ตอนที่ 1
นาฬิกาที่หยุดเดิน
ร้านซ่อมนาฬิกาเล็กๆ ในซอยตลาดน้อยเปิดมาสี่สิบปีแล้ว
เสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาเกือบร้อยเรือนดังซ้อนกันทั้งวัน บ้างเร็ว บ้างช้า เหมือนหัวใจหลายดวงที่เต้นไม่ตรงจังหวะกัน
ปิ่นมุกชอบเสียงนั้น
มันคอยย้ำว่าเวลายังเดินอยู่ ต่อให้ชีวิตบางช่วงของเธอเคยหยุดนิ่งไปนานแค่ไหนก็ตาม
"หนูมุก นาฬิกาปลุกของป้าเสร็จหรือยังจ๊ะ"
ป้าแจ่มร้านข้าวมันไก่ปากซอยชะโงกหน้าเข้ามา ปิ่นมุกเงยหน้าจากแว่นขยาย ยิ้มให้
"เสร็จแล้วค่ะป้า เปลี่ยนเฟืองตัวเล็กไปหนึ่งตัว คราวนี้ปลุกตีห้าตรงเป๊ะ ไม่ร้องตอนตีสามให้ลุงตกใจอีกแล้ว"
"โอ๊ย ดีจริง เมื่อคืนลุงแกนึกว่าผีมาเขย่าตู้" ป้าแจ่มหัวเราะ แล้วยื่นถุงข้าวมันไก่มาวางบนโต๊ะ "ค่าซ่อมเท่าไรจ๊ะ"
"ข้าวมันไก่ถุงนี้พอค่ะ"
"ไม่ได้ๆ ทำมาหากินต้องเก็บเงิน ลูกสาวเฮียเม้งก็ใจดีแบบนี้ทั้งบ้าน ถึงได้ไม่รวยสักที"
ปิ่นมุกหัวเราะเบาๆ ไม่เถียง
ถ้าป้าแจ่มรู้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยใส่แหวนเพชรราคาเท่าตึกแถวทั้งซอยนี้ เคยนั่งรถคันละหลายสิบล้าน และเคยมีชื่อเป็น "คุณนายภาคิน" ในหน้าข่าวสังคม ป้าคงไม่เชื่อ
ตัวเธอเองบางทีก็ไม่เชื่อ
สามปีผ่านไป เรื่องพวกนั้นเหมือนความฝันที่ตื่นมาแล้วเหลือแค่รอยช้ำในอก
พอป้าแจ่มกลับไป ร้านก็เงียบลงอีกครั้ง เหลือแค่เสียงนาฬิกาและเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ
ปิ่นมุกหยิบไขควงอันเล็กที่สุดขึ้นมา ก้มลงกับนาฬิกาข้อมือเรือนเก่าของลูกค้า
นี่คือสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด
ซ่อมของที่พัง
ยกเว้นหัวใจตัวเอง
กระดิ่งหน้าประตูดังกรุ๊งกริ๊ง
"รอสักครู่นะคะ" เธอพูดโดยไม่เงยหน้า "ถ้ามารับของ บอกชื่อไว้ได้เลยค่ะ"
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงกลิ่นหนึ่งลอยเข้ามาแทน กลิ่นซีดาร์ผสมกลิ่นฝนจางๆ กลิ่นที่เธอเคยซุกหน้าลงไปทุกคืนตลอดหนึ่งปีเต็ม
มือที่ถือไขควงชะงัก
เป็นไปไม่ได้
ปิ่นมุกค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ผู้ชายตัวสูงในสูทสีเทาเข้มยืนอยู่กลางร้านแคบๆ ที่ดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเขาเข้ามา ผมดำถูกเสยขึ้นเรียบร้อย กรามคมกว่าที่เธอจำได้ ใต้ตามีเงาความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยมีมาก่อน
แต่ดวงตาคู่นั้นยังเหมือนเดิม
ดำสนิท นิ่ง และมองเธอราวกับในโลกนี้ไม่มีอะไรอื่นให้มองอีกแล้ว
ภาคิน วรเศรษฐ์กุล
ซีอีโอของเครือโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ
และอดีตสามีของเธอ
"สวัสดี ปิ่นมุก"
เสียงทุ้มต่ำนั้นเรียกชื่อเธอเต็มๆ เหมือนตอนที่เขาโกรธ หรือตอนที่เขาจริงจังที่สุด
เธอวางไขควงลงอย่างระวัง เพราะกลัวว่ามือจะสั่นให้เขาเห็น
"ร้านเราไม่รับซ่อมนาฬิกาแบรนด์หรูค่ะ" ปิ่นมุกบอกเสียงเรียบ "คุณลองไปที่ศูนย์ในห้างดีกว่า"
มุมปากเขากระตุกนิดหนึ่ง ไม่ใช่รอยยิ้ม แค่อะไรบางอย่างที่คล้ายจะเป็น
"สามปี" เขาว่า "คำแรกที่เธอพูดกับฉันคือไล่ฉันไปห้าง"
"แล้วคุณอยากให้ฉันพูดอะไรคะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านเหรอ"
ประโยคนั้นหลุดออกไปแหลมคมกว่าที่ตั้งใจ ปิ่นมุกกัดริมฝีปาก ว่าตัวเองในใจ
เธอสัญญากับตัวเองไว้แล้ว ถ้าวันหนึ่งได้เจอเขาอีก เธอจะนิ่ง จะเย็นชา จะทำเหมือนเขาเป็นแค่คนแปลกหน้า
ไม่ใช่ทำเหมือนผู้หญิงที่ยังเจ็บ
ภาคินไม่ตอบ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบางอย่างออกมาวางบนโต๊ะไม้ตรงหน้าเธอ
นาฬิกาพกทองเหลืองเรือนหนึ่ง ฝาสลักลายดอกพุดซ้อน ขอบสึกจนเป็นมัน
ปิ่นมุกหายใจสะดุด
เธอรู้จักนาฬิกาเรือนนี้ดีกว่าใคร
มันเป็นของคุณปู่ของภาคิน คุณย่าบุษบาเคยเล่าว่าเป็นของขวัญวันแต่งงานที่คุณปู่ให้ท่านเมื่อหกสิบปีก่อน ท่านพกติดตัวตลอด และในวันที่ปิ่นมุกแต่งงานกับภาคิน ท่านเอามาวางในมือเธอแล้วบอกว่า
"เวลาของบ้านนี้ ย่าฝากหนูดูแลด้วยนะ"
"มันหยุดเดิน" ภาคินพูด "ช่างที่ไหนก็ซ่อมไม่ได้ ทุกคนบอกว่าอะไหล่ไม่มีแล้ว"
ปิ่นมุกไม่ตอบ เธอเอื้อมมือไปเปิดฝานาฬิกาช้าๆ
เข็มทั้งสองหยุดนิ่งอยู่ที่สิบโมงสิบเจ็ดนาที
เลือดในตัวเธอเย็นวาบ
สิบโมงสิบเจ็ดนาที
เธอจำเวลานี้ได้ เพราะเป็นเวลาที่เธอวางปากกาหลังเซ็นใบหย่า แล้วหันหลังเดินออกจากสำนักงานเขตโดยไม่มองเขาอีก
"มันหยุดตั้งแต่เมื่อไรคะ" เธอถามเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินตัวเอง
"ฉันไม่รู้" ภาคินตอบ "คุณย่าเก็บไว้ในลิ้นชักมาตลอด ฉันเพิ่งเจอเมื่อเดือนก่อน"
ปิ่นมุกปิดฝานาฬิกาลง ดันมันกลับไปทางเขา
"ฉันซ่อมให้ได้ค่ะ ทิ้งไว้สักสองอาทิตย์ แล้วให้เลขาคุณมารับ ค่าซ่อมไม่ต้อง ถือว่าฉันทำให้คุณย่า"
"ฉันไม่ได้มาเพราะนาฬิกา"
"งั้นคุณมาทำไม"
ภาคินนิ่งไปนาน นานจนเสียงนาฬิกาทั้งร้านดังขึ้นมาเหมือนกำลังนับถอยหลัง
"คุณย่าป่วย"
สามคำนั้นทำให้ปิ่นมุกลืมเรื่องที่ต้องทำตัวเย็นชาไปหมด
"ป่วยเป็นอะไร ท่านเป็นอะไรคะ"
"อัลไซเมอร์ระยะแรก" เขาบอก น้ำเสียงเรียบแบบคนที่พูดประโยคนี้มาหลายครั้งจนต้องฝึกไม่ให้มันสั่น "หมอบอกว่าความจำช่วงหลังๆ จะหายไปก่อน ตอนนี้เรื่องราวช่วงสามปีหลังหายไปจากความจำของคุณย่าหมดแล้ว"
ปิ่นมุกนิ่งงัน
"ท่านจำได้ว่าฉันเพิ่งรับตำแหน่งซีอีโอ จำได้ว่าคุณปู่เสียไปแล้ว จำได้ว่าสวนกุหลาบหลังบ้านเพิ่งปลูกใหม่" ภาคินหยุดหายใจ "แล้วก็จำได้ว่าฉันมีภรรยา"
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทีละจังหวะ
"ท่านถามหาเธอทุกวัน ปิ่นมุก" ดวงตาสีดำนั้นจ้องมาที่เธอ ไม่หลบ "ทุกเช้าท่านถามว่าหนูมุกไปไหน ทำไมไม่ลงมากินข้าวด้วย ทุกเย็นท่านนั่งรอที่ระเบียง บอกว่าหนูมุกชอบดูพระอาทิตย์ตก"
"คุณไม่ได้บอกท่านเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว"
"บอก" เขาตอบสั้นๆ "ครั้งแรกท่านร้องไห้ทั้งคืน ความดันขึ้นจนต้องเข้าโรงพยาบาล พอตื่นมาท่านก็ลืม แล้วถามหาเธออีก ฉันบอกครั้งที่สอง ท่านก็ร้องอีก หมอสั่งห้ามไม่ให้ฉันบอกอีกเด็ดขาด"
ปิ่นมุกกำมือแน่นใต้โต๊ะ
คุณย่าบุษบา
ผู้หญิงที่เคยสอนเธอจัดดอกไม้ สอนชงชาให้ถูกอุณหภูมิ ผู้หญิงที่เคยกุมมือเธอในวันแต่งงานแล้วบอกว่าบ้านนี้คือบ้านของหนูแล้ว
และผู้หญิงคนเดียวกันที่ในคืนก่อนวันหย่า เคยนั่งตรงข้ามเธอในห้องหนังสือ เลื่อนแฟ้มเอกสารมาตรงหน้า แล้วบอกว่า
"เซ็นซะ แล้วไปจากชีวิตหลานย่า"
ปิ่นมุกหลับตาลงครู่หนึ่ง ไล่ภาพนั้นออกไป
"แล้วคุณต้องการอะไรจากฉัน"
ภาคินล้วงกระเป๋าเสื้ออีกครั้ง คราวนี้หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางข้างนาฬิกาพก
"กลับไปเป็นภรรยาฉัน เก้าสิบวัน"
ร้านทั้งร้านเงียบกริบ
แม้แต่เสียงนาฬิกาก็ดูเหมือนจะเงียบไปด้วย
"คุณบ้าไปแล้ว" ปิ่นมุกพูดในที่สุด
"หมอบอกว่าช่วงสามเดือนนี้สำคัญที่สุด ถ้าคุณย่าเครียดน้อย อาการจะทรุดช้าลง" เขาพูดต่อเหมือนไม่ได้ยิน "อยู่บ้านใหญ่ กินข้าวกับท่าน ดูพระอาทิตย์ตกกับท่าน ทำให้ท่านเชื่อว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม แค่นั้น"
"แค่นั้น" เธอทวนคำ หัวเราะออกมาแต่ไม่มีอะไรตลกเลย "คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังขออะไรอยู่"
"รู้"
"ฉันใช้เวลาสามปีกว่าจะลืมคุณได้ ภาคิน"
เป็นครั้งแรกที่สีหน้าเรียบเฉยของเขาสั่นไหว
"ลืมได้แล้วเหรอ"
คำถามนั้นเบา แต่แทงลึกจนเธอตอบไม่ได้
ปิ่นมุกหันหน้าหนีไปทางชั้นนาฬิกา แสร้งทำเป็นจัดนาฬิกาตั้งโต๊ะที่ไม่ได้ล้มสักเรือน
"ในซองมีสัญญา" ภาคินพูดแทนการรอคำตอบ "ค่าตอบแทนเดือนละหนึ่งล้าน ห้องนอนแยก ไม่มีใครแตะต้องเธอถ้าเธอไม่อนุญาต ครบเก้าสิบวัน เธอไปได้ทันที ฉันจะไม่ตาม ไม่ถาม ไม่รบกวนเธออีก"
"เงิน" ปิ่นมุกหันกลับมา ดวงตาแดงก่ำแต่ไม่ยอมให้น้ำตาไหล "คุณคิดว่าฉันจะกลับไปเพราะเงินเหรอ"
"ฉันไม่รู้ว่าเธอทำอะไรเพราะอะไร" ภาคินตอบ เสียงเริ่มแข็ง "สามปีก่อนเธอก็ไม่ได้บอกฉัน"
ความเงียบระหว่างเขากับเธอหนักจนหายใจลำบาก
นั่นคือคำถามที่เขาไม่เคยได้ถาม เพราะวันนั้นเธอเดินจากไปเร็วเกินกว่าเขาจะทันอ้าปาก
และเป็นคำถามที่เธอไม่มีวันตอบได้
"ฉันจะไม่บังคับ" ภาคินพูดหลังจากนั้นครู่ใหญ่ น้ำเสียงกลับมานุ่มลงอย่างน่าประหลาด "ถ้าเธอไม่อยาก ฉันจะหาทางอื่น แค่..."
เขาหยุด เหมือนประโยคต่อไปยากเกินกว่าจะพูด
"แค่คุณย่าคิดถึงเธอ"
ปิ่นมุกมองซองสีน้ำตาล มองนาฬิกาพกที่หยุดเดิน แล้วมองผู้ชายที่เธอเคยรักจนหมดใจ
เธอควรปฏิเสธ
เธอรู้ดีว่าควรปฏิเสธ
การกลับไปบ้านหลังนั้นเหมือนเดินกลับเข้าไปในกองไฟที่เพิ่งหนีออกมาได้
แต่ภาพคุณย่านั่งรอบนระเบียงทุกเย็น รอคนที่ไม่มีวันมา มันกดทับอกเธอจนแทบทนไม่ไหว
ไม่ว่าท่านจะเคยทำอะไรกับเธอ ท่านก็คือคนที่เคยรักเธอเหมือนหลานแท้ๆ อยู่หนึ่งปีเต็ม
และที่สำคัญกว่านั้น
ตอนนี้ท่านลืมไปแล้วว่าเคยไล่เธอไป
ปิ่นมุกดึงสัญญาออกจากซอง อ่านผ่านๆ แล้วหยิบปากกาขึ้นมา
ภาคินมองตามมือเธอ ลมหายใจเขาดูจะหยุดไปชั่วขณะ
แต่เธอไม่ได้เซ็น
เธอขีดฆ่าบรรทัดค่าตอบแทนทิ้งทั้งบรรทัด
"ฉันไม่เอาเงินคุณ" เธอบอก "แต่ฉันจะเพิ่มข้อตกลงเอง"
"ว่ามา"
"ข้อหนึ่ง ทุกอย่างทำเพื่อคุณย่า ไม่ใช่เพื่อเรา" ปิ่นมุกเขียนลงบนหน้ากระดาษเปล่าด้านหลัง ลายมือเรียบร้อยแม้มือจะเย็นเฉียบ "ข้อสอง ต่อหน้าคนอื่นฉันจะเป็นภรรยาคุณ ลับหลังเราเป็นคนแปลกหน้า"
ภาคินพยักหน้า กรามเขาขบแน่นขึ้นนิดหนึ่ง
"ข้อสาม" เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ "ห้ามถามว่าทำไมสามปีก่อนฉันถึงไป"
คราวนี้เขาไม่พยักหน้า
ภาคินจ้องเธอนาน ดวงตามืดลงจนเธอเกือบจะถอยหนี
"ถ้าฉันไม่ยอมข้อนั้นล่ะ"
"ก็เชิญคุณกลับไปหาทางอื่น"
เขาหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำ ไร้อารมณ์ขัน แล้วดึงปากกาจากมือเธอไป นิ้วเขาเฉียดหลังมือเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่มากพอให้ผิวตรงนั้นร้อนวาบ
เขาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว ลายเซ็นคมกริบเหมือนเจ้าของ
จากนั้นก็เขียนอะไรบางอย่างต่อใต้ข้อสามของเธอ
"ข้อสี่" ภาคินอ่านออกเสียง แล้วเลื่อนกระดาษกลับมาให้เธอ "ถ้าครบเก้าสิบวันแล้วเธอยังอยากไป ฉันจะปล่อย แต่ถ้าวันไหนเธอเป็นคนบอกเหตุผลเอง สัญญานี้เป็นโมฆะทันที"
ปิ่นมุกมองตัวอักษรเหล่านั้นจนตาพร่า
"แปลว่าอะไร"
"แปลว่าฉันจะไม่ถาม" ภาคินลุกขึ้น ติดกระดุมเสื้อสูทเม็ดบนอย่างใจเย็น "ฉันจะรอให้เธอบอกเอง"
"ถ้าฉันไม่มีวันบอกล่ะ"
เขาหยุดที่หน้าประตู เสียงกระดิ่งยังไม่ทันดัง
"งั้นเธอก็ไม่มีวันได้ไปจากฉันอย่างสบายใจหรอก ปิ่นมุก เพราะฉันจะอยู่ตรงนั้น ทุกวัน จนกว่าจะครบวันสุดท้าย"
ประตูปิดลง
กลิ่นซีดาร์ยังลอยค้างอยู่ในร้านแคบๆ นานหลังจากรถคันสีดำแล่นออกไปจากปากซอย
ปิ่นมุกนั่งนิ่งอยู่กับที่ มองลายเซ็นของสองคนที่วางเคียงกันบนกระดาษแผ่นเดียว เหมือนเมื่อสามปีก่อน
ต่างกันตรงที่ครั้งนั้นเป็นใบหย่า
เธอเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะเปิดดูกลไกข้างในว่าเสียตรงไหน
ฝาหลังถูกงัดแงะมาก่อนแล้ว รอยเล็กๆ ที่ขอบบอกว่ามีคนเปิดมันอย่างไม่ระวัง
ปิ่นมุกใช้ปลายเล็บเปิดฝาหลังออก
ระหว่างกลไกเฟืองทองเหลือง มีกระดาษแผ่นเล็กพับเป็นสี่เหลี่ยมเท่าเล็บมือสอดอยู่
เธอคลี่มันออกด้วยมือที่สั่นจนเกือบทำหล่น
ลายมือบนนั้นเป็นของคุณย่าบุษบา เขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินที่ซีดจาง
'ถ้าวันหนึ่งย่าลืม ใครก็ได้ช่วยบอกภาคินที ว่าหนูมุกไม่ได้ทิ้งเขา ย่าเป็นคนทำ'
