ตอนที่ 1
ตื่นมาในโลกที่ไม่มีกลิ่นอาหาร
กลิ่นแรกที่โนอาห์ได้กลิ่นหลังจากตื่นขึ้นมา... คือกลิ่นเหล็กสนิม
ไม่ใช่กลิ่นหอมของไข่ตุ๋น ไม่ใช่กลิ่นกระเทียมเจียว ไม่ใช่กลิ่นข้าวหอมมะลิที่แม่หุงไว้ตอนเช้า
โนอาห์ลืมตาขึ้นมาช้าๆ เพดานห้องที่เห็นไม่ใช่เพดานครัวร้านอาหารที่ฝรั่งเศส แต่มันเป็นเพดานโลหะสีเทา มีหลอดไฟสีขาวสว่างจ้าจนแสบตา
"โอ๊ย..."
เขายกมือขึ้นกุมหัว เจ็บจี๊ดตรงท้ายทอย เหมือนโดนใครเอาหม้อฟาด
ความทรงจำสุดท้ายก่อนจะสลบไป คือเขากำลังจะทำไข่ตุ๋นให้แม่ชิม ไฟในครัวมันช็อต ประกายไฟแลบออกมา แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ
แล้วนี่ที่ไหน?
โนอาห์ลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ห้องแคบๆ ขนาดไม่ถึง 10 ตารางเมตร มีแค่เตียงเหล็กแข็งๆ โต๊ะตัวเดียว และตู้เย็นใบเล็กๆ ที่ส่งเสียงหึ่งๆ
เขาลงจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพื้นเย็นเจี๊ยบ เดินไปส่องกระจกที่ติดอยู่ข้างประตู
ในกระจกสะท้อนชายหนุ่มผมสีทองยุ่งเหยิง ตาสีฟ้าอ่อนเหมือนน้ำทะเล มองกลับมาที่เขา
ยังเป็นหน้าเดิม... หน้าเขานี่แหละ โนอาห์ ลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส
แต่เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ไม่ใช่ชุดเชฟสีขาวแล้ว มันเป็นชุดนอนสีเทาหม่นๆ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
"นี่เราฝันอยู่เหรอวะ..."
เขาหันไปเปิดตู้เย็นด้วยความหิว
แล้วก็ต้องยืนนิ่ง
ในตู้เย็นไม่มีไข่ ไม่มีผัก ไม่มีหมู ไม่มีอะไรที่เรียกว่า "อาหาร" เลย
มีแค่หลอดพลาสติกสีเงินเรียงกันเป็นแถว เหมือนหลอดยาสีฟัน กับกล่องเล็กๆ ใส่เม็ดแคปซูลสีต่างๆ
โนอาห์หยิบหลอดนึงขึ้นมาอ่าน
[ GEL NUTRITION - รสไก่ย่าง : แคลอรี่ 800 ]
"เจล... รสไก่ย่าง?"
เขาบีบมันออกมาชิมนิดนึง
รสชาติมัน... จืดๆ เหนียวๆ เหมือนกินกาวรสเค็มๆ ไม่มีกลิ่นไก่ย่างเลยสักนิด
โนอาห์แทบจะอ้วก
นี่มันไม่ใช่ไก่ย่าง นี่มันคือฝันร้ายของเชฟชัดๆ
เขารีบวางหลอดเจลลง แล้วหยิบแคปซูลสีแดงขึ้นมาดู
[ CAPSULE MEAL - มื้อเที่ยงครบ 5 หมู่ ]
"ใครมันจะไปกินแคปซูลเป็นมื้อเที่ยงวะ!"
เขาทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่า มองไปรอบห้องอีกครั้ง
บนโต๊ะมีจอเล็กๆ วางอยู่ เหมือนแท็บเล็ตโบราณๆ เขาลองกดเปิดดู
จอสว่างขึ้น มีตัวหนังสือเด้งขึ้นมา
[ ยินดีต้อนรับสู่ปี 2149 ]
[ ยอดเงินคงเหลือของคุณ : 12 เครดิต ]
[ คำเตือน : คุณไม่ได้กินอาหารมา 18 ชั่วโมง ]
ปี 2149...
โนอาห์หัวใจเต้นแรง มือสั่น
เขาทะลุมิติมาจริงๆ มาอยู่ในอนาคตที่ห่างไปอีก 120 ปี
โลกที่ไม่มีครัว ไม่มีตลาดสด ไม่มีแม่ค้าขายข้าวแกง
โลกที่คนกินแค่เจลกับแคปซูล
เขามองไปที่มือตัวเอง มือที่เคยจับตะหลิว จับมีด จับหม้อมาตั้งแต่เด็ก
"แล้ว... ถ้าในโลกนี้ไม่มีใครทำอาหารเป็นเลย"
โนอาห์ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ทั้งๆ ที่ยังกลัวอยู่
"งั้นเราก็จะเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่ทำเป็นไง"
เขาเดินไปรื้อลิ้นชักใต้โต๊ะ เผื่อจะเจออะไรที่พอจะทำอาหารได้บ้าง
แล้วมือเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ของชิ้นนึง
ถ้วยกระเบื้องใบเก่าๆ ใบหนึ่ง กับ หวดนึ่งข้าวไม้ไผ่
ของสองชิ้นนี้มันไม่ควรจะอยู่ในโลกอนาคตเลย มันเหมือนหลุดมาจากบ้านแม่ที่บ้านนอกของประเทศไทย
โนอาห์กอดถ้วยใบนั้นไว้แน่น รู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่า
"โอเค... โนอาห์"
"เริ่มจากไข่ตุ๋นก่อนละกัน ถ้าในโลกนี้ไม่มีไข่... เราจะไปหาไข่มาจากไหนวะ"
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปัง ปัง ปัง
โนอาห์สะดุ้ง หันไปมองประตูเหล็ก
ใครมาเคาะตอนนี้?
เขาค่อยๆ เดินไปเปิดประตู แง้มออกนิดเดียว
ข้างนอกยืนผู้ชายคนนึง สูงกว่าเขาครึ่งหัว ใส่เสื้อโค้ทสีดำสนิท ผมสีดำ ตาสีเทาเข้ม มองมาที่เขานิ่งๆ เหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
ชายคนนั้นมองหน้าโนอาห์ ตั้งแต่ผมสีทองลงไปถึงตาสีฟ้า แล้วขมวดคิ้ว
"นาย... เป็นตัวประหลาดสีทองที่เพิ่งย้ายมาใหม่เหรอ?"
โนอาห์อ้าปากค้าง
นี่คือมนุษย์คนแรกที่เขาเจอในโลกอนาคต
และประโยคแรกที่ได้ยินคือโดนเรียกว่าตัวประหลาด
"แล้วนายเป็นใคร?" โนอาห์ถามเสียงสั่น
ชายคนนั้นยื่นมือมาพร้อมกับกล่องแคปซูลในมือ
"คาอิน ห้องข้างๆ นายไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว เสียงท้องร้องของนายดังทะลุมาถึงห้องฉัน"
"เอาแคปซูลไปกินซะ ก่อนจะตาย"
---
