ตอนที่ 2
แคปซูลเม็ดแรก กับไข่ตุ๋นถ้วยแรก
---
โนอาห์มองแคปซูลสีแดงในมือของคาอิน แล้วก็มองหน้าคาอิน
คนตรงหน้าหล่อมาก หล่อแบบเย็นๆ ตาสีเทาเข้มมองนิ่งๆ เหมือนไม่เคยยิ้มให้ใครมาก่อน
แต่... มือที่ยื่นแคปซูลมาให้กลับสั่นนิดๆ
"เอ่อ... ขอบคุณนะครับ" โนอาห์รับมาแบบเกรงใจ "แต่ผม... กินไม่เป็น"
คาอินขมวดคิ้วทันที
"กินไม่เป็น? แค่ใส่ปากแล้วกลืน เด็ก 3 ขวบก็ทำเป็น"
"ไม่ใช่แบบนั้น" โนอาห์หัวเราะแห้งๆ กอดถ้วยกระเบื้องในมือไว้แน่น "ผมหมายถึง... ผมเป็นเชฟอะครับ ผมไม่เคยกินแคปซูลเป็นอาหารเลย"
คำว่า "เชฟ" ทำให้คาอินชะงักไป
ในโลกปี 2149 คำนี้มันไม่มีในสารบบแล้ว มันเป็นคำโบราณเหมือนคำว่า "ไดโนเสาร์"
"เชฟ? นายพูดถึงอาชีพที่ตายไปแล้ว 100 ปีเนี่ยนะ?"
โนอาห์พยักหน้า แล้วชี้ไปที่ถ้วยกระเบื้องกับหวดไม้ไผ่ที่วางอยู่บนโต๊ะ
"ในห้องผมมีนี่อยู่ ผมขอทำอะไรกินหน่อยได้มั้ย ผมขอแค่ไข่... ห้องนายมีไข่มั้ย?"
คาอินมองถ้วยกระเบื้องเหมือนมองของแปลก
"ไข่? นายจะเอาไข่จริงๆ มาทำอะไร? ที่นี่ไม่มีใครกินไข่เป็นฟองๆ แล้วนะ มันเหม็นคาว"
"ไม่เหม็นหรอก ถ้าทำเป็น" โนอาห์ตาสว่างขึ้นมาทันที พูดเรื่องอาหารทีไรตาสีฟ้าของเขาจะเป็นประกายแบบในรูปเลย "ไข่ตุ๋นไง! ใส่ถ้วยกระเบื้อง นึ่งในหวด เนื้อเนียนๆ เด้งๆ หอมๆ"
คาอินเงียบไป 3 วินาที แล้วเขาก็ทำสิ่งที่โนอาห์ไม่คิดว่าจะทำ
เขาหันหลังเดินเข้าห้องตัวเอง แล้วกลับมาพร้อมกับกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่ง
ข้างในมีไข่ไก่ 2 ฟอง ที่เขาได้มาเป็นของรางวัลจากบริษัทแคปซูล เพราะเขาเป็นสตรีมเมอร์อันดับ 1 เขาเก็บไว้แต่ไม่เคยคิดจะกิน
"เอาไป" คาอินยื่นให้ "ถือว่าฉันสงสารคนกำลังจะตายเพราะความดื้อ"
โนอาห์รับไข่มาเหมือนรับทองคำ มือสั่นเลย
"ขอบคุณ! ขอบคุณมาก! ผมจะทำให้คุณกินเป็นคนแรกเลย!"
1 ชั่วโมงต่อมา...
ห้องแคบๆ ของโนอาห์ตอนนี้มีกลิ่นแปลกๆ ลอยออกมา
กลิ่นหอมๆ อุ่นๆ ที่คาอินไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในชีวิต 28 ปี
เขาเดินกระวนกระวายอยู่หน้าห้องตัวเอง มองประตูห้องโนอาห์
"กลิ่นอะไรวะ... ทำไมท้องร้อง"
ในห้อง โนอาห์กำลังยืนอยู่หน้าเตาเก่าๆ ใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูรูปหมีที่เขาไปรื้อเจอในตู้ ผมทองยาวๆ มัดหลวมๆ ไว้ข้างหลัง ใบหน้าสวยๆ มีเหงื่อซึมหน่อยๆ
เขาตีไข่เบาๆ กรองด้วยกระชอน แล้วเทใส่ถ้วยกระเบื้อง วางถ้วยลงในหวดนึ่งข้าว ปิดฝา
แล้วเขาก็นึกขึ้นได้
"ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว... ลองเปิดไลฟ์ดูหน่อยดีกว่า เผื่อมีคนอยากดู"
โนอาห์ตั้งโทรศัพท์เก่าๆ ไว้บนโต๊ะ กดปุ่ม LIVE
จอขึ้น [ LIVE - 0 คนดู ]
"สวัสดีครับ ผมชื่อโนอาห์ วันนี้ผมจะทำไข่ตุ๋นให้ดูนะครับ..."
เขายิ้มให้กล้อง ยิ้มแบบที่ทำให้คนดูในอนาคตต้องตกหลุมรัก
และเขาก็ไม่รู้เลยว่า...
ห้องข้างๆ คาอินที่บอกว่าจะไม่สนใจ กำลังแอบกดเข้ามาดูไลฟ์ของเขาเป็นคนแรก
ชื่อในไลฟ์ของคาอินคือ KAIN_TASTE
คอมเมนต์แรกในไลฟ์ของโนอาห์เด้งขึ้นมา
KAIN_TASTE : ทำเสร็จแล้วเอามาให้ฉันชิมด้วย
โนอาห์อ่านแล้วหน้าแดงแป๊ด หัวใจเต้นแรงกว่าตอนไฟดูดอีก
"คะ... ครับ! เดี๋ยวผมเอาไปให้ชิมคนแรกเลยครับ!"
พอเปิดฝาหวดออกมา ไอน้ำลอยฟุ้ง ไข่ตุ๋นในถ้วยกระเบื้องเด้งดึ๋ง สีเหลืองนวลเนียนกริบ
โนอาห์ตักคำแรกใส่ปากตัวเอง แล้วน้ำตาไหล
รสชาติของบ้าน... รสชาติของแม่...
ส่วนอีกห้อง คาอินที่นั่งดูไลฟ์อยู่ กดเปิดระบบ Taste-Link ชิมผ่านจอ
พอรสไข่ตุ๋นแตะลิ้นเขา...
มือของสตรีมเมอร์อันดับ 1 ของโลกที่เคยชิมแคปซูลมาแล้วนับหมื่นรส ถึงกับสั่นจนทำแก้วน้ำหล่น
"นี่มัน... อะไร..."
ทำไมมันถึงอุ่นในท้องแบบนี้ ทำไมมันถึงทำให้เขานึกถึงแม่ที่ตายไปแล้ว
คาอินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปเคาะประตูห้องโนอาห์แรงๆ
ปัง! ปัง! ปัง!
โนอาห์ตกใจรีบวิ่งไปเปิดประตู ทั้งๆ ที่ยังใส่ผ้ากันเปื้อนหมีสีชมพูอยู่
ประตูเปิดออก คาอินยืนหอบอยู่ตรงหน้า ตาสีเทาจ้องมาที่เขา
"โนอาห์"
"คะ... ครับ?"
"ไข่ตุ๋น... ขออีกคำได้มั้ย"
---
