ไลฟ์สตรีมของโนอาร์

ตอนที่ 8

ล่าหาวัตถุดิบกินกันสองคน

---

ตอนที่ 8 : ล่าหาวัตถุดิบกันสองคน

หลังจากวันนั้นที่คาอินสวมแหวนเครดิตสีทองให้โนอาห์กลางไลฟ์ คนทั้งโลกก็เข้าใจผิดกันไปหมดแล้วว่าเขาทั้งสองคนเป็นแฟนกัน

แต่ความจริง... พวกเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย

พวกเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมห้องข้างๆ ที่กินข้าวด้วยกันทุกวัน

เป็นแค่เพื่อนที่คาอินจะมาเคาะประตูห้องโนอาห์ตอน 8 โมงเช้าตรงเป๊ะทุกวัน แล้วถามว่า "วันนี้ทำอะไรกิน?"

เป็นแค่เพื่อนที่โนอาห์จะทำอาหารเผื่อคาอินไว้เสมอ แม้ว่าคาอินจะบอกว่า "ไม่ต้องทำเผื่อก็ได้"

และเป็นแค่เพื่อนที่เวลาอยู่ด้วยกันสองคน แล้วมีคนถามว่าเป็นอะไรกัน คาอินจะตอบว่า "เพื่อน" ส่วนโนอาห์จะหน้าแดงแล้วพยักหน้าตาม ทั้งๆ ที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา

เช้าวันนี้ก็เหมือนกัน

ปัง ปัง ปัง

โนอาห์เปิดประตูออกไป คาอินยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับเสื้อแจ็คเก็ตสีดำตัวหนา และหมวกแก๊ปสีดำอีกใบยื่นมาให้

"ใส่ซะ" คาอินพูดสั้นๆ

"ทำไมเหรอครับ?" โนอาห์รับหมวกมางงๆ

"วันนี้ฉันจะพานายไปที่นึง ที่ที่ไม่มีใครรู้จักนาย" คาอินพูด "ถ้านายเดินผมทองแบบนี้ออกไป คนจะจำได้หมด"

โนอาห์ใส่หมวกปิดผมทองไว้ แล้วใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่ๆ ของคาอินทับผ้ากันเปื้อนหมีสีชมพูอีกที ตัวเขาเล็กจนเสื้อของคาอินหลวมโคร่งไปหมด ดูน่ารักจนคาอินต้องหันหน้าหนี

"ไปไหนเหรอครับ?" โนอาห์ถามขณะเดินตามคาอินออกมา

"ตลาดมืด" คาอินตอบเสียงเบา

โนอาห์ตาโต "ตลาดมืด? มีด้วยเหรอครับ?"

"มีสิ" คาอินเดินนำไปตามทางเดินแคบๆ ที่โนอาห์ไม่เคยเดินมาก่อน ทางเดินนี้ไม่ได้สว่างเหมือนทางเดินหลัก มันมืดๆ มีไฟสีส้มสลัวๆ "ในโลกนี้บริษัท NUTRI-CORP เขาคุมการขายอาหารทั้งหมด เขาอยากให้คนกินแต่แคปซูล เพราะแคปซูลทำกำไรให้เขามากที่สุด"

"แต่ก็ยังมีคนกลุ่มนึง ที่ยังแอบปลูกผัก เลี้ยงไก่ เก็บไข่ แบบโบราณๆ อยู่ พวกเขาจะเอาของมาขายกันที่นี่"

โนอาห์ฟังแล้วตาสว่างขึ้นมาทันที "จริงเหรอครับ! แล้วจะมีผักเยอะมั้ย? จะมีพริกมั้ย? จะมี..."

"ใจเย็นๆ" คาอินหัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรกที่โนอาห์เห็นคาอินหัวเราะแบบผ่อนคลายแบบนี้ "ไปถึงแล้วนายจะเห็นเอง"

พวกเขาเดินลงบันไดเหล็กที่สนิมเกาะ ลงไปชั้นใต้ดินที่ลึกมากๆ อากาศเริ่มเย็นลง กลิ่นดิน กลิ่นไม้ กลิ่นอะไรบางอย่างที่โนอาห์คุ้นเคยมากๆ ลอยมาแตะจมูก

กลิ่นของตลาดสด

โนอาห์หยุดเดิน หายใจเข้าลึกๆ น้ำตาคลอ

"กลิ่นนี้..."

"กลิ่นอะไร?" คาอินถาม

"กลิ่นตลาดสดที่บ้านผมที่ดอนตาลครับ" โนอาห์พูดเสียงสั่น "ตอนเด็กๆ แม่จะพาผมไปตลาดตอนเช้าทุกวัน มันจะได้กลิ่นแบบนี้เลย กลิ่นดิน กลิ่นผัก กลิ่นปลา"

คาอินมองหน้าโนอาห์นิ่งๆ เขาไม่เคยเห็นโนอาห์ทำหน้าแบบนี้มาก่อน หน้าที่คิดถึงบ้านจนแทบจะร้องไห้

เขาเผลอยื่นมือไปจับมือโนอาห์เบาๆ "ไปกันเถอะ เดี๋ยวตลาดวาย"

พอเลี้ยวโค้งสุดท้ายออกไป โนอาห์ถึงกับยืนนิ่ง

ข้างหน้าคือตลาดมืดขนาดใหญ่ มีแผงขายของเรียงกันเป็นแถวยาว มีไฟสีส้มห้อยอยู่เต็มไปหมด

แผงแรกขายผักบุ้ง ผักกาดขาว ต้นหอม ผักชี มะนาว

แผงที่สองขายไข่ไก่ ไข่เป็ด วางเรียงกันในตะกร้าไม้ไผ่

แผงที่สามขายข้าวสาร ใส่ถุงผ้า

แผงที่สี่... ขายหมู ขายไก่สด

โนอาห์ไม่เคยเห็นของสดเยอะขนาดนี้มาก่อนตั้งแต่มาอยู่ในโลกอนาคต

เขาวิ่งเข้าไปหาแผงผักทันที ลืมคาอินไปเลย

"ป้าครับ! ผักบุ้งกำเท่าไหร่ครับ!"

ป้าเจ้าของแผงมองโนอาห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วขมวดคิ้ว "หนุ่มน้อย มาจากไหนเนี่ย ไม่เคยเห็นหน้าเลย ผักบุ้งกำละ 800 เครดิต"

"800 เองเหรอครับ!" โนอาห์ตาโต "ตอนผมซื้อที่ตู้อัตโนมัติเมื่อวาน ผักบุ้งกำละ 2,500 เครดิตเลยนะครับ!"

ป้าหัวเราะ "ตู้ของบริษัทมันก็โก่งราคางี้แหละ ที่นี่ของจริงจากสวน ราคาจริง"

โนอาห์หันไปมองคาอินที่เดินตามมา "คุณคาอินครับ ถูกมากเลย!"

คาอินยืนกอดอกมองโนอาห์ที่ตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่น เขาไม่เคยเห็นใครตื่นเต้นกับผักบุ้งมากขนาดนี้มาก่อน

"นายอยากได้อะไรก็หยิบมาเลย" คาอินพูด "วันนี้ฉันจ่ายให้"

"ไม่ได้ครับ!" โนอาห์รีบเถียง "แหวนเครดิตคู่ของเรา เราใช้เงินด้วยกันแล้วนี่ครับ ผมก็จ่ายได้"

คาอินนิ่งไปนิดนึง คำว่า "ใช้เงินด้วยกัน" จากปากโนอาห์ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ในอก แบบอบอุ่นๆ

"โอเค งั้นใช้ด้วยกัน" คาอินยอม

โนอาห์เดินเลือกของอย่างมีความสุขมาก เขาเดินไปทุกแผง หยิบผักขึ้นมาดม หยิบพริกขึ้นมาดู หยิบมะนาวขึ้นมาบีบ

ทุกแผงที่เขาเดินผ่าน พ่อค้าแม่ค้าจะมองเขาด้วยความเอ็นดู

"หนุ่มน้อยนี่รู้จักผักทุกอย่างเลยเหรอเนี่ย เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักผักกันแล้วนะ"

"ผมเป็นเชฟครับ!" โนอาห์ตอบอย่างภูมิใจ

คำว่าเชฟทำให้ทุกคนในตลาดหันมามอง

"เชฟ? เชฟผมทองในไลฟ์นั่นเหรอ!"

"ใช่ครับ!" โนอาห์ถอดหมวกออก เผยผมสีทองให้ทุกคนเห็น

ทั้งตลาดแตกตื่น คนวิ่งเข้ามามุงดูโนอาห์กันเต็มไปหมด

"ตัวจริงน่ารักกว่าในไลฟ์อีก!"

"เมื่อคืนผมชิมผัดผักบุ้งของคุณแล้วร้องไห้เลยครับ!"

"เชฟครับ ช่วยสอนผมทำไข่ตุ๋นหน่อยได้มั้ยครับ ผมอยากทำให้ลูกกิน"

โนอาห์ยิ้มรับทุกคนอย่างเป็นกันเอง เขาไม่ได้ถือตัวเลยสักนิด เขาคุยกับป้าขายผักเหมือนคุยกับแม่ คุยกับลุงขายไข่เหมือนคุยกับพ่อ

คาอินยืนมองอยู่ห่างๆ เขาเห็นโนอาห์หัวเราะ เห็นโนอาห์ช่วยป้าถือตะกร้า เห็นโนอาห์สอนเด็กตัวเล็กๆ วิธีเลือกไข่

เขาเพิ่งเข้าใจว่า ทำไมคนทั้งโลกถึงรักโนอาห์

ไม่ใช่แค่เพราะโนอาห์ทำอาหารเป็น แต่เพราะโนอาห์เป็นคนอบอุ่นแบบนี้

อบอุ่นจนคนที่เย็นชามาตลอด 28 ปีอย่างเขา เริ่มรู้สึกว่าอยากอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ไปนานๆ

"คุณคาอินครับ!"

เสียงเรียกทำให้คาอินหลุดจากความคิด

โนอาห์วิ่งกลับมาหาเขา พร้อมกับถุงผักเต็มสองมือ

"ดูนี่สิครับ ผมซื้อผักบุ้งมา 3 กำ ต้นหอม 2 กำ พริก 1 ถุง มะนาว 5 ลูก ไข่ไก่ 2 แผง ข้าวสารอีก 1 ถุง ทั้งหมดแค่ 12,000 เครดิตเอง! ถูกกว่าตู้เมื่อวานเยอะเลย!"

"แล้วนายจะทำอะไรกินล่ะ?" คาอินถาม

โนอาห์คิดแป๊บนึง แล้วตอบเสียงดังฟังชัด

"วันนี้ผมจะทำต้มจืดไข่น้ำครับ! แล้วก็ผัดผักบุ้งอีก แล้วก็... ข้าวสวยร้อนๆ"

"ต้มจืดไข่น้ำคืออะไร?" คาอินถามด้วยความสงสัย เขาเกิดมาไม่เคยกินต้มจืดเลย

"เป็นซุปใสๆ ใส่ไข่เจียวลงไปครับ" โนอาห์อธิบาย "แม่ผมชอบทำให้กินตอนผมไม่สบาย มันจะอุ่นๆ ในท้อง กินแล้วหายป่วย"

คาอินฟังแล้วใจเต้นแรง เขาไม่เคยมีใครทำให้กินตอนป่วยเลย ตอนเด็กๆ เวลาเขาป่วย แม่ของเขาจะหายไปทำงานที่บริษัท NUTRI-CORP ตลอด

"งั้นกลับกันเถอะ" คาอินพูด "ฉันหิวแล้ว"

ระหว่างทางกลับ โนอาห์เดินถือถุงผักหนักๆ คาอินเลยแย่งถุงมาถือให้ทั้งหมด แล้วเหลือมือข้างนึงว่างๆ ไว้จับมือโนอาห์เดิน

"ทำไมจับมือผมล่ะครับ?" โนอาห์ถามเสียงเบา

"กลัวนายหลง" คาอินตอบหน้าตาย แต่หูแดง

"ผมไม่หลงหรอกครับ"

"ก็... กันไว้ก่อน" คาอินบีบมือโนอาห์แน่นขึ้นนิดนึง "ตลาดมืดมันซับซ้อน"

โนอาห์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เขาก็ไม่ได้ดึงมือออกเหมือนกัน

พวกเขาเดินจับมือกันกลับห้องไปแบบนั้น เงียบๆ แต่รู้สึกอบอุ่น

พอกลับถึงห้อง โนอาห์ก็รีบเปิดไลฟ์ทันที

"ทุกคนครับ วันนี้ผมไปตลาดมืดมาครับ ได้ของสดมาเยอะมากเลย วันนี้ผมจะทำต้มจืดไข่น้ำให้ดู!"

ไลฟ์วันนั้นมีคนดู 120,000 คน มากที่สุดตั้งแต่เปิดช่องมา

โนอาห์ทำต้มจืดไข่น้ำไป คาอินก็นั่งอยู่ข้างๆ คอยช่วยหั่นผัก คอยช่วยชิมน้ำซุป

ตอนที่โนอาห์เจียวไข่ ไข่ไหม้นิดหน่อย คาอินก็ช่วยตักออกให้

ตอนที่โนอาห์ทำน้ำซุปหกใส่เสื้อ คาอินก็เอาผ้ามาเช็ดให้

คนดูในไลฟ์พิมพ์กันว่า

"นี่มันไม่ใช่รายการทำอาหารแล้ว นี่มันรายการคู่รัก"

"คาอินดูแลเชฟดีมากเลยอะ"

"เมื่อไหร่จะสารภาพรักกันสักที"

แต่โนอาห์กับคาอินยังไม่ได้สารภาพรักกัน

พวกเขายังเป็นแค่เพื่อน

เพื่อนที่กินข้าวด้วยกันทุกวัน

เพื่อนที่ไปตลาดด้วยกัน

เพื่อนที่ใช้เครดิตด้วยกัน

เพื่อนที่เวลาอีกคนไม่อยู่ อีกคนจะรู้สึกเหงาๆ

คืนนั้นหลังจากปิดไลฟ์ โนอาห์ตักต้มจืดไข่น้ำถ้วยใหญ่ๆ วางไว้ตรงหน้าคาอิน

"ลองชิมสิครับ"

คาอินตักซุปใส่ปาก ซดช้าๆ

รสชาติน้ำซุปใสๆ หอมๆ ไข่เจียวนุ่มๆ ผักชีหอมๆ

มันอุ่นลงไปถึงท้อง อุ่นไปถึงหัวใจ

คาอินวางช้อนลง มองหน้าโนอาห์

"โนอาห์"

"ครับ?"

"พรุ่งนี้... ไปตลาดมืดกันอีกนะ"

โนอาห์ยิ้มกว้าง "ครับ! พรุ่งนี้เราจะไปหาพริกแกงกัน ผมอยากลองทำแกงเขียวหวานให้คุณกิน"

"แกงเขียวหวานคืออะไรอีก?" คาอินถาม

"ไว้พรุ่งนี้ผมจะทำให้ดูครับ" โนอาห์หัวเราะ

คาอินมองโนอาห์ที่หัวเราะอยู่ตรงหน้า แล้วคิดในใจ

ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้... ไปตลาดด้วยกัน ทำอาหารด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน

แบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็ดีเหมือนกันนะ

ไม่ต้องรีบเป็นแฟนกันก็ได้

แค่เป็นแบบนี้ไปนานๆ ก็พอแล้ว

---

แชร์

FacebookXLINE

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น