ไลฟ์สตรีมของโนอาร์

ตอนที่ 11

แซนด์วิชใส่ตะกร้า เข้าป่าหาผักป่ากับเห็ด

---

ตอนที่ 11 : แซนด์วิชใส่ตะกร้า เข้าป่าหาผักป่ากับเห็ด

เช้าวันหนึ่งบนดาว K-77 อากาศดีเป็นพิเศษ

ลมเย็นๆ พัดผ่านแปลงผัก ท้องฟ้าสีม่วงอ่อนๆ มีเมฆสีขาวลอยอยู่บางๆ ไม่ร้อน ไม่หนาว กำลังสบาย

โนอาห์ตื่นเช้ากว่าทุกวัน เขาเดินเข้าครัวใหม่ของตัวเอง เปิดตู้เย็นโบราณ หยิบของออกมาวางบนโต๊ะไม้

"วันนี้จะทำอะไรกินดีนะ..." โนอาห์พึมพำกับตัวเอง

คาอินเดินเข้ามาในครัวทั้งๆ ที่ยังงัวเงีย ผมยุ่งๆ "ทำอะไรแต่เช้า?"

"วันนี้ผมจะพาคุณเข้าป่าครับ!" โนอาห์พูดเสียงตื่นเต้น

"เข้าป่า?" คาอินเลิกคิ้ว "ป่าไหน?"

"ป่าข้างๆ บ้านเรานี่แหละครับ!" โนอาห์ชี้ออกไปนอกหน้าต่าง "หลังบ้านเรามีป่าเล็กๆ อยู่ ผมเห็นมาตั้งแต่วันแรกแล้ว มีต้นไม้เยอะมากเลย ผมอยากเข้าไปดูว่ามีผักป่ากับเห็ดขึ้นมั้ย"

คาอินเดินไปดูที่หน้าต่าง ป่าข้างบ้านเป็นป่าเล็กๆ ไม่ใหญ่มาก ต้นไม้ไม่สูงมาก มีแสงแดดส่องลงมาถึงพื้น ดูปลอดภัย ไม่มีเสียงสัตว์ร้ายเลยสักนิด

"ก็ได้" คาอินพยักหน้า "แต่ต้องไม่เข้าลึกนะ เข้าไปแค่ขอบๆ ป่าพอ"

"ครับ! ผมจะไม่เข้าลึกเลย!" โนอาห์ยิ้มกว้าง "แล้วเราต้องเตรียมอาหารกลางวันไปด้วยครับ ผมจะทำแซนด์วิชใส่ตะกร้าไป!"

คำว่า "แซนด์วิช" ทำให้คาอินทำหน้างง "แซนด์วิชคืออะไรอีก?"

โนอาห์หัวเราะ "แซนด์วิชคือขนมปังประกบกัน มีไส้ตรงกลางครับ กินง่ายๆ พกไปกินในป่าได้สบายๆ"

ทำแซนด์วิช

โนอาห์เริ่มทำแซนด์วิชในครัวใหม่ของเขา

อย่างแรก เขาหยิบขนมปังออกมา

ขนมปังที่เขาทำเองเมื่อวาน ขนมปังปอนด์สีน้ำตาลทอง หอมๆ นุ่มๆ เปลือกกรอบนิดๆ ข้างในนุ่มฟู

เขาหั่นขนมปังเป็นแผ่นหนาๆ แผ่นละประมาณ 1 เซนติเมตร หั่นออกมา 6 แผ่น

กลิ่นขนมปังอบใหม่ๆ ลอยออกมาเต็มห้องครัว

"หอมจัง" คาอินพูดเบาๆ

"ขนมปังอบใหม่ต้องหอมแบบนี้แหละครับ" โนอาห์ยิ้ม

จากนั้น โนอาห์ก็เริ่มทำไส้แซนด์วิช

ไส้ที่ 1 : ไข่ดาว

เขาตอกไข่ไก่สดๆ จากเล้าไก่หลังบ้านลงในกระทะเหล็กหล่อ

เสียงไข่แตกดัง ซ่าา ไข่ขาวเริ่มสุกเป็นสีขาวขุ่น ไข่แดงยังเยิ้มๆ สีเหลืองทองสวยมาก

โนอาห์ทอดไข่แบบไม่กลับด้าน ให้ไข่แดงยังเยิ้มๆ อยู่

"ไข่ดาวเยิ้มๆ แบบนี้ เวลากัดเข้าไป ไข่แดงจะไหลเยิ้มออกมา อร่อยมากครับ"

ไส้ที่ 2 : หมูตุ๋นน้ำแดงหั่นบางๆ

หมูตุ๋นน้ำแดงที่เหลือจากเมื่อวาน โนอาห์เอามาหั่นเป็นแผ่นบางๆ

หมูสีน้ำตาลแดงเงาๆ นุ่มๆ กลิ่นหอมของน้ำแดงยังติดอยู่

"แซนด์วิชหมูตุ๋นน้ำแดงครับ เมนูพิเศษของผม"

ไส้ที่ 3 : ผักสดจากแปลง

ผักกาดขาวกรอบๆ มะเขือเทศลูกแดงๆ หั่นเป็นแว่นบางๆ แตงกวาสดๆ

โนอาห์ล้างผักจนสะอาด แล้วหั่นอย่างเบามือ

"ผักต้องสดครับ กัดแล้วต้องกรอบ"

พอทำไส้เสร็จ โนอาห์ก็เริ่มประกอบแซนด์วิช

ขนมปังแผ่นแรก ทาเนยบางๆ วางผักกาดขาว วางมะเขือเทศ วางไข่ดาวเยิ้มๆ วางหมูตุ๋นน้ำแดง 2 แผ่น ราดซอสหวานๆ นิดหน่อย แล้วประกบด้วยขนมปังอีกแผ่น

กดเบาๆ ให้แซนด์วิชแน่นๆ แล้วหั่นครึ่งเป็นสามเหลี่ยม

พอหั่นออกมา ไข่แดงเยิ้มๆ ก็ไหลออกมานิดๆ หมูตุ๋นสีแดงๆ โผล่ออกมา ผักสีเขียวๆ สีแดงๆ ดูสวยมาก

โนอาห์ทำแซนด์วิชทั้งหมด 6 ชิ้น ใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่

ในตะกร้าเขายังใส่ขวดน้ำเปล่า 2 ขวด ผลไม้ 2-3 ลูก ผ้าเช็ดปาก และกล่องเล็กๆ ไว้ใส่เห็ดกับผักป่าที่จะเก็บได้

"เสร็จแล้วครับ!" โนอาห์ยกตะกร้าขึ้นมาโชว์ "ตะกร้าปิกนิกของเรา!"

คาอินมองตะกร้าแล้วอดยิ้มไม่ได้ "นายเตรียมพร้อมมากเลยนะ"

"ก็ผมอยากให้วันนี้เป็นวันที่ดีไงครับ" โนอาห์พูด

เปิดไลฟ์เข้าป่า

"ทุกคนครับ วันนี้ผมจะพาทุกคนเข้าป่าไปหาผักป่ากับเห็ดกันครับ!"

โนอาห์เปิดไลฟ์ กล้องหันไปที่ตะกร้าแซนด์วิช

คนดูพุ่งขึ้นมา 2 ล้านคนทันที

"แซนด์วิช! น่ากินมาก"

"เชฟจะเข้าป่าเหรอ"

"ป่าบนดาวรกร้างปลอดภัยเหรอ"

"ปลอดภัยครับ" โนอาห์ตอบคอมเมนต์ "ป่าข้างบ้านผมเล็กๆ เองครับ ไม่มีสัตว์ร้ายเลย ผมจะเข้าไปแค่ขอบๆ ป่า ไม่เข้าลึกนะครับ"

คาอินเป็นคนถือกล้องให้เหมือนเดิม เดินตามหลังโนอาห์ที่ถือตะกร้าเดินนำหน้า

พวกเขาเดินออกจากบ้านไปตามทางดินเล็กๆ ทางดินที่โนอาห์เดินทุกเช้าไปรดน้ำผัก

เดินไปแค่ 5 นาที ก็ถึงขอบป่า

ป่าข้างบ้านเป็นป่าโปร่งๆ ต้นไม้ไม่สูงมาก มีต้นไม้ใบกว้างสีเขียวเข้ม มีพุ่มไม้เตี้ยๆ มีหญ้าสีเขียวอ่อนๆ ขึ้นเต็มพื้น

แสงแดดส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นจุดๆ สวยมาก อากาศในป่าเย็นกว่าข้างนอกนิดหน่อย มีกลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ กลิ่นฝนที่ตกเมื่อคืน

"อากาศดีจังครับ" โนอาห์สูดหายใจลึกๆ

"อืม" คาอินพูด "เย็นดี"

พวกเขาเดินเข้าไปในป่าช้าๆ ไม่รีบ

โนอาห์เดินไปก็ส่องหาผักป่าไป

"คุณคาอินครับ ดูนี่สิ!" โนอาห์ชี้ไปที่พื้น

ที่โคนต้นไม้ใหญ่ต้นนึง มีผักป่าขึ้นอยู่เป็นกระจุก

ใบสีเขียวเข้มๆ ใบเล็กๆ เรียงกันเป็นวง

"นี่คือผักกูดครับ!" โนอาห์พูดอย่างตื่นเต้น "ผักกูดกินได้ เอาไปผัดน้ำมันหอยอร่อยมาก หรือจะเอาไปลวกจิ้มน้ำพริกก็อร่อย"

โนอาห์นั่งลงเก็บผักกูดเบาๆ เก็บแค่ยอดอ่อนๆ ที่ยังม้วนๆ อยู่ ไม่เก็บหมด ให้มันขึ้นใหม่ได้

คาอินนั่งลงดูข้างๆ "นายรู้จักผักป่าด้วยเหรอ?"

"ครับ ตอนเด็กๆ แม่ชอบพาผมไปเก็บผักกูดริมลำห้วยครับ" โนอาห์ยิ้ม "แม่บอกว่าผักป่าเป็นของขวัญจากป่า เราต้องเก็บอย่างทะนุถนอม อย่าเก็บหมด"

คนดูในไลฟ์พิมพ์กันรัว

"ผักกูดคืออะไร ไม่เคยเห็น"

"เชฟเก่งมาก รู้จักผักป่าด้วย"

"อยากกินผักกูดผัดน้ำมันหอย"

เดินต่อไปอีกนิด โนอาห์ก็เจอเห็ด

"เห็ด! เห็ด!" โนอาห์ร้องเสียงดัง

ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มีเห็ดขึ้นอยู่ 3-4 ดอก

เห็ดดอกสีขาวนวลๆ ดอกเล็กๆ ก้านอวบๆ หมวกเห็ดกลมๆ

"นี่คือเห็ดฟางป่าครับ" โนอาห์บอก "เห็ดแบบนี้กินได้ เอาไปต้มจืดอร่อยมาก หรือเอาไปผัดกับไข่ก็อร่อย"

โนอาห์เก็บเห็ดเบาๆ ใส่ลงในกล่องเล็กๆ ที่เตรียมมา

"ต้องดูดีๆ นะครับ เห็ดบางชนิดกินไม่ได้ ต้องเก็บแค่ที่เรารู้จักเท่านั้น"

คาอินมองโนอาห์ที่กำลังเก็บเห็ดอย่างตั้งใจ แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า...

ผู้ชายคนนี้ รู้จักป่า รู้จักผัก รู้จักเห็ด รู้จักทุกอย่างที่เกี่ยวกับอาหาร

ทั้งๆ ที่เกิดมาในโลกที่ไม่มีใครรู้จักสิ่งพวกนี้แล้ว

"คุณคาอินครับ" โนอาห์เรียก "มาช่วยผมถือกล่องหน่อยครับ ผมจะเก็บผักอีกนิด"

คาอินรับกล่องมา แล้วเดินตามโนอาห์ไป

พวกเขาเดินลึกเข้าไปอีกนิด แต่ก็ยังไม่ลึกมาก แค่พอเห็นแสงแดดยังส่องถึงพื้น ยังเห็นบ้านของตัวเองอยู่ไกลๆ

โนอาห์เจอผักป่าอีกหลายชนิด

ผักหนาม ใบสีเขียว มีหนามเล็กๆ ต้องเก็บระวังๆ

ผักขมป่า ใบเล็กๆ สีเขียวเข้ม

ดอกแคป่า ดอกสีขาวๆ หอมๆ

โนอาห์เก็บผักทุกอย่างอย่างเบามือ เก็บแค่พอที่จะทำอาหารกินมื้อเย็น ไม่เก็บเยอะเกินไป

"พอแล้วครับ" โนอาห์พูด "วันนี้ได้เยอะแล้ว"

กินแซนด์วิชในป่า

โนอาห์หาที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นนึง ที่มีร่มเงาเย็นๆ

เขาปูผ้าเช็ดปากลงบนพื้นหญ้า แล้ววางตะกร้าแซนด์วิชลง

"พักกินข้าวกันครับ" โนอาห์ยิ้ม "หิวกันหรือยังครับ?"

คาอินนั่งลงข้างๆ "ก็หิวนิดหน่อย"

โนอาห์หยิบแซนด์วิชออกมา 2 ชิ้น ยื่นให้คาอินชิ้นนึง

"ลองชิมสิครับ แซนด์วิชหมูตุ๋นน้ำแดงไข่ดาวเยิ้มๆ"

คาอินรับแซนด์วิชมา มองดูแซนด์วิชในมือ

ขนมปังสีน้ำตาลทองกรอบนอกนุ่มใน ไข่แดงเยิ้มๆ ไหลออกมานิดๆ หมูตุ๋นสีแดงๆ ผักสีเขียวๆ

เขากัดคำใหญ่ๆ

กรอบ!

เสียงขนมปังกรอบดังเบาๆ แล้วก็ตามด้วยรสชาติ...

ขนมปังนุ่มๆ หอมๆ ไข่แดงเยิ้มๆ มันๆ หมูตุ๋นน้ำแดงนุ่มๆ หวานๆ เค็มๆ ผักกรอบๆ สดๆ ซอสหวานๆ

ทุกอย่างผสมกันในปากอย่างลงตัว

คาอินเคี้ยวช้าๆ แล้วพูดออกมา

"อร่อย..."

"อร่อยใช่มั้ยครับ!" โนอาห์ดีใจมาก "แซนด์วิชกินในป่ามันจะอร่อยกว่ากินในบ้านอีกนะครับ เพราะอากาศมันดี"

โนอาห์กัดแซนด์วิชของตัวเองบ้าง

เขากัดคำใหญ่ๆ ไข่แดงเยิ้มๆ ไหลลงมาที่มุมปากนิดหน่อย

คาอินเห็นแล้วก็เผลอยื่นมือไปเช็ดให้เบาๆ

"เลอะอีกแล้ว"

โนอาห์หน้าแดง "ขอบคุณครับ..."

ทั้งสองคนนั่งกินแซนด์วิชกันเงียบๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ในป่า มีลมพัดเย็นๆ มีเสียงนกร้องเบาๆ มีเสียงใบไม้ไหว

คนดูในไลฟ์พิมพ์กันว่า

"บรรยากาศดีมากเลยอะ"

"อยากไปปิกนิกกับเชฟบ้าง"

"คู่นี้กินข้าวด้วยกันทีไร น่ารักทุกที"

โนอาห์หยิบผลไม้ที่เตรียมมาออกมา เป็นมะม่วงลูกเล็กๆ ที่ปลูกเอง

เขาปอกมะม่วงแล้วหั่นเป็นชิ้นๆ ยื่นให้คาอิน

"กินมะม่วงล้างปากครับ หวานมาก"

คาอินกัดมะม่วง "หวานจริงด้วย"

พวกเขานั่งพักกันอยู่ใต้ต้นไม้นานมาก ไม่รีบกลับบ้าน

โนอาห์นอนลงบนหญ้า มองขึ้นไปบนท้องฟ้าผ่านช่องใบไม้

"คุณคาอินครับ"

"หืม?"

"ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้ก็ดีเนอะครับ ตื่นเช้ามาทำแซนด์วิชใส่ตะกร้า แล้วพากันเข้าป่าไปเก็บผัก เก็บเห็ด แล้วก็กลับมาทำอาหารกินกัน"

คาอินนอนลงข้างๆ โนอาห์ มองท้องฟ้าเหมือนกัน

"อืม" คาอินพูดเสียงเบาๆ "แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ"

"เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ไปนานๆ นะครับ" โนอาห์พูด

"อืม เป็นเพื่อนกันไปนานๆ" คาอินตอบ

แต่ในใจของคาอิน เขาคิดว่า...

เพื่อนที่กินแซนด์วิชด้วยกันในป่า เพื่อนที่เก็บเห็ดด้วยกัน เพื่อนที่เช็ดปากให้กัน

เพื่อนแบบนี้... มันก็เริ่มไม่เหมือนเพื่อนธรรมดาแล้วสิ

แต่เขาไม่รีบ เขาจะค่อยๆ อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ

ค่อยๆ เก็บผักด้วยกัน ค่อยๆ ทำอาหารด้วยกัน ค่อยๆ สนิทกันมากขึ้นทุกวัน

เหมือนกับผักที่ค่อยๆ โตในแปลงผักของโนอาห์

ความรู้สึกของเขาก็กำลังค่อยๆ โตขึ้นเหมือนกัน

---

แชร์

FacebookXLINE

ความคิดเห็น (0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น