ตอนที่ 3
กุหลาบที่ปลูกใหม่
เช้าวันแรกในบ้านวรเศรษฐ์กุล ปิ่นมุกตื่นก่อนนาฬิกาปลุกหนึ่งชั่วโมง
ไม่ใช่เพราะนอนพอ แต่เพราะแทบไม่ได้หลับเลย
ทุกครั้งที่หลับตา เธอได้ยินเสียงกระซิบของคุณย่าดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
'ถ้าภาคินรู้ว่าพ่อหนูทำอะไรกับพ่อแม่ของเขา'
และทุกครั้งที่ลืมตา เธอนึกถึงประตูบานนั้น
เธอแน่ใจว่าแง้มมันไว้ แต่ตอนเดินออกจากห้องคุณย่า มันปิดสนิท
อาจเป็นลม อาจเป็นแม่บ้านเดินผ่าน
หรืออาจเป็นใครสักคนที่ได้ยินทุกคำ
ปิ่นมุกล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัด มองเงาตัวเองในกระจก ใต้ตาคล้ำจนต้องลงคอนซีลเลอร์สองชั้น
"ยิ้ม" เธอสั่งตัวเอง "วันนี้แกเป็นภรรยาที่มีความสุขที่สุดในโลก"
เงาในกระจกยิ้มตอบอย่างฝืนๆ
ประตูห้องแต่งตัวยังปิดอยู่ เธอเดินผ่านไปเงียบๆ แล้วหยุด เมื่อเห็นแก้วกาแฟใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างประตู
ลาเต้ร้อน นมน้อย ไม่ใส่น้ำตาล
สูตรของเธอ
ใต้แก้วมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กเขียนด้วยลายมือคมๆ
'ประชุมเช้า กลับมากินข้าวเที่ยงกับคุณย่า อย่าให้ท่านขึ้นบันไดคนเดียว'
ไม่มีคำหวาน ไม่มีชื่อลงท้าย
แต่ปิ่นมุกยืนถือแก้วนั้นอยู่นานกว่าที่ควร
◇◇◇
"ห้องแม่เมื่อคืนดูวุ่นวายนะ"
คุณวิภาพูดขึ้นกลางโต๊ะอาหารเช้า มือคนชาเขียวในถ้วยกระเบื้องอย่างเชื่องช้า
ปิ่นมุกที่กำลังป้อนโจ๊กให้คุณย่าชะงักไปนิดหนึ่ง
"คุณย่าละเมอเดินค่ะ หนูเลยพาท่านกลับไปนอน"
"อ้อ" คุณวิภาเลิกคิ้ว "นึกว่าคุยอะไรกันลับๆ เสียงดังมาถึงห้องอาเลย"
ช้อนในมือปิ่นมุกนิ่งค้าง
"เมื่อคืนย่าฝันถึงคุณปู่" คุณย่าพูดแทรกขึ้นมา ยิ้มอย่างมีความสุข "เขาใส่สูทสีน้ำตาลตัวที่ย่าชอบ"
"แม่ฝันบ่อยจังนะคะช่วงนี้" คุณวิภาวางช้อนลง ยิ้มหวาน "หวังว่าในฝันจะไม่มีเรื่องที่ไม่ควรจำนะคะ"
ประโยคนั้นพูดกับคุณย่า
แต่สายตาของคุณวิภาจับจ้องอยู่ที่ปิ่นมุกตลอดเวลา
◇◇◇
สายๆ ปิ่นมุกพาคุณย่าออกไปเดินเล่นในสวนหลังบ้าน
แปลงกุหลาบที่ท่านพูดถึงเมื่อวานยังอยู่ตรงนั้น แต่เหลือเพียงกิ่งแห้งดำ ใบร่วงเกลื่อนดิน ไม่มีดอกสักดอก
ปิ่นมุกใจหายวาบ กลัวท่านจะตกใจ
แต่คุณย่าบุษบาแค่ยืนมองนิ่งๆ แล้วพูดเบาๆ
"ตายหมดแล้วสินะ"
"คุณย่าคะ..."
"ไม่เป็นไรลูก" ท่านตบมือเธอเบาๆ "ย่าจำไม่ได้ว่ามันตายตอนไหน แต่ย่ารู้ว่ามันตายแล้ว แบบนี้แหละ ความจำของคนแก่ เหมือนสวนที่ไม่มีใครรดน้ำ"
ปิ่นมุกกลืนก้อนที่จุกคอ
เธอนึกถึงกระดาษแผ่นเล็กในล็อกเก็ต ถ้อยคำที่ท่านเขียนไว้ตอนที่ยังจำได้ทุกอย่าง
'ถ้าวันหนึ่งย่าลืม'
ท่านรู้ว่าวันนี้จะมาถึง
ท่านรู้ และเตรียมตัวไว้ก่อน
ผู้หญิงคนนี้เคยไล่เธอไปด้วยสายตาเย็นชาที่สุด แต่ก็เป็นคนเดียวกันที่แอบเขียนความจริงซ่อนไว้ในนาฬิกาของสามี ราวกับอยากให้ใครสักคนค้นเจอ
ปิ่นมุกไม่รู้แล้วว่าควรเกลียดหรือสงสารท่าน
"งั้นเราปลูกใหม่กันไหมคะ" เธอพูดขึ้น
คุณย่าหันมามอง
"ปลูกใหม่เหรอ"
"ค่ะ ต้นเก่าตายแล้วก็ปลูกต้นใหม่" ปิ่นมุกยิ้ม เป็นยิ้มจริงครั้งแรกของวัน "สามเดือนก็ออกดอกแล้วนะคะ ทันพอดี"
ทันพอดีกับวันที่เธอต้องไป
เธอไม่ได้พูดออกมา
คุณย่าหัวเราะเสียงใส ใสจนเหมือนเด็กสาว "ดีๆ ปลูกสีชมพูนะ หนูชอบสีชมพู"
"หนูชอบสีขาวค่ะคุณย่า"
"อ้าว เหรอ" ท่านขมวดคิ้ว "งั้นใครชอบสีชมพูนะ"
ปิ่นมุกไม่ได้ตอบ เธอรู้ว่าคนที่ชอบกุหลาบสีชมพูคือแม่ของภาคิน ผู้หญิงที่จากไปตั้งแต่เขาอายุแปดขวบ
◇◇◇
บ่ายวันนั้น สวนหลังบ้านวุ่นวายที่สุดในรอบหลายปี
คนสวนขนต้นกุหลาบมาสามสิบต้น ทั้งสีขาวและสีชมพู ปิ่นมุกนั่งยองๆ กับพื้นดิน ถุงมือเปื้อนดินเลอะไปถึงข้อศอก ผมมัดลวกๆ หลุดลงมาปรกหน้าผาก
คุณย่านั่งบนเก้าอี้ใต้ร่มไม้ คอยชี้ว่าต้นไหนควรอยู่ตรงไหน เปลี่ยนใจทุกห้านาที
"ตรงนั้นแดดแรงไป ย้ายมาตรงนี้ดีกว่า"
"คุณย่าคะ ต้นนี้หนูย้ายมาสามรอบแล้วนะคะ"
"ก็รอบนี้ถูกแล้วไง"
ปิ่นมุกหัวเราะจนต้องเอาหลังมือปาดเหงื่อ ดินติดแก้มไปเป็นทางยาว
"ปลูกผิดด้าน"
เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหลัง
ปิ่นมุกหันขวับ ภาคินยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เสื้อสูทหายไปแล้ว เหลือเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก เนกไทคลายหลวม
"ปลูกผิดยังไงคะ"
"กิ่งที่แตกใหม่ควรหันออกหาแสง" เขานั่งยองๆ ลงข้างเธอ ไม่สนว่ากางเกงราคาแพงจะเปื้อนดิน "เธอหันมันเข้าหากำแพง"
"คุณรู้เรื่องกุหลาบตั้งแต่เมื่อไร"
ภาคินไม่ตอบ เขาแค่ยื่นมือมาจับต้นกุหลาบที่เธอเพิ่งปลูก หมุนมันช้าๆ ทั้งก้อนดิน มือของเขาทับมือเธอบนลำต้นเล็กๆ นั้น
"แม่ฉันเคยสอน" เขาพูดเบาๆ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง "ตอนฉันห้าขวบ"
ปิ่นมุกนิ่งไป
ตลอดหนึ่งปีที่เป็นภรรยาเขา ภาคินไม่เคยพูดถึงพ่อแม่สักครั้ง ทุกครั้งที่เธอถาม เขาจะเปลี่ยนเรื่องหรือเดินหนี เธอรู้แค่จากปากคนอื่นว่าทั้งคู่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนบนถนนเส้นเขาใหญ่ในคืนฝนตก
และคนขับรถอีกคันหนีไป ไม่เคยมีใครจับได้
ความจริงข้อนั้นทำให้มือเธอเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีใต้ฝ่ามืออุ่นของเขา
"มือเย็นจัง" ภาคินขมวดคิ้ว "ไม่สบายหรือเปล่า"
"แดดร้อนน่ะค่ะ" เธอดึงมือกลับเร็วเกินไป
เขามองเธอแปลกๆ แต่ไม่ได้ถามต่อ
"หลานสะใภ้ย่าเหนื่อยแล้ว ภาคิน" คุณย่าตะโกนมาจากใต้ต้นไม้ "เช็ดหน้าให้เมียหน่อย ดินเต็มหน้าเลย"
ปิ่นมุกเพิ่งรู้ตัวว่าแก้มเลอะดิน เธอยกแขนขึ้นจะเช็ดเอง
แต่ภาคินเร็วกว่า
เขาดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วเอื้อมมือมาประคองคางเธอเบาๆ ให้เงยขึ้น ปลายผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มลูบผ่านแก้มเธอช้าๆ ช้าเกินกว่าที่จำเป็น
ใกล้เกินไป
ใกล้จนเธอเห็นไฝเม็ดเล็กใต้คิ้วซ้ายของเขาที่เคยจูบทุกเช้า ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจที่เริ่มไม่สม่ำเสมอของเขา
"ต่อหน้าคนอื่น" เขากระซิบ "ข้อสอง"
"ฉันจำได้" เสียงเธอแผ่วลงจนแทบไม่มี
"ดี" ภาคินพูด แล้วก้มลงจุมพิตหน้าผากเธอเบาๆ
แค่เสี้ยววินาที
ริมฝีปากอุ่นสัมผัสผิวเพียงแผ่วเบาเหมือนกลีบดอกไม้ร่วงลงมาต้องตัว แล้วก็ผละออกไป
แต่ปิ่นมุกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
เสียงปรบมือของคุณย่าดังมาจากใต้ร่มไม้ "แบบนี้สิหลานย่า"
ภาคินลุกขึ้นยืน ปัดดินออกจากเข่าอย่างใจเย็น แต่ปลายหูของเขาแดงขึ้นนิดหนึ่ง
ปิ่นมุกเห็น
และเกลียดตัวเองที่ยังจำได้ว่ามันหมายถึงอะไร
◇◇◇
ตกเย็น ปิ่นมุกขึ้นไปห้องหนังสือเพื่อหายาประจำตัวของคุณย่าตามที่แม่บ้านบอก
ห้องนี้ยังมีกลิ่นหนังสือเก่าและกลิ่นไม้สัก ชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน โต๊ะทำงานตัวใหญ่ของคุณปู่ตั้งอยู่กลางห้อง
และเก้าอี้ตัวนั้น
เก้าอี้ที่เธอเคยนั่งเมื่อสามปีก่อน ตอนที่คุณย่าเลื่อนแฟ้มสีดำมาตรงหน้า แฟ้มที่มีรูปถ่ายอุบัติเหตุ มีสำเนาบันทึกของตำรวจ และมีชื่อพ่อของเธออยู่ในนั้น
ปิ่นมุกยืนนิ่งอยู่ที่ประตู ขยับขาไม่ได้
"หาอะไรอยู่เหรอ"
เธอสะดุ้งสุดตัว
คุณวิภานั่งอยู่บนโซฟาหนังมุมห้อง ในเงามืดที่แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องไม่ถึง บนตักของเธอมีแฟ้มสีดำเล่มหนึ่ง
ปิ่นมุกรู้จักแฟ้มนั้น
"หนูมาหายาให้คุณย่าค่ะ"
"ยาอยู่ลิ้นชักซ้าย" คุณวิภาบอก ไม่ลุกขึ้น "แต่อาว่าเธอไม่ได้มาหายาหรอก"
ปิ่นมุกกำมือแน่น "คุณอาต้องการอะไรคะ"
"ฉลาดดี ตรงประเด็น" คุณวิภายิ้ม เปิดแฟ้มออก ดึงรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา
ชายหนุ่มในชุดคนขับรถยืนข้างรถยนต์สีขาวคันหนึ่ง ใบหน้านั้นอ่อนกว่าที่เธอรู้จักเกือบยี่สิบปี
แต่ปิ่นมุกจำได้ทันที
พ่อของเธอ
"เธอคิดว่าแม่ฉันเก็บความลับนี้ไว้คนเดียวเหรอ" คุณวิภาวางรูปลงบนโต๊ะกาแฟช้าๆ "แม่ฉันแค่ลืมมันไปแล้ว แต่ฉันยังจำได้ทุกอย่าง"
"คุณอาต้องการอะไร" ปิ่นมุกถามซ้ำ เสียงสั่นแต่ไม่ยอมถอย
"ง่ายมาก" คุณวิภาลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้จนปิ่นมุกได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นแรงของเธอ "อาทิตย์หน้าหมอจะมาประเมินสภาพจิตของแม่ต่อหน้าบอร์ด ฉันอยากให้เธอเป็นพยาน บอกหมอว่าแม่จำหลานสะใภ้ไม่ได้ เรียกเธอผิดชื่อ ละเมอถึงคนตาย"
"ไม่มีวัน"
"งั้นคืนนี้ภาคินจะได้รู้" คุณวิภากระซิบ "ว่าผู้หญิงที่เขารักมาตลอดสามปี เป็นลูกสาวของคนที่ฆ่าพ่อแม่เขา แล้วขับรถหนีไปทิ้งให้ตายกลางฝน"
ปิ่นมุกรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ายุบหายไป
เธอนึกถึงมือของภาคินที่หมุนต้นกุหลาบอย่างระวัง นึกถึงเสียงเขาที่บอกว่าแม่เคยสอนตอนห้าขวบ
นึกถึงปลายหูแดงๆ ของเขาเมื่อบ่ายนี้
ถ้าเขารู้ เขาจะไม่มีวันมองเธอแบบนั้นอีกเลย
"เลือกเอา" คุณวิภาตบไหล่เธอเบาๆ "จะช่วยอา หรือจะให้หลานชายอาเกลียดเธอไปจนตาย"
ปิ่นมุกเปิดปากจะตอบ
แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อน
เสียงทุ้มต่ำ เรียบนิ่ง และเย็นเยียบที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินจากเขา
"รู้อะไรครับอา"
ทั้งสองคนหันขวับไปที่ประตู
ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งยังจับลูกบิดประตูไว้ อีกข้างถือกล่องยาของคุณย่า
สายตาของเขาเลื่อนจากหน้าอาสาว ไปที่รูปถ่ายบนโต๊ะ
แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของปิ่นมุก
"ผมถามว่า" เขาก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ทีละก้าว "คืนนี้ผมจะได้รู้อะไร"
