่องแมวเพื่อนบ้านที่แอบเข้ามานอนในโรงรถ
ทุกเรื่องเป็นเรื่องเมื่อสามปีก่อน
ปิ่นมุกฟังและหัวเราะในจังหวะที่ควรหัวเราะ ไม่มีใครบอกท่านว่ากุหลาบพวกนั้นตายไปตั้งแต่หน้าฝนปีก่อน และแมวตัวนั้นก็ไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว
ภาคินนั่งข้างเธอ เขาไม่ได้พูดมากนัก แต่ทุกครั้งที่คุณย่าเผลอวางช้อนผิดที่ หรือเรียกชื่อแม่บ้านผิดคน เขาจะยื่นมือไปช่วยอย่างเงียบเชียบจนไม่มีใครรู้สึกเสียหน้า
ปิ่นมุกแอบมองมือคู่นั้น
มือของผู้ชายที่เซ็นสัญญามูลค่าหลายพันล้านได้ในห้านาที กำลังตักน้ำแกงให้หญิงชรา และเช็ดคราบที่มุมปากท่านอย่างระวัง
เธอเบือนหน้าหนี ก่อนที่บางอย่างในใจจะพังลงมา
"หนูมุก" คุณย่าวางช้อน "คืนนี้นอนห้องเดิมนะลูก ย่าให้คนเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้แล้ว ลายดอกไม้สีฟ้าที่หนูชอบ"
ห้องเดิม
ห้องนอนของเธอกับภาคิน
ปิ่นมุกหันไปมองเขาทันที ภาคินดื่มน้ำอย่างใจเย็นราวกับไม่ได้ยิน
◇◇◇
"สัญญาเขียนว่าห้องนอนแยก"
ประตูห้องนอนใหญ่ปิดลงทันทีที่ปิ่นมุกพูดจบ
ห้องนี้ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง เตียงไม้สักหลังใหญ่ โซฟาตัวยาวริมหน้าต่าง โต๊ะเครื่องแป้งที่เธอเคยนั่งหวีผมทุกเช้า
แม้แต่แจกันดอกไม้บนโต๊ะข้างเตียงก็ยังมีดอกพุดซ้อนปักอยู่ ดอกไม้ที่เธอชอบ
ใครบางคนยังเปลี่ยนมันอยู่ตลอดสามปี
"ห้องแต่งตัวมีเตียงเสริม" ภาคินถอดนาฬิกาข้อมือวางบนโต๊ะ "ฉันนอนในนั้น เธอนอนที่นี่ ประตูล็อกจากฝั่งเธอได้"
"คุณเตรียมไว้หมดแล้ว"
"ฉันไม่ได้คิดจะบังคับเธอ ปิ่นมุก" เขาหันมามองเธอ "ไม่เคยคิด"
ปิ่นมุกเงียบไป สายตาหยุดอยู่ที่ดอกพุดซ้อนในแจกัน
"ใครเปลี่ยนดอกไม้"
ภาคินชะงักไปครึ่งวินาที ซึ่งนานพอให้เธอรู้คำตอบ
"แม่บ้าน" เขาว่า
"คุณโกหกไม่เก่งเหมือนเดิมนะ"
"ส่วนเธอโกหกเก่งขึ้น" เขาตอบกลับทันที เสียงเรียบแต่คม "เมื่อเย็นเธอบอกคุณย่าว่าคิดถึงที่นี่ทุกวัน หน้าเธอไม่เปลี่ยนเลย"
ปิ่นมุกกำมือแน่น
"นั่นไม่ใช่เรื่องโกหก"
เธอพูดออกไปก่อนจะทันห้ามตัวเอง
ห้องทั้งห้องเงียบลง ภาคินยืนนิ่ง มองเธอด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แล้วอีกก้าว จนเธอต้องเงยหน้ามองเขา
"ถ้าคิดถึง" เสียงเขาแหบลง "ทำไมไม่กลับมา"
"ข้อสาม" เธอกระซิบ "คุณสัญญาว่าจะไม่ถาม"
ภาคินหลับตาลงครู่หนึ่ง เหมือนต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อกลืนคำถามที่เหลือลงไป
"ราตรีสวัสดิ์ ปิ่นมุก"
ประตูห้องแต่งตัวปิดลงเบาๆ
ปิ่นมุกทรุดตัวลงนั่งที่ปลายเตียง มือกุมล็อกเก็ตที่คอแน่นจนขอบโลหะกดเข้าเนื้อ
◇◇◇
เกือบเที่ยงคืน เสียงฝีเท้าแผ่วๆ ดังมาจากระเบียงทางเดิน
ปิ่นมุกยังไม่หลับ เธอลุกไปเปิดประตูแง้มดู
คุณย่าบุษบาในชุดนอนสีขาวกำลังเดินเกาะผนังไปทางบันได เท้าเปล่า ผมสีเงินปล่อยยาวสยาย
"คุณย่าคะ" ปิ่นมุกรีบเดินไปประคอง "ดึกแล้ว จะไปไหนคะ"
"ไปหาคุณปู่" ท่านตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา "เขาบอกว่าจะกลับจากโรงแรมตอนสี่ทุ่ม นี่เลยเวลาแล้ว"
หัวใจปิ่นมุกบีบรัด คุณปู่จากไปเกือบสิบปีแล้ว
"คุณปู่โทรมาบอกว่าวันนี้ติดประชุมค่ะ" เธอพูดเสียงนุ่ม จูงมือท่านกลับ "ให้คุณย่านอนก่อน ไม่ต้องรอ"
"อย่างนั้นเหรอ" ท่านยิ้มน้อยๆ "ผู้ชายบ้านนี้ทำงานหนักทุกคน"
ปิ่นมุกพาท่านกลับเข้าห้อง ห่มผ้าให้ ปรับแอร์ให้พอดี แล้วนั่งลงข้างเตียง กุมมือท่านไว้จนลมหายใจของหญิงชราเริ่มสม่ำเสมอ
เธอกำลังจะลุกขึ้น
แต่มือเหี่ยวย่นนั้นกลับบีบข้อมือเธอไว้แน่น แน่นจนเธอตกใจ
ปิ่นมุกก้มลงมอง
ดวงตาของคุณย่าเปิดอยู่
ไม่ใช่ดวงตาฝ้าฟางที่หลงทางเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นดวงตาคมกริบ เย็นชา และรู้ทุกอย่าง เหมือนคืนนั้นในห้องหนังสือเมื่อสามปีก่อน
"ย่าบอกแล้วไม่ใช่เหรอ" เสียงแหบพร่ากระซิบ ชัดทุกถ้อยคำ "ว่าอย่ากลับมา"
ปิ่นมุกหายใจไม่ออก
"ถ้าภาคินรู้ว่าพ่อหนูทำอะไรกับพ่อแม่ของเขา" มือนั้นบีบแน่นขึ้นอีก "หนูคิดว่าเขาจะยังมองหน้าหนูได้อีกเหรอ"
แล้วดวงตาคู่นั้นก็ค่อยๆ หรี่ลง แรงบีบคลายออกทีละน้อย
"หนูมุก" คุณย่าพึมพำ ยิ้มเหมือนเด็ก "กลับมาแล้วเหรอลูก ดีจัง"
ท่านหลับไป
ทิ้งให้ปิ่นมุกนั่งตัวสั่นอยู่ในความมืด
และไม่มีใครในห้องนั้นเห็นว่า ประตูที่เธอแง้มไว้ ถูกใครบางคนดึงปิดลงเงียบๆ จากด้านนอก
