ไลฟ์สตรีมของโนอาร์

ตอนที่ 4

ขออีกคำได้มั้ย

---

ตอนที่ 3 : ขออีกคำได้มั้ย

"ไข่ตุ๋น... ขออีกคำได้มั้ย"

โนอาห์ยืนนิ่งไปเลย

คนตรงหน้าคือคาอิน สตรีมเมอร์อันดับ 1 ของโลก คนที่เมื่อ 10 นาทีก่อนยังทำหน้าเย็นชาใส่เขาเหมือนเขาเป็นตัวประหลาด

แต่ตอนนี้...

ตาสีเทาเข้มของคาอินมันสั่นๆ ปากเม้มแน่นเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้ ปลายหูแดงนิดๆ

โนอาห์ไม่พูดอะไร เขาถอยหลังเปิดประตูให้กว้างขึ้น

"เข้ามาก่อนครับ ไข่ตุ๋นยังร้อนๆ อยู่เลย"

คาอินเดินเข้ามาในห้องแคบๆ อย่างเก้ๆ กังๆ ห้องนี้เล็กกว่าห้องเขาเยอะ แต่กลับมีกลิ่นหอมอบอวลไปทั้งห้อง กลิ่นที่เขาไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อน

บนโต๊ะมีถ้วยกระเบื้องวางอยู่ ในถ้วยมีไข่ตุ๋นสีเหลืองนวล เนื้อเนียนเด้งดึ๋ง ไอน้ำยังลอยอยู่บางๆ

โนอาห์หยิบช้อนคันเล็กๆ ยื่นให้

"ลองชิมตอนร้อนๆ นะครับ เป่าก่อนนะ เดี๋ยวลวกปาก"

คาอินรับช้อนมา มือใหญ่ๆ ของเขาจับช้อนเล็กๆ ดูเก้กังมาก

เขาตักไข่ตุ๋นขึ้นมาคำหนึ่ง เป่าเบาๆ ตามที่โนอาห์บอก แล้วใส่ปาก

เงียบ...

ห้องทั้งห้องเงียบไป 5 วินาที

โนอาห์ใจเต้นตุ้บตั้บ จ้องหน้าคาอินไม่วางตา "เป็นไงครับ? เค็มไปมั้ย? จืดไปมั้ย?"

คาอินไม่ตอบ

เขาตักคำที่สอง คำที่สาม คำที่สี่... เร็วขึ้น เร็วขึ้น เหมือนคนอดข้าวมาหลายวัน

จนหมดถ้วย

"หมดแล้ว..." คาอินมองถ้วยเปล่าๆ แล้วเงยหน้ามามองโนอาห์ ตาแดงๆ "มีอีกมั้ย?"

โนอาห์ตกใจ "คุณ... คุณร้องไห้เหรอครับ?"

คาอินรีบปาดน้ำตาด้วยหลังมือ หันหน้าหนี

"เปล่า... แค่ไอน้ำเข้าตา"

โกหกชัดๆ ไอน้ำที่ไหนจะทำให้คนร้องไห้ได้ขนาดนั้น

โนอาห์ยิ้มออกมาเบาๆ ยิ้มแบบอ่อนโยนมากๆ แล้วนั่งลงข้างๆ คาอิน

"เมื่อก่อนแม่ผมก็ชอบทำไข่ตุ๋นให้กินตอนผมป่วยอะครับ แม่บอกว่าไข่ตุ๋นมันเป็นอาหารของคนเหนื่อยๆ กินแล้วจะหายเหนื่อย"

คำว่า "แม่" ทำให้คาอินตัวแข็งทื่อ

เขากำช้อนในมือแน่น

"แม่ฉัน... ก็เคยทำให้กิน"

เสียงของคาอินเบามาก เบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ก่อนที่แม่จะตาย แม่บอกว่าอาหารที่ทำด้วยมือ มันมีรสชาติของความรักอยู่ด้วย ฉันไม่เคยเข้าใจเลย จนกระทั่งวันนี้"

โนอาห์หัวใจเต้นแรง เขามองคาอินที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆ ผู้ชายที่ดูแข็งแกร่งที่สุดในโลก ตอนนี้กลับดูเหมือนเด็กหลงทาง

เขาเผลอยื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาคาอินเบาๆ

"ถ้าคุณชอบ... ผมทำให้กินทุกวันเลยนะครับ"

คาอินเงยหน้าขึ้นมา สบตากับตาสีฟ้าของโนอาห์แบบจังๆ

ระยะห่างระหว่างหน้าเขาแค่คืบเดียว

กลิ่นไข่ตุ๋นยังติดอยู่ที่ปลายจมูกของทั้งคู่

คาอินมองปากของโนอาห์ แล้วก็มองตาสีฟ้า แล้วก็มองผ้ากันเปื้อนหมีสีชมพูที่โนอาห์ยังใส่ค้างอยู่

เขาหลุดพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

"นายรู้มั้ย... ว่านายอันตรายมาก"

"อันตรายยังไงครับ?" โนอาห์ถามเสียงเบา

"ก็... คนทั้งโลกกินแคปซูลกันมาตั้งแต่เกิด ไม่มีใครเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน" คาอินเอื้อมมือไปจับปอยผมสีทองของโนอาห์เบาๆ "แล้วนายก็โผล่มาพร้อมกับผมสีทองกับไข่ตุ๋นถ้วยเดียว... ทำให้ฉันรู้สึกว่าอยากเป็นมนุษย์ขึ้นมาอีกครั้ง"

โนอาห์หน้าแดงจัด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเขาเลย

ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นดังขึ้น

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

โนอาห์หันไปดู ไลฟ์ที่เขาเปิดทิ้งไว้เมื่อกี้ ยังไม่ได้ปิด!

ยอดคนดูจากตอนแรก 1 คน ตอนนี้กลายเป็น...

[ LIVE - 32.1K viewers ]

คอมเมนต์เด้งรัวๆ จนอ่านไม่ทัน

"กรี๊ดดด เชฟผมทองน่ารักมากกก"

"เมื่อกี้ฉันชิมไข่ตุ๋นผ่าน Taste-Link แล้วร้องไห้เลยอะ"

"ผู้ชายชุดดำข้างหลังคือใคร หล่อมากกก"

"นี่มันรายการอะไร ทำไมฉันรู้สึกอบอุ่นในท้อง"

โนอาห์ตกใจรีบกดปิดไลฟ์ มือสั่น

"แย่แล้วครับ! ผมลืมปิดไลฟ์ คนเห็นหมดเลยว่าผม..."

"ว่าเราอยู่ด้วยกันสองคน?" คาอินพูดต่อให้ ยิ้มมุมปากเป็นครั้งแรกที่โนอาห์เคยเห็น

รอยยิ้มนั้น... ทำให้โนอาห์หัวใจเต้นแรงกว่าเดิมอีก 10 เท่า

คาอินลุกขึ้นยืน หยิบถ้วยกระเบื้องเปล่าๆ ขึ้นมา

"พรุ่งนี้... ทำให้กินอีกนะ"

"ครับ?"

"พรุ่งนี้ 8 โมงเช้า ฉันจะมาเคาะประตู" คาอินเดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมา "และครั้งหน้า เปิดไลฟ์ด้วย ฉันจะเป็นคนถือกล้องให้เอง"

"ทำไมครับ?"

คาอินมองโนอาห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผ้ากันเปื้อนหมีสีชมพู รองเท้าหมีสีชมพู ผมทองยุ่งๆ

"เพราะโลกนี้ต้องเห็น... ว่าเชฟที่น่ารักที่สุดในโลก ทำอาหารเป็นยังไง"

พูดจบเขาก็เดินออกไป ปิดประตูเบาๆ

ทิ้งให้โนอาห์ยืนหน้าแดงอยู่คนเดียวในห้อง กอดถ้วยกระเบื้องไว้แน่น

โนอาห์ยกมือขึ้นแตะที่แก้มตัวเองที่ร้อนผ่าว

"เมื่อกี้... เขาชมเราว่าน่ารักเหรอ?"

---

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น